again.

Αποθήκευσε αυτή την υπενθύμιση για όταν το έχεις ανάγκη.

Ξέρω ότι οι κρίσεις σου σε έχουν ταλαιπωρήσει αρκετά, αλλά επίσης ξέρω ότι κάθε φορά τελικά υποχωρούν.

Το σώμα σου αυτή τη στιγμή κάνει ακριβώς αυτό που ξέρει να κάνει: προσπαθεί να σε προστατεύσει, έστω κι αν κάνει λάθος συναγερμό. Σε λίγο θα αρχίσει να ηρεμεί.

Σε λίγες ώρες, αυτό που τώρα μοιάζει τεράστιο πιθανότατα θα είναι ήδη πολύ πιο μακρινό.

Και μια σκέψη που μου αρέσει κι με βοηθάει,

κανένα κύμα, όσο ψηλό κι αν είναι, δεν μένει για πάντα στην κορυφή του. Πάντα επιστρέφει στη θάλασσα.

Την ώρα της κρίσης, ο εγκέφαλος (και κυρίως τα κυκλώματα που ανιχνεύουν τον κίνδυνο) λειτουργούν σαν να υπάρχει πραγματική απειλή. Δεν σκέφτεσαι απλώς ότι κάτι είναι τρομακτικό· το βιώνεις ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Εκείνη τη στιγμή, είναι σαν να φοράς γυαλιά που μεγεθύνουν τον φόβο κατά 100 φορές.

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα;

Δεν άλλαξε ξαφνικά ο κόσμος· άλλαξε ο τρόπος που ο εγκέφαλός σου τον επεξεργάζεται.

Σκέψου το σαν ένα φίλτρο σε φωτογραφία. Με το κόκκινο φίλτρο όλα φαίνονται κόκκινα. Όταν το αφαιρέσεις, δεν άλλαξε ο κόσμος· άλλαξε ο φακός μέσα από τον οποίο τον έβλεπες.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι,κάθε φορά που περνάει μια κρίση, αποδεικνύεται ότι ο πανικός δεν είναι μόνιμη αλήθεια· είναι μια προσωρινή κατάσταση του νευρικού συστήματος.

Μάλιστα, υπάρχει ένα μικρό παράδοξο που πολλοί άνθρωποι με κρίσεις πανικού αναγνωρίζουν. Κατά τη διάρκεια της κρίσης είναι σχεδόν αδύνατο να πιστέψουν ότι θα περάσει. Και όμως, όταν περάσει, δυσκολεύονται να θυμηθούν πώς ήταν δυνατόν να τους φαινόταν τόσο τρομακτικό. Αυτή η τεράστια διαφορά δεν σημαίνει ότι “τρελάθηκαν” ούτε ότι “το φαντάστηκαν”. Σημαίνει απλώς ότι ο εγκέφαλος μπορεί να λειτουργεί πολύ διαφορετικά όταν βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού.

Και για να σε προλάβω, δε θα νιώθεις έτσι για πάντα. Υπόσχομαι πως θα περάσει.

Αν αυτό που νιώθεις στην κρίση ήταν η μόνιμη πραγματικότητα, τότε θα ήσουν καταδικασμένος/η να ζεις έτσι. Δεν είναι όμως. Το ίδιο σου το νευρικό σύστημα έχει την ικανότητα να επιστρέφει στην ισορροπία.

Το βρίσκω όμορφο γιατί δείχνει ότι ο εγκέφαλος, όσο κι αν μπορεί να σε τρομάξει, έχει μέσα του και τον μηχανισμό που σε ηρεμεί. Δεν χρειάζεται να τον «νικήσεις»· αρκεί να του δώσεις χρόνο να ολοκληρώσει τον κύκλο του.

Είναι σαν τον ουρανό όταν περνάει μια καταιγίδα. Όταν είσαι κάτω από τα σύννεφα, μοιάζει αδύνατο να υπάρχει ήλιος. Κι όμως, ο ήλιος δεν έφυγε ποτέ. Απλώς για λίγο δεν μπορούσες να τον δεις.

Κάπως έτσι είναι και η ηρεμία. Δεν εξαφανίζεται. Μερικές φορές κρύβεται πίσω από τον πανικό, και μετά επιστρέφει εκεί όπου ήταν πάντα.

Δεν είσαι η κρίση που περνάς. Είσαι ο άνθρωπος που την παρατηρεί μέχρι να φύγει.

Δεν είσαι μόνος, το νιώθω και εγώ, το νιώθει και ο δίπλα σου.

Μείνε μαζί μου όσο περνάει, δε χρειάζεται να το αντιμετωπίσεις μόνος ή μόνη, τα μηνύματα μου είναι πάντα ανοιχτά για όποιον έχει ανάγκη.

Συμβαίνουν όμορφα πράγματα στον κόσμο όσο κι αν αδυνατείς να το νιώσεις τώρα.

Τα δέντρα δεν βιάζονται ποτέ. Κι όμως, κάθε χρόνο βγάζουν καινούρια φύλλα.

Κάποιος ανοίγει ένα βιβλίο σήμερα και θα διαβάσει την αγαπημένη του φράση για πρώτη φορά.

Ίσως να είσαι εσύ ο επόμενος,

Αξίζεις ηρεμία. Αξίζεις να νιώσεις ασφαλής. Και αυτή η στιγμή δεν θα κρατήσει για πάντα.