güntülü

Ben tüm yangınlarımı bir kıvılcıma borçluyum. Tüm öfkem söyleyemediklerimde, tüm kırgınlıklarımın affedemediklerimde olduğu gibi. Dolup dolup taşmak güzelde, taştığında yine dolacağını bilmek yakıcı bir gerçeklik. Bu gerçeklikle yaşamayı sevmiyorum galiba. Taşsam ve bitse, içimdeki irini akıtsam da iyileşse yaralarım, ellerimle gizlemek zorunda kalmasam ezelden kanamış, hala kanamakta olanları. Bir tebessümün ardına saklamasam yılların biriktirdiği kamburumu. Sahi kambur ya, artık bir kambur olmuş bu mesele benim sırtımda. Mesele demekle epey haksızlık etmiş oldum ya neyse. Meseleden ziyade ufacık bir nokta kalmış gönül yorgunluğu diyelim. Öyle bir yorgunluk ki ne dile gelebilir, ne kaleme değebilir, ne de hal diline yansıyabilir. Öyle bir yorgunluk ki sadece zihinde yaşar, uykunun yarı ölüm pençesindeyken de hiçbir şey olamamış gibi kucağını açmış seni bekler. Öyle bir yorgunluk ki ne senden gider ne de seni götürebilir.

Haberleri dinlemek, gündemi takip etmek, uygulamasını asla kullanmadığım halde instagramda amaçsız tiktok videolarına maruz kalmak, tv’deki ahlak yoksunu tüm içerikler, amaçsız binlerce online oyun… Uzayıp giden ve bu zamana ait olmadığımı hissettiren daha bir sürü şey… Hangisini sıralasam , hangisinden dert yansam ya da dert yanmasam zira hiç sevmem. Sadece usulca kurtulsam, kendi dingin zihnime, sessiz sedasız çalışan kalbime geri dönsem. Yakamı bıraksa bu çağın gürültülü yaşantısı, bitmez tükenmez telaşesi..