Duygu kusmuklarımın içinde boğuluyorum.

Karamsarlığa her düştüğünde,tutunacak dalın yine kendinde olduğunu fark ediyorsun.

Bile bile yanlışa yürür mü insan? Yürüyormuş arkadaşlar. Sonu belli bir şeyi yeni baştan yazmaya çalışıyorum ama bu çırpınışlar boşa.

Akrep yeni ayıymış. Düştük amk yine batağa. Nasıl kurtulacak bu gönül oooofff Ezgi of!

Üzücü tabi. Çocukluğunda sevildiğini hissetmeyip o açlığı büyüyünce olmadık insanlarla doldurmaya çalışmak. Çok üzücü.

Güzel haberler almanın vakti gelmedi mi artık?

Vanilyalı soya sütüne bağımlı hale geldim.

Daha yolun başındayım. Nefretimi hırsa dönüştürdüğüm an korksunlar benden.

Büyüdüğünü, hiç yıkılmaz dediğin dağlar kendi kendini yıkınca anlıyormuş insan. Olacak gibi olanlar son anda olmayınca… Olmayacak olanın olmasına çoktan alıştım. Sevmeyi çok özledim.

Pimapenle kapanmış yaz balkonlarına döndü kalbim.

Uzayan kısalan saçlardan, sana ait olmayan anlardan, gitmediğin yollardan yorulmadın mı?

Bir de her gece dışarıda olan sevgilisinin bu akşam pek keyfi yokmuş diye satış koyan arkadaşları unutmamak lazım tabi.

Bir plan yapılınca arkadaşlar arasında en çabuk hazırlanan ben oluyorum. Ve saatlerce onları bekliyorum. Yine bekletildiğim bir akşamdayım. Tepem atmak üzere.

Saatlerdir hasta sevk etmekten götüm ambulansın koltuğuna yapıştı artık.

Bir nöbetim de sorunuz geçse ya. Her nöbetten üzerimde küçük köpek siniriyle çıkıyorum. Sistemine soktuklarım.