*Fikir, insanı sakat bırakır..

Son on beş yıl bize öğretti ki her yeni yıl ek zorluklarıyla gelecek. Bu tecrübeye rağmen böylesi bir yıl başlangıcı beklemiyordum. Tek koldan da değil, her yandan kötü haberleriyle ve zorluklarıyla geldi. ’25 zor ve kötüydü derken, meğersem sadece yere düşürmüş. ’26 ayağa bile kaldırmadan tekmeleyerek başladı. Cenin pozisyonunda kendimi korumaya çalışıyorum.

Zihnimde hep belli şeyler dönüyor ve bunlardan hiçbiri mutluluk verici değil. Yazdıkça ve dile getirdikçe gözlerim doluyor, o nedenle buraya da açıkça yazmayacağım. Kendimi bir şeylerle susturup bastırıyorum. Belli bir Erdem personası var ve onun arkasına saklanarak devam ediyorum. Akışın içerisinde gerçekten unutuyorum, sürekli değil ama kesik kesik de olsa bu sayede hayatı devam ettirebiliyorum.

Bir durum olduğunda sadece olumluyu düşünmeye yatkın biri değilim. Her şeyi bir denkleme oturtup realist düşünmek gibi bir alışkanlığım var. İyi sonuçlar olduğu gibi kötü sonuçlar olduğunu da net bir şekilde kabul ederim ve onlara çözüm bulmaya çalışırım. Bu sefer kurduğum denklemlerdeki etki edemediğim değişkenler olumsuzda boğulmam için her şeyi yapıyor. Bir anda boğazım düğümlenmiş ve gözüm doluyken buluyorum kendimi. Geçen sene de böyle anlarım çok olmuştu ve bir şekilde kontrol etmeyi öğrenmiştim. Yeni yıl dedi ki: “Demek mücadele edebiliyorsun, o zaman dur, ateşi biraz daha harlayayım.”

Kendimi değersiz hissediyorum. Bazen doğrudan, bazen dolaylı olarak insanlar bunun aksini açıkça söylüyorlar. Ancak ben ne olursa olsun öyle düşünmüyorum. Bu çok az çevremdekilerden ama daha çok benimle alakalı bir durum. Gitsem, yok olsam, kimse için bir önemim yokmuş gibi hissediyorum. Düğümü açılmış bir balonun havada yarım bir daire çizip bir yerlerde kaybolması gibi. Kimse için gerekli değilim, zorla dahil olmuşum da gitsem ufacık bir taş bile oynamayacakmış gibi. Hatta belki de gitsem daha iyi olacakmış gibi hissediyorum.

Sonra işe geliyorum, orası ayrı bir drama. Orada da aynı insanlarda hissettiğim gibi fazlaca emek vermeme rağmen değersiz olduğumu görüyorum. Yüzüme “değerlisin” dendikten sonra bir kararla ne kadar değersiz olduğumu bildiriyorlar. Sosyal hayatımdan tek farkı, bütün şirketlerin böyle örgütler olduğunu çok önce aşama aşama öğrendim. Orta Çağ – Erken Modern İngiltere’de verilen en ağır ceza “Hanged, Drawn and Quartered” gibi, adım adım bir öğretiydi. İnsan böyle bir cezayı yaşadıktan sonra daha fazla aynı cezayı çekemez, hissizleşir, canı acımaz, tadı kaçmaz diye düşünüyor. Kapitalizm, öğrenilse bile alışılamayacak kadar kötü.

Tüm bu hislerin arasında bir de sevdiklerimi kaybetme riskiyle yüzleşiyorum. Üstüne yanı başımdakiler de sevdiklerini kaybediyorlar. Hayatının çok içinden bir insanı son kez görmüş olma ihtimali çok zor. Güzel şeyler olsun, kötüyü düşünmeyeyim istiyorum ama yaklaşamıyorum bile. Her defasında da uzanmak daha zor oluyor.

Zaman gibi etrafımda akıyor her şey, ben ise tüm karamsarlığımla ellerim cebimde ıslık çalarak yürüyorum. Yetişemeyeceğimi anladım, “beni bırakın, ben sizi yavaşlatırım” klişesiyle tekdüze yürüyorum. Parçalarım belli insanların ellerinde, onlara kadar emeğim kaldı. Karşılık da alasım yok.

Herkesin bir yerlere koşuşturduğu bir şehrin meydanında, yere çökmüş, dizlerini karnına çekmiş, sadece düşüncelerle duruyorum. Aynı anda sanki tüm bu hengameyi yukarıdan da izliyorum. Arkada Albinoni'nin Adagio in G Minor'u çalıyor.

Ama kimse ne görüyor ne duyuyor.

Görünmezim.

Bırak hayalime yaklaşmayı, normali bile yaşayamadığım bir gün. Bir cuma günü ve 15 saat çalıştım. Daha da çalışmayı bırakmayacaktım, bir "dur artık" ihtarıyla kendime geldim de öyle durdum.

Mevcut durumu ben oluşturmadım, aksine oluşacak bu durumu önceden fark ettim ve uyardım, sonuçların bu hale gelmesindeki kararları da ben vermedim ancak sorumlusu ben olacağım. "Neden olmadı?!" sorusunu bana soracaklar ve ben bundan sıkıldım.

Herkese kolay görünüyor, n'olacak yapsınlar, pasla gitsin gibi bir bakış var. Çok şaşırtıcı, insanlar kendi tecrübelerindeki ilk zamanlarını unutuyorlar.

İnsancıl bir çalışma ortamı sunmaya çalışmam zayıflık gibi görünüyor ve eleştiriliyorum.

Tüm bunların içerisinde yükü "mümkün olduğunca" kendi üstüme aldığım için yüksek stres içindeyim ve overdose efor sarfediyorum. Yine de olmuyor.

Belki benden olmayacak, belki de şartlar uygun değil kim gelse olmayacak. Boşa uğraşıyorum. Sorunlar sürekli aklımda, nasıl açıklasam da beni yine nasıl anlamasalar diye düşünmek zorunda kalıyorum.

Düşünmekten uyuyamıyorum. Bayılana kadar ve ayıldıktan sonra yine sadece düşünüyorum.

Yetişemiyorum.

Düşündüğüm "imkansızlıklar" içerisine sürekli yenisini ekliyorum. Kendi keyfim için eklediğim çok az, kalanı bana atanmış imkansızlıklar. Keyfim için eklediklerim olmasa, elimde motive olacak bir şey kalmayacak. Ama onun da motivasyonu kadar, yorgunluğu ve karamsarlığı bir başka zor. Bu paragrafı da sadece kendim anlayacak şekilde yazıyorum. Nasıl olsa blogu okuyan yok.

15 saat çalışmanın üzerine sabah kalkıp yine çalışacağım. Uyuyamıyorum da, sabah zihnimi nasıl bulacağımı merak ediyorum.

Peki ben ne yaptım, bu kadar kötü bir güne kadehime tatlı bir bourbon koydum. Kendimi kasmaktan sırtım omuzlarım çok ağrıyo, belki onu rahatlatır.

Böyle bir günde keyif alabileceğim, eğlenebileceğim o kadar imkan varken, yaşadığım güne ve ruh halime bak.

Bok gibi gün.

İyi değilim.

Bu blogu yıllar önce yazmayı bıraktığım için artık kimsenin okumadığı bir günlük gibi oldu. O nedenle rahat rahat yazıyorum.

Zor bir haftanın ardından kafamı susturmaya çalıştığım, evde geçen bir cuma. İki film izledim, bu saat oldu, uykum yok. Dışarıda inanılmaz şimşek ve yıldırım seslerinin üzerine çılgınlar gibi yağmur yağıyor. Yıldırımlardan biri çok yakına düştü. Kalan uykumu da doğanın "ben buradayım" gürültüsüne kaptırmış oldum.

Bir minik kadeh single malt, kulağımda mutluluk vermeyecek kadar hüzünlü bir müzik ile Victor Hugo'dan Bir İdam Mahkumunun Son Günü'nü okuyorum.

Tumblr community dağıldıktan ve insanlar Türkiye'de yazdıkları/düşündükleri için daha da şiddetle özgürlüklerinden alıkonulduğundan beri buraya yazmamışım. 8 yılı geçmiş. Bu süre içerisinde çok karanlık hissettiğim dönemler oldu, şu anda da yine bu dönemlerden birindeyim. Yazmak iyi gelecek mi, sanmam. Yine de...

O günlerden bu coğrafyada daha iyiye giden bir şey var mı, yok. Bunu da 10-12 yıl önce biliyor olmama rağmen ne çözüm bulmaya, ne kaçmaya ne de mücadele göstermeye tenezzül etmemiş olmamın sonucu da yaşadığım karanlıkları açıklıyor. Aksiyona geçmeden fikrinin olması, gerçekten bir şekilde sakat bırakıyormuş insanı. En azından blogun başlığı boşa gitmedi.

O günden bugünlere kadar yazmamamın bir diğer sebebi de "kariyer" denen para kazanma derdi de olabilir. Belki bahane bilemiyorum ama sanırım bunca yıl tek mücadele verdiğim şey o oldu. O da beyaz yakalılığın son 20-30 yılda en zor olduğu döneme denk geldi. Geceli gündüzlü çalışıp, mobbinglere uğrayıp, sosyal hayattan ödün verdikçe, evet bir noktaya geldim. İşe yaradı mı, emin değilim. Hala ilk günkü kadar yoruluyorum, ekonomi kötü gittiği için neredeyse gelirim aynı, daha mutlu da değilim aksine o günlere göre daha da mutsuzum.

Ruhsal olarak iyi değilim. Bir süre öncesine kadar bu belli de oluyordu -ki normalde bir şekilde saklarım-, bir gün tekrardan saklama gücü geri geldi. Şimdi insanlar arkası gelmeyecek "neyin var" soruları sormuyor artık. Tek farkı bu oldu.

Herkesi her şeyi sorgular bir hale geldim. Bir umut bazı sosyal eforlar sarfediyorum ama hata ettiğimin de farkındayım. İlk uzaklıkta unutulan kişi olacağımı da biliyorum. Yapmamalıyım. Kendimi buna hazırlıyorum. Bi çıtır şaşıracak insanlar ve sonucunda ben daha fazla yorulacağım ama şu an verdiğim karar bu.

Bir yerlerde bir şeyler beni aşağı çekiyor ve yaşamak istediğim hayat tam olarak bu değil. Çevresel faktörlere suç atmıyorum sadece, benim kararlarımın da sonuçları bunlar ama şimdi ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Sadece bir şeyler doğru değil. Neler doğru değil, neyi değiştirmem lazım, bilmiyorum. Yoruluyorum. Anlaşılmadığımı hissediyorum, boşa uğraştığımı hissediyorum ve insanların bana zorla katlandığını gözlemliyorum. Sorunca söylemiyorlar ama maalesef böyle, farkındayım. Buna göre düzenlemem ve değiştirmem gereken şeyler var.

Tüm sorumluluklardan her şeyden kısa da olsa bir süre uzaklaşabilsem aslında, sanki kafamı toparlarım gibi geliyor. Sonra da aynı akışın içine döndüğümde, iki gün sonra yine aynı ruh haline döneceğimi de düşünüyorum. Bilmiyorum.

Mutsuz ve yorgun olduğumu biliyorum. Tek şeyden de değil, bulunduğumuz zaman ve ülkeyle makro bir yerden başlayan ve çok daha mikro sebeplere kadar inen birçok nedeni var. Madem çözümü bilmiyorum, ek sosyal efora gerek yok. Bu eforu sarfedersem daha fazla üzüleceğimi biliyorum. En azından onu durdurmuş olurum.

Başa dönelim, tahmin ettiğim gibi, yazmak iyi gelmedi.

Ağırlık var içimde, hiç azalmayan. Sadece insanlara belli etmeden taşımayı öğrendiğim bir ağırlık. Ya hep vardı farkında değildim, ya da taşımaya gücüm vardı fark etmiyordum. Artık o gücüm yok. İlk bunu fark etmek ve kabullenmek zor oldu, şu an sadece kabullenmiş durumdayım, değişen ve gelişen bir şey yok. Hala taşıyamıyorum, sadece taşıyamadığımı biliyorum. İlk farkındalığımdan sonra dönüp baktığımda, bunu çevreme bölüştürmeye çalıştığımı da fark ettim. O zaman da insanlara zarar veriyormuşum gibi hissediyorum. Bence veriyorum da. Belki de ondan kimsenin bana katlanamadığını hissediyorum. Haklılar, kimseye suç bulmuyorum.

Bilmemek ve belirsizlik beni çok yoruyor. Olmadığım halde kendimi yalnız hissediyorum.

Belki geçer, belki de geçmez. Şu an için böyle yaşayıp gideceğim gibi görünüyor.

Sadece bu yükü daha fazla "siz de taşısanıza biraz, bir köşesinden tutsanıza" demeyeceğim. Bu da uzaklaşmama neden olacak, çünkü öyle bir yer kaplıyor ki, taşıdıkça geriye sadece yük kalmaya başlıyor. O zaman da kimse kalmıyor.

Karasına yunus vursa yüreğim parçalanırdı, şimdi sahillerinde ölü çocukların yattığı bir ülkede yaşadığımı biliyorum.

Akademisyenlik, bilgi, bilim uğruna okudum, uğraştım, didindim, şimdi ‘evlatlarımızı koltuğum için feda ederim’ diyen bir başbakanın ülkesinde, askere gitmemek için öylesine yüksek lisans yapmayı düşünüyorum.

İngiltere’de tek derdi renkli yaşamaya çalışmak olan bir çok insan tanıdım çeşitli coğrafyalardan, dertsiz tasasız yaşamanın ne demek olduğunu öğrendikten sonra öğrendim, yapmak istediğim mesleği doğduğum coğrafyada, aç, işsiz kalmadan yapamayacağımı, kendi görüşlerimin dışına çıkarak ve bilim yapmadan bilim yapmak zorunda olduğumu, yani hayalimdeki işi yapamayacağımı.

İdeolojim ve doğru savunduğum görüşler uğruna savaşmaya çalışırken, tartışırken, koca koca insanlarla fikir çatışması yaşarken birden bir baktım, eleştirdiğim ekonomiye, sisteme uyuyorum, bir baktım yok sanki yıllarca uğraştıklarım. 

Biliyordum da inanmak istemiyordum, kendi çevrem dışında kimse kıymet biçmeyecekti yaptıklarıma, lakin öyle de oldu, kimse yaptığımız, emek harcadığımız işlere saygı duymuyor, işten saymıyor, adam yerine koymuyor. Vicdanım rahat neyseki, zaten vicdanımın da rahat olacağını, ‘yine olsa yine yaparım’ diyeceğimi bildiğimden verdim onca emeği.

Bir hedefim var şimdi. Geçtim geçmişten gelecekten. Tek düze ettiniz. Sisteme dahil ettiniz. Yapmayacağımız ve yapmamamız gereken şeyleri yaptırdınız ve yaptırmaktasınız bize. Aydınlık ama sayısı az bir nesile... Gittikçe eğitimsizleşen insanlıkta, sayımız çok azdı ama yine de bizden bir tane bile bırakmamaya ant içmiş gibi dahil ediyorsunuz sisteme. Yapmayın. 

Ölmeyelim artık. Ölüm haberleri duymayalım. Her gün daha zor geçinecek hale gelmeyelim. Gelecek hep karanlık olmasın. Yoruluyorum. Sömürmeyin. Artık farkına varalım gerçeklerin, ekonomisi berbat, halkı dibine kadar eğitimsiz ve fakir bir toplumda yaşıyoruz. Şu anda karanlık çağını yaşayan orta doğu coğrafyasının çocuklarıyız. Yüreğim kaldırmıyor bazen ve ne yapacağımı bilemiyorum. İki gün önce hunharca bisiklete bindim, dün dışarı çıktım iki lafın belini kırdım, bugün bunu yazıyorum. Rahatlamak için. Etrafımdaki herkes mutsuz. Kendimden geçtim, insanların mutlu olmasını istiyorum.