Hayatta en zor şeylerden biri size kötülük etmiş insanların bunu niye yaptıklarını nesnel ve doğru olarak anlayabilmek, bize kötü ve duyarsızca davrananların yerine kendimizi koyabilmektir! Belki kabahat bizdedir de bunu göremiyoruzdur.

"İnsanların büyük çoğunluğu, düşen bir yaprak gibidir, kapılıp gider rüzgarın önüne, havada süzülür, dönüp durur, sağa sola yalpalar yaparak iner yere. Pek az kişi de vardır ki, yıldızlara benzer, belli bir yörüngede ilerler durur, hiçbir rüzgar varamaz yanlarına, kendi yasalarını ve izleyecekleri yolu kendi içlerinde taşırlar."

“Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben… Biz artık geçmiş zamanız. Geçmişi silmeye çalışma; onu kabul et,anlamlandır ve ondan ders al. Gerçek başlangıç,unutmak değil, bilinçle devam etmektir."

Bu kadar kalabalığı kendinde taşımanın, sonra da tek bir insan olarak yaşamanın güçlüğü!

Nietzsche haklıydı. Size Nietzsche'nin kim olduğunu anlatmaya çalışmayacağım. Ama o haklıydı; Dünya güçlülere aittir.

Her insanın içinde dışarı çıkmak için fırsat kollayan bir hırsız yatar.