Everybody needs a soul.

“Znaliśmy się zaledwie kilka dni, a już porwałeś me serce. Od tej pory nie umiem żyć. Chcę je z powrotem, nic więcej. To przez Ciebie płacze co noc. To przez Ciebie łzy wylewam. Duszę w sobie cały ból. Codziennie w sobie umieram. Coraz ciężej jest z każdym dniem. To wszystko coraz bardziej boli. Proszę, przyjdź, uratuj mnie. Przyjdź z moim sercem na dłoni. Rozum wciąż zgubną nadzieję ma, że Ty naprawdę się zjawisz. I wtedy swoje serce mi dasz. Tym samym, mnie naprawisz. I coś ściska za gardło znów, a w oku łza się zakręciła. Przecież nigdy nie byłeś mój, a czuję jakbym Cię straciła. A Ty milczysz, milczysz, milczysz wciąż. I milczeć nie przestajesz. Nawet nie wiesz jak boli mnie to. Już chyba rady nie daje. Boję się, że nie będę normalnie żyć, jak wcześniej. Po co w mym życiu pojawiłeś się? By zniszczyć je doszczętnie? Nawet nie dałeś szansy nam. Od razu nas przekreśliłeś. I coraz mocniej umieram. Bo Ty mnie tym zabiłeś. A gdybyś kiedyś zatęsknił za mną, gdy wspomnisz moje istnienie. To na cmentarzu szukaj mnie pod tabliczką z nazwiskiem i imieniem.”

Traktuj siebie jak świątynię, a nie jak śmietnik i nie ważne, czy tyczy się to jedzenia, czy myśli. Stajesz się tym, czym się karmisz.

“I couldn’t be with people and I didn’t want to be alone.”