röpteşambır

Hiç bir şeyi unutmadan sırtımda bir yük gibi taşıyorum. Yorgunluğum geçen yıllarım…

Eskisi gibi değilim, olamıyorum.

Göz yaşlarıyla şiir yazılır mı sence? Ya da o kahkahalarımı anlatabilir misin göz yaşlarıyla? Hiç düşünmemiştim aslında bunu ama hayat çok garip, bazen sadece bilmemek istiyorum, Hatırlamamak ve hiç unutmamak. Acılar diner mi yada birgün acının yerine güneş doğar mı ? Uyuyamıyorum, özledim sarılmak istiyorum lakin kolum kalkmıyor, hoş başa dönmek çözmüyor dertleri. Bok gibiyim.

Bir dost sesine ihtiyacım var.

Anlamlandıramadığım şeyler yaşıyorum. Yerini dolduramadığım kayıplarım var. Zaman yaraları iyileştirmek yerine derinleştiriyor, çoğu zaman uyku semtime düşman. Bir akış var ve ben sadece onun içinde sürükleniyorum. En son ne zaman iyi hissettim inan hiç hatırlamıyorum.. Yorgun, dağılmış ve hüzünlüyüm. Sesim biraz boğuk, çığlıklarım boğazımda düğümlü, sanki yutkunursam ışıklar kapanacak gibi. Ve hep izleyip gördüğüm aynı sahne… Bacaklarımda derman yok, hayallerim zaten toz bulutu.. ve sen hiç olmamış gibisin, öyle kötü öyle sonsuz. Çok susmak çok konuşmak derler..ve ben sustukça susuyorum. Kimsenin duymadığı, duyamadığı ve duymak istemediklerini susuyorum.. Ve kimsenin bilmediklerini yazıyorum…öyle uzun uzadıya paragraflar,cümleler parantezler açıyorum içine anlamsız kelimeler sığdırdığım.. Kavuşmak mahşere kalmış o belli, zaten bende çoktan unuttum o sesleri.. Artık bir cümlenin noktasını koyamıyor virgülü olamıyorum. Ben bugün her şeyi çok özlüyorum..

Paçalarımdan mutsuzluk akıyor.

Arada kalmak çok zormuş.

Yaşadığım acıların büyük olduğunu zannederdim, taa ki babamı kaybedene kadar.

🎂🎉🎊

İnsan testiyi kırar ama ya 😄

4 yıl sonra cundaya geldim, güzel hissettim.

Hayatıma giren tüm kadınlar beni rahatsız edecek şeyleri yaptıktan sonra geri gelip bunları aşalım yoksa düzelemeyiz dedi ve demeye devam ediyor. Bir süre sonra bu durum Gökhan bu konuyu aş noktasına gelince sanki her boku orospuluğu benim yüzümden yapmışlar algısı oluşuyor. Gerçekten anlamıyorum. Oysa ki hafızamın ne denli kuvvetli olduğunu biliyorlar. Üzülüyorum.

Artık yorulmak istemiyorum.

Ne düşünmem gerektiğini bilmiyorum artık, aslında yorgunda değilim sadece yeniden kendimi anlatacak gücüm yok. Hayal kırklığı yaşayıp sonrada hiç bir şey olmamış gibi devam etmek istemiyorum. Kendimi yüksek tutmaya çalışsamda bazı geceler pek mümkün olmuyor. Evet bir şeyleri özlediğim doğru lakin güzel anları mı yoksa o anlarda ki insanları mı özlüyorum bunu tam anlamıyla çözemiyorum. Hiç ummadığım zamanlarda gözümün önünde kesitler beliriyor sonra tüm gün o kesitlerin detaylarını düşünmekle geçiyor hayatım.. Olmasını beklediğim şeyler sürekli erteleniyor, sanırım artık buna karşı da tepkisizleştim. Aslında kendimi motive etmek için türlü şeyler buluyorum fakat zihnimi susturmak çok kolay olmuyor. Zaten ne zaman kolayca sahip oldum ki bir şeylere.. Boşluktayım hem de derin bir boşlukta, bazı kokular hep burnumda bazı sesler kulağımda çınlar oldu yine.. gece sabaha varmadan uyuyamaz oldum. Kim bilir belki de sandığım kadar değer görmüyorumdur. Açıkcası artık neyi neye göre kıyaslayacağımı bilmiyorum. Hoş zaten bunu yapacak isteğim de yok. Dedim ya bu ara yapabildiğim tek şey özlemek.. Orda bile net değilim...

Belki komikti yazdıklarım, belki doğru belki yanlış.. Belki de gözleri kör bir meczubun kalbinden geçenlerdi.. O an ne hissettiysem oydu. Günahıyla sevabıyla... Ve artık biliyorum ki bana yazılmış birbirinden kıymetli satırlar var.Hem de onlar birbirinden hiç ayrılmayacak..Aynı odamın duvarını süsleyen o şiir gibi. Seni özlemenin tuhaf bir tadı var...