Faithy

I am sorry I was not able to take care of you.

PAALAM

 Masaya ka, Masaya ako

Komportable tayo sa isa’t isa; yun nga lang, wala naman TAYO

Iniisip ko, okay naman tayo sa ganito ah?

Walang masasaktan, walang mananakit.

Sa mga oras na nagdaan na ikaw ang kasama

napaisip ako---sana ikaw nalang talaga!

text, chat, usap na para bang wala ng bukas

na para bang wala ng ibang tao sa mundo kundi tayong dalawa.

tapos, eto pa! Yung mga tukso nila, sobrang nakakadala!

Ang sarap paniwalaan

Sana ay totoo nalang

Sa bawat tanong kung tayo ba?

sa bawat tukso na dapat tayo nalang talaga!

tapos sa bawat pag-ulit ng tanong na kung tayo ba talaga?

ang sarap sumagot ng OO! Kami! Kami na!

Kaso hanggang sana nalang ako

kasi ang totoo

Wala naman talagang tayo

Haka-haka lang ito ng mga taong makikitid ang ulo.

pero minsan ang sarap ding paniwalaan

Minsan nakakatuksong umo-o nalang!

Kaya natanong ko ang sarili ko,

ilang wakas pa ba ang hihintayin ko para maging tayo?

ilang sakit pa ba ang dadanasin ko para sumaya ulit tong puso ko?

ilang taon pa ang hihintayin para ika’y maging akin?

tama pa ba o tama na?

kakapit pa ba ako sa pag-asang magkakaroon ng ikaw at ako?

o bibitaw na ako kasi matagal mo nang pinutol ang tali ng pag-asa ko.

umaasa lang ba ako sa wala o naghihintay pa rin ng himala?

Paki sabi naman kung ako’y may mapapala

Para hindi masayang aking mga luha

Sabi mo maghintay ako.

dahil baka gaya ng lotto ako ay may tsansang manalo

Pero nasan kana?

Anong petsa na?

Anjan ka pa ba?

May hinihintay pa ba ako?

Mananalo pa ba ako?

O may iba nang nanalo sa lotto at sya na ang nag mamay-ari ng puso mo?

Kasi kung meron na dina ako susugal at tataya

Titigil na ako sa kaka-asa kahit na ako’y mahirapan pa.

Titigil na akong mahalin ka!

Pero tandaan mo…

Handa naman akong magpanggap na okay lang eh, na hindi ako nasasaktan

Magsabi ka lang kung may ibang laman na yang puso mong kay tagal ko nang inaasam

 Minsan, nasisisi ko ang tadhana eh!

Kung bakit tayo binibigyan ng pagkakataon na maging masaya sa piling ng isa’t isa

Yung mapapa-isip ka na akala mo siya na ang taong nakalaan para sayo.

Pero sa kasamaang palad hindi naman pala talaga sila nakatadhana para sa atin.

Yung tipong pinagtagpo, pinaglandi pero hindi itinadhana

kasi may ibang itinakda para sa kanila

Sino ba naman ako para magalit dba? Tadhana na nga yung umayaw sa atin tapos e pipilit ko pa?

Ako lang siguro tong tanga at umasa na baka sakaling mag-iba yung ihip ng hangin tapos mapapadpad ka pabalik sa akin.

Naknang $%$%^ naman oh!

Hindi ko naman sinasadyang kiligin sa bawat titig mo at kiligin sa bawat pagsandal mo sa balikat ko

Tao din naman ako nakakaramdam dba? Sorry naman.

Hindi ko sadyang mahulog sa iyo sa tuwing pinapatawa mo ako pero salamat parin kasi napasaya mo ako.

Pero paalam na kaibigan kahit sa atin walang namagitan.

Hanggang dito nalang to ang nararamdaman ko para sayo.

Gusto ko ng mamaalam kasi parang ang masokista ko naman kung patuloy pa akong umasa na mamahalin mo ko kahit alam kong hindi ako ang nilalaman ng puso mo.

Feeling alone even if you’re surrounded with people.

Smiling and faking every feeling when everyone’s around.

Your thoughts are just piling up and you just get lost in them. 

It’s eating you up like a black hole and consuming every part of your mind, body, and soul.

Cries are never enough and screams just won’t make up

Everything’s dark and bleak.

It’s like you’re there but not. It’s like you exist but don’t, alive but not really living.

It’s like shouting but nothing comes out.

Depression doesn’t have just one face. It’s not a sad teenager or a gloomy youngster. Sometimes it’s that smiling little kid but deep inside she’s so sick and tired of life-- of everything.

Depression is a tricky bastard, masking just like everyone else.