էգոն

բարի վերադարձ, ներսիս շիլե

տուն եկա, բայց տանը չեմ :))

ինձ թվում ա սիրած մարդուց «հրաժարվելու» «լավագույն» տարբերակը էդ հիասթափվելն ա, հա դե իմ մոտ էլ պատմությունը սիրում ա կրկնվել :))

նենց կայֆ ա ամեն ինչ, էն մարդը ում արդեն 2 տարի սիրահարված եմ լայաղ չի անում ասի որ եկել ա խոսքի օտպուսկ, կամ խոսքի մարդուն համար լիքը բան ես անում ու անկեղծանում ես ու ինքը իրան ոռի ա պահում, յէէ տենաս էս համամարդկային օրգիաս երբ ա ավարտվելու, էնքան կայֆ ա որ էլ չեմ ձգում

ամեն ինչ լավ ա, զարմանալիորեն ու չի վանում :)

նախույ էլի էս ինչ եմ անում կյանքիս հետ

մեկ-մեկ նենց տպավորություն ա որ ոչ մեկի պետք չեմ, բայց իրականում մեկ-մեկ տենց էլ կա

ապրում եմ` շնչում, հաց ուտում, ծխում, գնում տեղ մեղ, բայց էս մի քանի ամիս ա մեռած եմ ոչ մեկ գլխի չի ընկնում

գնում եմ դեպի գիտակցական կործանում 

խի եմ սկսել ստեղ շատ գալ, հա երևի թվում ա որ ոչմեկ չի հասկանում իսկ մենակ լավ էլ հարմար ա