“Sana hiçbir zaman gül bahçesi vadetmedim ben. Hiçbir zaman kusursuz bir adalet vadetmedim. Ve hiç bir zaman huzur ya da mutluluk vadetmedim. Sana ancak bunlarla savaşma özgürlüğüne kavuşmanda yardımcı olabilirim. Sana sunduğum tek gerçeklik, savaşım. Ve sağlıklı olmak, gücünün yettiği kadarıyla, bu savaşımı kabul edip etmemekte özgür olmak demektir. Ben yalan şeyler vadetmem hiç. Kusursuz, güllük gülistanlık bir dünya masalı koca bir yalandır… Üstelik böyle bir dünya çok can sıkıcı bir yer olur.”

Tanrı... Tanrı ölen çocukları hep kendi evine yani cennete alırmış. Onlara bir oyun parkı inşa etmiş sonrasında. Ölü çocuklar o parkta çok kez yere düşmüş ama hiç canları yanmamış. O park onların evi, cennet ise onların dünyasıymış. Hiç hastalanmazlarmış, ağlamazlarmış... Çünkü Tanrı ölü çocuklara avucundaki kutsal suyu içirirmiş. Tüm yaralarını o su sararmış. Ölü çocuklar aydınlık havayı sevmezler, onların parkı her zaman loş bir ortamda olurmuş. Benim içimde ölen çocuk şimdi Tanrının kanatları altında, avucundan kutsal suyu içiyor. Fakat ben çocukluğumu kaybettim. Kaybettiğim gün bıraktı Tanrı ellerimi. Adımı "siyah" koydu. Ve ben çok kötü biri oldum.Tanrım, ellerimi neden bıraktın? İçimdeki çocuğu öldüren ben değilim ki. Öldürüldü o...

ait olmadığın yer ve ait hissetme çabası

saldıran da benim savunan da bu savaşta

inancım yıkılsa bildiğim doğrular yalan olsa