kendine sorular, sorgulamalar*

Bir gün -sizi kaybetmekten korkmayacağım bir gün- her seslendiğinizde orada olduğumu bilmek nasıl bir duyguydu diye soracağım.

"Kierkegaard'nun tespiti yerinde: "Aldatılmak iki türlüdür: İlki doğru olmayana inanarak; ikincisi doğru olana inanmayı reddederek." Ben ikincisinin daha yaygın olduğunu düşünüyorum. İnsanlar çıplak gerçekliği karşılarında görmek istemezler; çünkü bu, konfor alanlarına saldırıdır. Doğru olmayana inanmak daha safçadır, pek de hesap kitap gerektirmez; insan burada aktif değildir ve doğru olmayana inanarak aldatılmak, çok da derinlikli değildir. Fakat doğru olana inanmayı reddetmek, işte felâketimiz buradadır."

"hayatımın ilk defa bu döneminde bana iyi gelebilecek birine ihtiyaç duyuyorum ve aynı zamanda ilk defa bu döneminde insanları bu kadar çok uzaklaştırıyorum kendimden."

yaşanan her şey, şahit olduğumuz ve bir şekilde içine çekildiğimiz, o kadar yorucu ve mide bulandırıcı ki. insanın yaşama olan inancı yitip gidiyor. yani en yakınımızdaki insanlara bile güvenemeyecek duruma geldiysek kime inanacağız?