Digital Art & Culture 2012

The last class was devoted to recapping the various theorists and concepts that we'd been discussing, and also to evaluating on the course. As Eva and I had already finished the writing of our paper the day before (in order to be able to concentrate on the upcoming tests after that), this came a little too late for us. It was, however, useful to have all the theorists and concepts, or at least a few, summed up like that; it made me see the course from a birdlike perspective for the first time, and made me realise that the classes hadn't been random after all! Even though I have often wondered what on earth certain theories had to do with the digital, I now realise that we've often been discussing not so much the digital itself, but some kind of sensibility that came with the digital medium. We've also discussed lots of media-theories that apply to most media, which is a good thing, since we hadn't done so before (in cultural studies, at least).

There have also been topics, theorists and such that we had discussed before. I've noticed a considerable overlap with the Cultural Theory course, which I think is a sad thing; we'd only just finished said course, so I was pretty disappointed to find that we spent entire classes recapping what we'd just learnt. Other than that and some other flaws (the book didn't go into theory much) it was good to have a course on the digital. Since even though it is a recent thing, our generation has grown up with and we tend to take the digital sensibility for granted. It was good to approach it again from a different point of view, take a more bird-like overview and have some useful concepts handed to us which helped to grasp the newness and specialness of the 'new medium' - though to us, it feels like it's been there forever - all the better. 

Deze pianola zette mij aan het denken. Ik kwam dit filmpje tegen op Youtube, en bedacht me dat dit eigenlijk ook digitale kunst is. Het is iets waar we het bij de colleges bijna niet over gehad hebben, we hebben digital art eigenlijk niet in verband gebracht met muziek, terwijl dat hier eigenlijk wel het geval is. Bij een pianola wordt een volgorde van toetsen geprogrameerd die daarna wordt afgespeeld. Hier wordt de kunst van piano spelen dus eigenlijk een beetje weggeduwd. Je kunt geen fouten maken bij een pianola omdat het geprogrameerd is. Ook kun je niet meer iets met gevoel laten klinken omdat het allemaal op de zelfde manier wordt aangeslagen. Men heeft dit blijkbaar in acht genomen en is verschillen gaan maken in de programering wat betreft de aanslag. Hierdoor kon men verschillende tonen met een andere dynamiek laten klinken. Toch blijf ik er bij dat de charme van een pianist die zijn best doet om geen fouten te maken mij meer raakt dan dit, al is het een interessant concept.

We zijn met het vak Digital Art & Culture naar het Dutch Electronic Art Festival geweest. Ik vond het heel interessant om te zien hoe digitale kunst en kunst met elektriciteit ontstaat. Ook de grens tussen wel of geen kunst is hierbij soms erg vaag. Ik vind veel dingen die ik heb gezien niet per definitie mooi. Nu is het natuurlijk niet zo dat iets alleen kunst is al het mooi gevonden wordt. Iets dat interessant is, of maatschappelijke kwesties aan de orde stelt kan ook al kunst genoemt worden. Toch vond ik bij veel dingen die hier te zien waren het moeilijk om hier echt het nut van in te zien. Sommige dingen vond ik heel interessant of mooi bedacht, zoals de bacteriën in een schilderij die met een magneet kunst vormen. Dit vind ik interessant om naar te kijken, maar een plank waar houtwormen inzitten die je niet kunt zien vind ik al weer gekker om kunst te noemen. Het idee erachter is natuurlijk heel interessant. Namelijk dat deze houtwormen een heel gangennetwerk door het hout maken, en hiermee een ryzoomstructuur creëren. Maar het feit dat je van buitenaf enkel een plank ziet, en alleen een koptelefoon kunt opzetten om ze te horen vind ik best gek. Je moet er als toeschouwer ook maar van uitgaan dat datgene dat je hoort ook echt die wormen zijn en dat dat ook echt life is. Het is natuurlijk maar net wat je je laat aanpraten, en ik vind dat we hierin ook kritisch mogen zijn! Het leukst vond ik de vriezer waar we inkonden met het zout in het ijsblok. Dit was dus ook kunst die ontstond en veranderde. Het interessante hiervan vind ik dat degen na en voor jou dus nooit het zelfde heeft gezien als jij. Terwijl ze naar hetzelfde ijsblok gingen kijken.

Ik vond het een interessante dag, en zeker de moeite waard om bij te wonen! Ik vond het wel jammer dat het festival zelf al voorbij was, en dat we dus nu enkel de expositie konden zien. Ik ben blij dat we hierheen zijn gegaan, ookal was niet alles even mooi, ik vind het heel leuk dat ik wel over alles een mening kan vormen en kan zien wat voor dingen er gemaakt worden. Zodat we aan het eind van de rit alle kennis hebben en dan kunnen selecteren wat we daarvan mooi vinden en wat niet. DEAF was wat dat betreft heel vernieuwend en geslaagd

De Fasionclash is weer bezig, en er komen erg veel nieuwe dingen voorbij. De modellen kijken net zo strak als altijd. Af en toe zitten er mensen bij die struikelen op hun veel te hoge modieuze schoenen. Wat ik erg opvallend vind is dat iedereen altijd een mening heeft over deze kleren. Teminste voor zover het kleren zijn te noemen. Vaak zijn de dingen niet eens van stof gemaakt, maar grotendeels van plastic of een ander materiaal. Er zijn altijd een paar mensen aan de top die bepalen wat mooi is en wat niet. Ik vraag me af of ze dit maken omdat ze merken dat hier vraag naar is, of dat het andersom is; dat zij het maken en dat er daarom vraag naar komt, omdat zij zo een goede naam hebben. Ik vind het eigenlijk absurd dat een paar mensen bepalen wat iedereen "mooi" moet vinden. Gek genoeg werkt het wel altijd. Men vind het mooi omdat iemand heeft gezegd dat het mooi is. Als een nieuwkomer iets maakt dat niet in de smaak valt bij de top is het of zij 'slecht'. Als iemand aan de top iets nieuws start is het per definitie highfashion. Hij of zij wordt bijna niet afgewezen enkel omdat diegene een goede naam heeft opgebouwd. uiteindelijk is het allemaal toch een kwestie van smaak, en die smaak ontstaat enkel door te luisteren naar wat anderen mooi vinden, en dat na te doen. Dit is net zoiets als vrienden maken. In het begin ben je lang niet zo kritisch en direct als waneer je eenmaal een groep om je heen hebt, dan kun je veel meer maken!Deze grote namen representeren zichzelf door dat te doen waar ze bekend omstaan en deze bekendheid te gebruiken om met nieuwe dingen te kunnen komen. Nieuwe ontwerpers kunnen zichzelf nog niet representeren en hier gebruik van maken omdat ze nog geen goede bodem hebben

Kortom vind ik de ontwikkeling van de mode-industrie heel beperkt. Het is zonde dat mensen met een grote naam alles kunnen maken wat ze willen, en nieuw bloed de kans eigenlijk niet krijgt. Deze hele wereld is een spel van representaties en wie daardoor wordt gewaardeerd en wie niet, ik vind dat we meer zouden moeten open staan voor creaties zelf, en niet alleen voor het label dat eraan hangt of het prijskaartje dat er bij hoort. Er wordt sowieso al veel sneller vanuit gegaan dat als ergens veel voor gevraagd wordt, dat de kwaliteit dan ook goed is. Dit is natuurlijk onzin, het werkt eerder andersom. Dat men het goed gaat vinden juist omdat er zo een prijskaartje aan hangt. Ik hoop dat hier ooit verandering in komt, en dat we echt naar dingen zelf kunnen gaan kijken ,in plaats van naar de naam die het draagt.

Repeating Foucault Panopticon-theory today was pretty interesting, although I remembered the theory vividly from the Cultural Theory class. I think that the question wether or in which ways the panopticon is still with us is pretty interesting. Even though Deleuze might say the panopticon is no longer a valid metaphor as rhizomatic structures have taken over from tree structures in postmodern life and beyond (or: the digital age), but I think this devision is not as strict as it seems.

Yes indeed, surveillance has moved beyond the bounderies of institutions such as schools, factories and prisons, so it could be argued that it has stopped having a beginning and an end, but I would argue that the top-down hierarchy has not entirely vanished. If we use the very obvious example of CCTV, which is still widely used (I think Lianne said that one’d be captured on camera 300 times a day if we’d visit London?), the top-down hierarchy is obvious: the government, or people working for some kind of authority, watch us, not our neighbours.

            Of course, the example of public space is excellent to argue that everbody is watching everybody all the time, and being watched all the same, and that there is no hierarchy in this, but this would also be true for public space long before the digital or postmodern age. I would actually say this kind of surveillance was/is more of a thing in small communities, not in the big cities that characterize (post)modern times.

            Then there is the example of online networking websites. It might seem that everybody has power over everybody since everybody could see everybody else, but this is of course not entirely true. On websites like facebook, some people will only post information or photo’s they want to be seen by other people, things that make them look cool. Some people hide their profiles from everyone except their friends, some people – yes, it’s true! – don’t even have a facebook account. My point is, on social networks, people choose how they become visible, or sometimes not te be visible.

            Then there is one last way of surveillance that is very prominent today: commercial institutions that use member cards to record our personal shoppings in order to send us fitting commercials, and worse; companies like google tracking almost everything you do on your computer. The fact that a record that is kept of our daily behaviour on the internet is of course a little freaky and very very digital, but I wouldn’t say this kind of surveillance is horizontal and non-hierarchal. Internet consumers are (or might be) watched, not by other consumers, but by leading companies in the digital and virtual realm. These companies collect information about us, and therefor (could) have power over us, while we can’t fight back. This looks pretty tree-like to me: it’s obvious who’s in charge, and it’s not us!

Last class we discussed, amongst other things, the notion of the abject. This proved a very useful thing for me, as I feel I can understand what I’ve been feeling towards the digital and some digital installations and theories ever since this course started much better now. I know the still pretty new digital medium is in many ways a great development, but yet I cannot help feeling that the freaky side is being left out, as though it is prized a little too much during the DAC-classes.

I remember, for instance, agreeing very much on a remark Else made one class, in which she stated that communicating through digital means (for instance chatting on the internet) is in many ways just a more restricted form of communication, and rather a worse one than a better one. Lianne in return pointed out that it could be seen as an extension rather than a restriction of communication, because people who would normally be scared of talking about certain things would now be able to open up. I might partly agree with this, but in many circumstances it is either the easy way out or rather dangerous, seen the fact that people are easily persuaded to confide in strangers on the internet. Over all I think it’s way too restricted to see the digital medium as a purely positive development. Of course it has great qualities and of course it is in many ways an ‘extension of man’, but as the notion of the abject points out, there is also another side: the freaky, sometimes dangerous side that comes with media in which anybody could create anything (including identities or simulations of the organic) and in which everybody seems to be in control, while at the same time, because of this, nobody is in complete control at all.

There is more, however: when we spoke of the abject feeling most of us would feel towards cyborgs, I realized that I had felt this before during the course. The best example of scary digital devices must be the pain-inflicting machines that actually hurt the body in response to bodily activity. I don’t believe that I am alone in feeling that these artworks are quite repulsive, a little sick and definitely unnecessary. They illustrate the abject feeling towards the mixing of the organic and the mechanic very well. These devices make the people wearing or using them a kind of reversed cyborg figures: there is a feedback-loop, but instead of helping the people who use them or keeping them alive, the digital addition actually reacts to the body in a negative way: it tries to destroy it or hurt it.

A last example of something I found definitely quite abject was the notion of haptic visuality as applied to the digital medium. To be close to a digital device in that way, to feel affection towards the digital like that can surely never be too healthy. Of course this is the way people feel towards some websites (remember your neopets, anyone?) or devices (our phones, for instance), and the fact that this happens is definitely interesting, but surely this is not something we should wish for? It seemed that Laura Marks actually argued that we should let (digital) things get closer instead of treating them objectively. I disagree with her; I’d rather we’d get closer with the ‘real’ world first before feeling a lovers affection towards something vitual and/or digital. 

We hebben tijdens ons college deze week gehad over onder andere games die online gespeeld worden. Op internet kun je ontzettend veel spellen spelen waarin je een personage aanneemt. Zo een personage kan heel ver van je af staan of juist erg op je lijken. Het kan ook zijn dat je kiest voor een personage waar je op wilt lijken. Een goed voorbeeld van zo een spel is de Sims. De Sims wordt tegenwoordig ook online gespeeld via facebook. Hierin bouw je dus een leven op voor verschillende personages. Je bepaalt het huis waar ze in leven, je bepaalt het aantal gezinsleden, je kiest hoe ze eruit zien enzovoorts. Ik denk dat dit een uitweg is voor veel mensen die hun eigen leven te saai, verdrietig of nutteloos vinden. Als je je zo negatief voelt over je eigen leven, zou het dus kunnen dat je virtueel op deze manier een ander bestaan opbouwt. Hierdoor wordt je leven lijkt mij erg passief. Je speelt voortdurend een spel, waarin je veel actiever bent dan in je echte leven. Of je in dit spel nou je eigen personage aanneemt of niet, het wordt op een bepaalde manier een vervanging voor de spanning die je in je echte leven niet hebt. Mij lijkt dat je virtuele identiteit naar mate je hem vaker gebruikt steeds echter wordt, omdat je kunt zijn wie je wilt. Ik vraag me af of op deze manier het contrast tussen je virtuele identiteit en je echte identiteit er niet voor gaat zorgen dat je alleen nog maar negatiever wordt over je echte zelf, door alles wat je zou willen zijn maar niet bent. Je komt op internet binnen je spelpersonage voortdurend tegen wie je wilt zijn, en zodra je het spel weer moet afsluiten wordt je weer “geconfronteerd” met wie je echt bent. Ik geloof niet dat dit positief werkt. Volgens mij wordt je juist steeds negatiever en passiever in je eigen leven, en verplaatst je leven eigenlijk naar een virtueel leven. Net als met een droom en de werkelijkheid. Je weet dat als je wakker wordt, dat het “niet gebeurt is”. Op het moment dat je je dromen fijner vind dan de werkelijkheid, en we zouden dit kunnen sturen en invullen, zouden we waarschijnlijk alleen nog maar willen dromen. Bij internet is het geen droom, maar een werkelijkheid die we online creëren omdat we hier wel durven, kunnen of willen. Mij lijkt dit erg verslavend. Dit is ook wat je vaak hoort, dat veel mensen verslaafd zijn aan gamen, al zijn dit natuurlijk veel mer spellen dan alleen spellen waar je jezelf een personage moet geven. Om nog even terug te komen op de Sims. Je zou een heel gezin kunnen stichten, een kind kunnen krijgen, deze een naam geven en een hele toekomst opbouwen die misschien wel nooit uitkomt. Kortom denk ik dat deze games niet gelukkig maken, maar ons enkel laten dromen van dingen die (vaak) onberijkbaar zijn. We kunnen ons beter concentreren op dromen waarmaken dan op een virtueel leven.

How do celebrities become celebrities nowadays? We heard all sorts of answers to this question during class yesterday, and it seemed to be that this is nowadays an elaborate process that involves especcially the media, the public gaze and the origin of the attention someone gets (here the disctinction between fame for skill, prescribed fame and ascribed fame comes in). As for this origin of fame, I’d like to focus on a few examples.

            What specifically strikes me is the example of Kim Kardashian, because I think lots of people will agree with me that they don’t really want to see her because they love her, but rather because they hate her. Nowadays there are a lot of celebrities that are only famous because it feels so good to project personal hate on them or to laugh at them. Another example is Rebecca Blacks video and song, that caused her great fame in a short period of time, only because lots of people thought the song was so incredibly cheap and stupid. Brandon appropriatly called this ‘people we love to hate’.

I think this kind of celebrity is interesting, and I think it can only fit into the model of skill/prescribed/ascribed with much difficulty. The way I see it, these people are not famous because of their birth or marriage (prescribed), not because the media put effort into getting them into focus in the first place, and not because they have talents, either. It’s rather as if these people are famous for lacking talents.

I think a lot of the celebrities that we have described as ‘ascribed celebrities’ actually fall in this extra category. I don’t think the media ever picks out a random, normal person to focus on, but I do believe that the media focusses on people that other people can hate or can laugh at, because, be honest, this is what people love to do! I think media only ascribes fame to people because of something, and this something doesn’t have to be talent: it could also be lack of it, or a funny, strange or fascinating personality.

This video seemed appropriate after discussing (virtual) space and time last class! I think, and I base this mainly on the video, that this song is about the way the virtual and the digital somehow gives different definitions of time and space or even destroys said concepts. Digital elements are inserted in the very natural landscape of the video while the band is singing: "we're all waiting, for the world to stop rotating". In combination with the video I think the image of a world that's not rotating anymore implies a world in which space and mainly time aren't existant anymore, or at least no longer of any significance. This is, of course, what the digital medium does: the concepts of time and place do not stand in the way of communication any more and don't shape our existance the way they used to ever since the digital medium got hold of us. 

Yesterday in class we briefly discussed the nature of code-writing. It was suggested that the act of writing digital code such as html or other digital ‘languages’ could be seen as an act of ‘creative writing’. It was said it could be argued that artists could show their ‘personal style’ in this creative (code-) writing. This is an interesting paradox, for most digital art based on coding could be seen as the ultimate ‘anonymous’ art; the personal ‘style’ of the artist, that we could find in older media in for instance the brushstrokes of paintings, is almost non-existant in most digital art. Digital art brings Andy Warhol’s aim of unpersonal, instantly reproducable art to a next stage. This suggestion, however, is denied when one percieves of code-writing as a creative act. Like the writer, the digital artist could have a personal style in code-writing. The problem with this, however, is that this style in the writing of the code only becomes visible for the public is it’s translated into the visuals of the finished work; either by displaying the code itsself or by characteristics in the visuals inflicted by the code.

If we accept code-writing as a form of language, of creative writing, the artist that writes the code would perform an act of poiesis; he would create a new reality by the act of writing. This view on code-writing made me think of the concept of the lingistic turn. Whereas ever since Plato it used to be widely accepted that reality shaped language. According to Plato, objects exist as imperfect copies of a model in a transcedent world. All chairs, for instance, are modelled after the ‘Idea’ of a perfect chair. We first grasp these categories (all chairs are in the same category) and name them through language afterwards. With the linguistic turn, this idea is turned upside-down: language comes first and shaped (our perception of) reality. We can feel certain things because we name them, and we conceive of all chairs as chairs only because we’ve decided to group a great deal of different things under the name ‘chair’.

If we take code-writing as an act of writing, of communicating language, than this is the ultimate proof that language comes before reality and that it shapes reality: without the code, no virtual reality (which is certainly a serious form of reality) would ever exist. Codes don’t describe realities that already exist, but have the power to create entirely new (virtual) worlds, and are therefore the ultimate proof of the idea of the linguistic turn. 

We hebben het in het college Digital Art and Culture onder andere gehad over het eerste live debat op televisie. Dit debat was tussen de presidentskandidaten. Opvallend was dat de mensen die het debat via de radio hadden geluisterd voor de ene kandidaat kozen, en de mensen die het debat op televisie hadden gezien juist vaak voor de andere kandidaat kozen. Dit heeft veel te maken met het visuele aspect dat erbij komt. Hierdoor ga je niet meer alleen letten op inhoud, maar ook op het uiterlijk van de kandidaat, zijn uitstraling en houding. Als je naar de radio luistert kun je je alleen baseren op inhoud en hooguit op de stem die je hoort. Toch is het gek dat er zo een groot verschil te zien is. Het zou dus kunnen dat de kandidaat met het beste uiterlijk en de meest relaxte houding automatisch sterker en beter overkomt, terwijl men dan al niet meer naar de inhoud luistert, wat bij de radio wel nog gebeurt.

We hebben ook gesproken over “remediaton”. Als voorbeeld kwam hierbij de videoclip “Californication” van The Red Hot Chili Peppers. Deze videoclip bestaat uit een soort videogame. Al kun je als kijker natuurlijk niet spelen, er is wel sprake van een paar aspecten die ook in een videogame zitten. Film remediatiseert dus de videogame.

Ook ging het over databases. Je zou een boek kunnen maken door een database vol te zetten met woorden, en ze dan in een willekeurige volgorde te laten zetten. Hiermee heb je dan een “verhaal”. Maar je kunt de woorden ook herschikken tot een ander verhaal.

Hetzelfde geld voor een database met geschiedenis. Alles is nu opgedeeld in tijdsperiodes, maar voor hetzelfde geld delen we alles op in kleuren. Geel bij geel en rood bij rood. Of delen we alles in naar geslacht. Ons beeld op de geschiedenis verandert dan ontzettend, terwijl de inhoud wel degelijk gelijk blijft.