pułapka uczuć

“I am both happy and sad at the same time, and I’m still trying to figure out how that could be.”

“Proszę uważaj na mnie. Czasami robi mi się smutno i nie wiem dlaczego. Przepraszam.”

Rozgryziona warga bo nerwy mnie zjadają. Zawahania serca bo ludzie mnie wkurwiają.

Jedno wiem na pewno. Nigdy nie kochałam nikogo w swoim życiu tak, jak właśnie jego.

Wiem, że lubi kiedy dzwonię do niej po trawie  Wiem, że lubi kiedy dzwonię do niej nad ranem Dobrze wie, że nocą czuję wszystko najbardziej Dobrze wie, że chyba inaczej nie potrafię.

rozgość swoje usta na mnie

Lubiła prowokować intelektualnie. Od tego się zaczęło. Od słownych gier. Aluzyjek przemycanych zgrabnie w wypowiedziach. Lubię ten rodzaj igrania, to dotykanie siebie przez słowa..

Potrzebuję przerwy od świata. Bądź przy mnie dzisiaj. Ja wtedy przerwę tą przerwę i wrócę do życia.

„Przez cały czas było tak, jakby żyły w niej dwie osoby. Lubiła się podobać, lubiła przyciągać wzrok, ale nienawidziła być w centrum uwagi. Lubiła być jak wiatr. Niewidoczna, ale odczuwalna. Delikatna i niszczycielska.”

Mogłam zadać mu tysiące pytań. Mogłam też milczeć. Mogłam udawać, że wcale mnie to nie obeszło. Mogłam. Ale zadałam to jedno pytanie, a teraz mam ochotę uciec. Im dłużej milczy, tym bardziej chcę rwać włosy z głowy. Nie musi odpowiadać, wystarczyło, że na mnie spojrzał. Westchnął, tak ciężko, jakby jego oddech zrobiono ze stali. Pogładził mnie po policzku i zaczął odchodzić. A z każdym jego krokiem miliardy lin wyrywało moje serce z piersi. Każdy mój mięsień krzyczał, każda tkanka płonęła. Zostałam sama, z ziejącą w klatce dziurą i rodzącym się w niej szlochem.