Rebelle Fleur

- Możesz mi powiedzieć co Ty odpierdalasz? - stanęła w jego drzwiach. - Nooo, bo... - Co no bo? Wystawiłeś mnie. Dzwonisz do mnie jak gdyby nigdy nic po roku. I mnie wystawiasz! - Bo się bałem. - Czego? - Ciebie. - Mnie? Mam metr sześćdziesiąt kilka i się mnie boisz? Wchodzę Ci pod pachę! - Nie wiem... Twojej reakcji? Spotkania z Tobą? - Ani na Ciebie nie krzyczę. Ani Cię nie bije, choć wiesz doskonale, że powinnam Ci na "dzień dobry" nos złamać. - Dlaczego? - Dla zasady! - Nie odzywasz się do mnie?! Skąd mogłem wiedzieć, że rzeczywiście będziesz chciała się spotkać. - Przypomnę Ci: złamałeś mi serce! Dziwne, żebym po tym co zrobiłeś z Tobą rozmawiała. Sorry, nie jestem osobą, która nadstawia drugi policzek. - Nie wiem co się stało. I jak do tego doszło. Byłaś miłością mojego życia. - Nie wiesz?! Zwątpiłeś we mnie. I zostawiłeś mnie z tym samą. Zniszczyłeś coś co było najważniejsze i niektórym nawet nie jest dane, bo stchórzyłeś. Czy Ty się słyszysz?! "Byłaś miłością mojego życia". To jest śmieszne. Nie, nie śmieszne... to jest po prostu obrzydliwie smutne...