Elşən Quliyev

Doğma klaviatura … və başladıq.Hesabat vaxtıdı.Həyat, bu günə kimi ən yaxşı müəllimim oldu. Bildiklərini simiclik göstərmədən öyrətdi mənə. Öyrəndiyim ilk qayda:– yalanların, fırıldaqların, səhvlərin, günahların sonu yoxdu bu dünyada.Hər dəfə, göz yaşları içində “bir daha aldanmayacam” dediyim günləri xatırladım niyəsə. Necə də sadəlövmüşəm bir zamanlar.Sonra inandığım, sevdiyim insanların necə tərk etdiklərini xatırladım.Gün oldu dost sandığım insanlar da çəkdi getdi. Geriyə belə dönüb baxmadılar.Onda böyük sevgilərin olmadığını anladım. Bir daha sevmərəm sanırdım, amma yenə yanıldım.Çox şükür Allah o tərk edənlərin peşmançılıqlarını da göstərdi mənə.Dönənlər oldu amma hər şey əvvəlki kimi olmadı.Mən insanlara qıraqdan baxmağı, hər şeyin bir səbəbi vardır deməyi öyrəndim. Amma əslində bu səbəblərin bəhanə olduğunu çox yaxşı bilirdim.Bəs onda niyə nifrət eləmirsən onlara? – dedim özümə.Cavab gəldi özümdən: Nifrət və kin içində hazırladığın bir zəhər kimidi. Birini zəhərləməsən özün zəhərlənəcəksən.Düşündüm və haqq verdim özümə.Yalan danışanların gözünə baxanda ordakı boşluğu gördüm. Yazığım gəldi, dediyi yalanlara inanan zavallılara.Aldatmağa özündən başlayanlara acıdım hər zaman.Mən insanları tanıdıqca uzaqlaşdım olardan. İçimə qapandım.Onda da zəifdi dedilər.Amma mən güclənirdim günü-gündən. Sadəcə bunu görmüyəcək qədər kor idilər.Görənlər də “Çox dəyişmisən” dedilər narazı bir ifadəylə.Bu zaman Nitşeni xatırladım. —  Zəiflər bizi öz gücümüzdən utandırdıqları üçün qalib gəlirlər –Bütün bunları dərk edərkən, düşüncələrimi gizlətməyi öyrəndim.Həyatı film kimi seyr edib də nəticə çıxarmağı, insanları göründükləri kimi yox, olduqları kimi görməyi öyrəndim.Amma mən yeni şeylər öyrəndikcə, həyat yeni ixtiralar etdi. Mən gücləndikcə, həyatın çətinlik dərəcəsi yüksəldi.Onda özümə sual verdim: — Neçə aldım bu sorğudan?Cavab gəldi — Özünü dərk edə biləcək qədər güclü, həyatı dərk edə bilməyəcək qədər zəifsən.