Rayiha

"sabah, şairin üstüne saldırıyor." diyor ismet özel, peki gece? gecenin sabahtan eksiği var mı? bizi diğer güne bağlarken rahat bırakıyor mu?

yalnız olmaktan daha yorucu şey yalnız hissetmek. kaç gündür bir çöküşteyim. derdimi doğru düzgün aktaracağım kimse yok. kendi içime döndüğüm vakit koca bir boşluk ve karanlıkla karşı karşıyayım. ne kadar buna karşı koymaya çalışsam da daha da yoruluyorum. bir şeyler yapınca düzelecek düşüncesi de var ama ne yapsam, neye yönelsem, neye sarılsam olmuyor. sarılacağım her şey uzakta. keşke akıttığım yaşlar günahlarımı, suçlarımı temizlese, bir karşılığı olsa. kendime sarılıp donuyorum. yazıp yazıp siliyorum çoğu zaman. yazmak bir faydaya sahip olacak mı? anlatabilecek miyim derdimi, tasamı, sıkıntımı?

Yazarken içimi döktüğümü sanıyorum. Ama eksilmiyor içimdekiler. Zihnimin kalabalığı içinde dolaşıyorum. Bir oraya çarpıyorum bir buraya. Yüzler görüyorum. Bir zamanlar ezberlediğim bu yüzler bir bir siliniyor şimdilerde. Uzaklaşıyor.