Betimleme Çalışıyorum V1
Nefesim kısaldıkça yürümek zorlaşıyor. Gözlerimi güneşten korumak için arada bir kapatsam da tişörtüm sırtıma yapışmış ikinci bir deri gibi. Alnımdan süzülen ter damlaları çeneme ulaşıp oradan asfalta damlayıp anında buharlaşıyor. Ayaklarım, her adımda biraz daha yere yapışıyor sanki. Asfaltla kavga ediyoruz ama kazanan hep o. Abimin terliklerini giydiğim için beş parmağım da terliğin ucundan taşıyor. Hatta baş parmağım ben yürüdükçe asfalta değiyor. Çok az bir yolum kalmış olmasına rağmen daha fazla gidemeyeceğimi düşünüyorum. Ayaklarımı yere sürdükçe tüm parmakların daha fazla toz içinde kalıyor. Bir dut ağacının yapış yapış gölgesinde biraz beklemeye karar veriyorum. Şu an durduğum yerle iki adım ilerisi arasında mevsim farkı var sanki. Yere yapışmış dut tanelerine yürüyen karıncaları izliyorum. Karıncaların koşuşturması, anneannemin balkonda beni bekleyişini getiriyor aklıma. Ona gidip annemin akşam yemeğe beklediğini söylemeliyim. Gider gitmez bana soğuk bir meyve verecek. Şeftali muhtemelen, tam zamanı. Dolaptan çıkan şeftalinin yüzeyi buz gibi olur, ama diş geçirdiğinde ağzında patlayan şekerli suyun ferahlığı bütün sıcağın izlerini siler.
