Tofig Hüseyni

darıxmaq-boğazda düyümlənən cümlələrdə başlarmış, belə bilməmişdim, bağışla.

Bakı elə bir şəhərdir ki, burda hər xoş keçənin günün bir kədərli gecəsi olur, mütləqdir. İşdən çıxırsan, qarışırsan dərdi özündən böyük olan insanların arasına. Kiminin qəlbində hicran yarası, kiminin üzündə təəccüb, kiminin saçı ağarıb, kiminin əlləri əsir cavan çağında. Bizim cavanların xəyalları, istedadları çoxdur. İstəkləri, arzuları reallaşmaqa qoymayan nədir bəs? Neqativ enerji? Pis fikirlər? Ya həyatda heç bir uğur əldə edə bilməyib başqalarınıda həvəsdən salan kütbeyinlilər? Axı bizim gənclər öz kreativliyi ilə, baxış prizmaları, şəxsi dəsti xəttləri ilə həmişə seçiliblər. Bəs niyə uğur əldə edə bilmirik? Nədir bizi globaldan, dünyavi ünsürlərdən aşağıda tutan? Mentalitet ya dövlət sistemi? Siyasət yoxsa şəxsi düşüncəmiz? Eşitdiyiniz, oxuduğunuz cavabsız sualları boş verin dostlar. Məqsədyönlü olun, qəsdinizdə bərk dayanın. Sizi heç kəs həvəsdən salmasın. Aşağı maaş, düşüncəsiz müdirlər, səviyyəsiz insanlar və s. hər zaman olacaq. Siz məqsədinizdən bərk yapışın əsas, qalan hər şey düzələr. Sının, əzilin, qalxın, bərk olun, sizi qəlibləşdirmələrinə, formalaşdırmalarına icazə verməyin, möhkəm olun, mübariz olun. Sevgilərlə

Həyat düşünən insanlar üçün cəhənnəmdir. Əgər cənnətə çevrilməyini istəyirsənsə düşünmə.

Pis fikirlərdən azad olun dostlar, azadlığınızın əbədi olması üçün.

bir az sevinc, bir az hicran, bir əsəb olmalı.

İndiyə qədər çox xəstəlik görmüşəm, bədənimdə əməliyyatlarım olub, yara izlərim çoxdu, uşaq vaxtı çox əzilmişəm, xəsarətlərlə doluyam. Amma nə vaxt xəstələnsəm ya lap ciddi bir şeyim olsa elə bilirəm ki anamı görən kimi səsini eşidən kimi keçəcək, elə də olur onsuz. Anamı görən kimi keçir, düzəlir hərşey.

Mən bir az qəribəyəm, dəlisov, çılğın, əsəbi bəzən isə çox sakit, susqun, səbrli. Mən bir az qəribəyəm, eyni anda həm gülə həm pis ola həm kədərlənə həm də şad ola bilərəm. Mən bir az qəribəyəm, özümü vətənimdə qərib, tək, yad hiss edirəm bəzən isə elə bilirəm ki bu vətən mənim özümündü, özüm yaratmışam, o qədər bağlanıram millətimə. Mən bir az qəribəyəm, yox, səhvim var diyəsən. Bu ölkədə biz hamımız bir az qəribəyik. Çünki bizim qəlbimiz xəyalların, arzuların, nakam sevgilərin məzarına çevrilib. Çünki bizim elə uşaq yaşlarımızda qulaqlarımız ana-ata mübahisələrinə, məhlədə qonşuların qışqırıqlarına, cəmiyyətdə böyüklərin yersiz danışıqlarına şahid olub. Çünki bizim gözlərimiz elə uşaq yaşlarımızdan ailə şiddətini, cəmiyyətdə ki qadın ölümlərini, günahsız yerə tökülən qanları, öldürülən, yandırılan uşaqları izləməyə məruz qalıb. Biz hamımız qəribəyik çünki mentalitetimiz qəribədi, çünki cəmiyyətimiz qəribədi. Biz hamımız bu ölkədə bir az qəribəyik dostlar. Amma əfsuslar olsun ki bu tək bizim ölkəyə aid bir şey deyil..

Vaxt azdır, ömür qısa. İnsanlar tələsir, fəsillər dəyişir, illər ötür. Saat öz əqrəbləri ilə rəqs edir sanki gözümüzün önündə. Zaman aldığını geri gətirmir, gedənlər qayıtmır. Problemlər qıfıllanıb sanki, açar isə ağılımızda gizlədilib. Batırıq yoxsa mübarizə aparırıq? Hər şey öz əlimizdədi, içimizdədi. Başımızı yastığa qoyarkən rahat yata bilirik mi? Yuxularımız şirindi yoxsa qorxulu? Həyat suallardı, cavabsız suallar. Sən kimsən, mən kiməm, yaşayanlar-nəfəs alanlar kimlərdi? Sənə hərkəsin bildiyi bir sirr verim əzizim? Hamımızın sonu eynidi, qara torpağ, boyumuza uyğun kəsilmiş kəfən. Bəs o zaman biz niyə və nəyə görə darıxırıq? Bu hicranın, gecələri köksümüzə qonan kədərin səbəbi nədir? Pencərədən küləklə birgə daxil olan qüssə, nisgil nə üçündür? Axı bu dünya fanidi, fanidi dünyadakılar belə fanidi. Bu dünyanın sonu nə vaxtdır bəs? Görürsənmi yenə də suallar, suallar, suallar.. Üzülmə, darıxma, sıxılma. Hər şey keçəcək, tələsmə səndə öləcəksən. Funksiyanı yerinə yetir, yaşa, öl.

Bizim o susub demədiklərimiz var ha, bax onları toplasaq Bazardüzündən daha hündür olacaq.

gecə küsdü, ayda batdı, mən gözlədim, sən gəlmədin.