Whatever my journey will be my soul will always be empty enough.

Πότε τον κάναμε ένα φθηνό παιχνίδι κυριαρχίας, με νικητή και ηττημένο;

Τον Αύγουστο είναι λες και η μοναξιά αποκτά μια άλλη διάσταση. Λες και γίνεται λιγάκι πιο ανυπόφορη από ότι συνήθως. Ίσως να φταίει που για μένα ο Αύγουστος ήταν ανέκαθεν ο μήνας του έρωτα. Εκείνος που πάνω στη δύση του καλοκαιριού σου δίνει ελπίδα για το χειμώνα που έρχεται. Που κάτω απ' τα αστέρια του που πέφτουν κάνεις τις δικές σου ευχές για τους μήνες που θα ακολουθήσουν. Ίσως για αυτό να είναι πιο δύσκολο να 'σαι μόνος τον Αύγουστο γιατί τα όνειρα είναι πιο όμορφα όταν τα μοιράζεσαι.

Κάπου διάβασα πρόσφατα πως αν πρέπει να αποδείξεις στον άλλον πόσο αστεία , καλή ή άξια να σε αγαπήσει είσαι τότε μάλλον δεν πρόκειται για τον άνθρωπό σου. Μετά από αυτό κάτι σαν να κούμπωσε μέσα μου. Γιατί αν το σκεφτείτε οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σαν ένα μεγάλο παζλ. Και καθένας από μας ένα μικρό του κομμάτι. Όπως και στα παζλ έτσι και στη ζωή, λοιπόν, καθένας από μας έχει την δική του ξεχωριστή θέση, όπου κάθε πλευρά του εναρμονίζεται πλήρως με τα γειτονικά κομμάτια. Χωρίς πίεση , χωρίς εξαναγκασμό, απλά και μόνο γιατί οι πτυχές του συμπληρώνουν εκείνες των άλλων. Και φυσικά δεν είναι το πιο εύκολο να βρεις που ανήκεις και ποιοι είναι εκείνοι που θα κουμπώσουν δίπλα σου. Μα όταν συμβεί ,ω θεέ μου, μονάχα τότε θα μπορέσεις να θαυμάσεις την ομορφιά , να νιώσεις ότι ανήκεις και ότι χωρίς εσένα δε θα υπήρχε αυτή η μαγική ολότητα. Μέχρι τότε ίσως δοκιμάσεις να χωρέσεις αλλού ή άλλοι να προσπαθήσουν να πιαστούν δίπλα σου, μα θα ναι μάταιο, περαστικό. Οπότε σταμάτα να σε αμφισβητείς. Αποδέξου την μοναδικότητά σου και κάνε την παράσημο. Ίσως τότε να καταφέρεις να βρεις τη θέση σου σε αυτό το χαοτικό παζλ που ονομάζουν ζωή.