Enes 🌓

Bazen insan öyle bir sessizliğe uyanır ki, ne gecenin karanlığına ne sabahın serinliğine aittir o an. Sadece bir boşluk vardır, içini kazıyan, kemiren bir eksiklik. Yüreğinin içinde bir sızı, adı konulmamış bir pişmanlık gibi kıvrılır; ne geçmişe aittir ne de geleceğe. O sızı, işte tam da oradadır. Kendi varlığının altında ezildiğini hissettiğinde, anlarsın ki asıl yük taşımak zorunda olduğun kendin.

Ne yaptım ben? Ne olamadım? Bu iki sorunun yankısı beynimde dönüp duruyor, kurşun gibi ağır, kader gibi inatçı... Pencere kenarında oturmuş, önümden geçen gölgelere bakıyorum adımları var, sözleri var, nefesleri var; fakat hiçbiri tam manasıyla burada değil. Biliyorum çünkü: İnsan, ruhunun bir parçasını bir yerlerde yitirir. Belki bir kavgada, belki telafisi olmayan bir yalanın kıyısında ya da ansızın gelen bir kayıpta... Ve biz, o eksik parçayı bir daha asla bulamayacağımızı bilerek yürümeye devam ederiz; eksik, yalın.

Yalnızlık... ah o kadim dost! Kimi zaman omzuma oturur, kulağıma fısıldar: “Sen bile sana tahammül edemiyorsun.” Haklıdır da. Çünkü insan, kendine en çok yabancı olan mahlûktur. Dışarıdan baktığında her şey yerli yerindedir: eller, gözler, dudaklar. Ama içeride bir şey kırılmıştır. Belki çocukken, belki dün gece. Ve işte o kırıkla yaşarsın, gülümserken bile içine sızan acıyı gizleyerek.