Jak jubiler brylant w swe dłonie
Przyjmuję dzisiejszą bezsilność,
Ból, samotność, cierpienie.
Jak już być muszą, niech będą
By wyciosały serce w piękne diamentowe.
Co stanie się w przeźroczystości niosące
Każdemu promienie wspaniałej
i kochajacej Twej obecności.
Ty bądź obecny, mnie już niech nie ma...
W mej bezsilności Ty bądź potężny w niesieniu ludzkim sercom prawdziwej miłości...
Niezrozumienie, braki sił by słuchać, by rozmawiać, nieumiejętność i bezradność w rozmowach, samotność w niezrozumieniu, ból ciała...
Niezdolność by kogokoliwkek kochać, by wierzyć, by życie zmieniać, by myśleć o przyszłości, by czlowiekowi zaufać, by przyjąć słowa pocieszenia, by mieć siły budować znajomości, by dziś pójść do kościoła,by żyć, by się uśmiechać
by czuć, by jeść, by krzyczeć, by codzienne proste rzeczy planować. Przyjmij, to całe moje nic.
Przyjmuję, to akceptuję i temu się poddaję - jak kamień pod dłutem, co wie że pięknym dziełem się stanie...
I Ufam, nadzieją na wyczerpaniu już tylko,
że najlepiej wiesz, co robisz, bo tworzysz piękne dzieła
I dłużej przed tym nie będę uciekać...
Ufam, Tobie, że tak jak doswiadcza się złoto i oczyszcza w tyglu, by było jeszcze cenniejsze
Tak cierpienie jest taką dla serca bolesną drogą, co je przemienia, leczy, rozświetla, co je kształtuje, by mogło podjąć się wyzwania- nową drogą życia - wędrowania.
Ufam, że choć nie rozumiem z tego nic i czuje się nie rozumiana, ciężarem hiobowym - samotna - to przyjąć to trzeba, pogodzić się z tym i zaakceptować, że na razie tak ma zostać...
Ty wiesz wszystko, czemu cierpienia we mnie jest rana. Ty jeden wiesz ile ponieść mogę (ponad siły mi nie dasz nic)
i jakiego celu to oczyszczenie-cierpieniem wyznaczy mi drogę... Ufam Ci...
Już się nie boję, mowie Ci tak- na wszystko co chcesz uczynić...
Tobie Ufam, już tylko milczeć pozostało
niech łzy moje, bezradność ducha, pomnikiem Twej miłości się staną... co żywą obecność Twego zmartwychwstania ogłasza, w sercach co pogrzebały Twą osobę jak w grobach... niech każda ma łza znamrtwychwstania cud wyprasza...
Zamykam usta, milczeniem swoim,
I błagam w modlitwie do Nieba:
Niech święta Rodzina, w moim milczeniu, każdemu przyniesie słowa pocieszenia, zrozumienia i nawrocenia.
Łzy płyną, zatrzymać już nie bardzo je umieć potrafię. I to też akceptować mi trzeba ...
Lecz jak tonący brzytwy, trzymam się jednego zdania: Ojcze odpuść, biednym swym dzieciom bo nie wiedzą co czynią... Bo dzieci to co pobłądziły, a gdy śmierć komuś pukać będzie do serca, daj tą obietnicę: dziś będziesz że mną w raju...
Przez miłość Twą o to proszę z jaką Serce Twe z Matki i Jozefa- Ojca przybranego na ziemi jak i w Niebie żyję w prawdzie, miłości i zgodzie...
Przemień wiele serc porankiem Zmartwychwstania...
Jak tomaszowe serce gdy niedowierzało, że w prawdzie Twa dusza i ciało z prochu śmierci powstało...
Jezu, krzyż Twój przytulam, do serca
Skrapiam go łez prośbami,
Lecz Ufam we wszystkim Ci...
yousharknotpass
pixelskylines
theartofmadeline
germansingergirl
izzy806
blakekathryn
romaincrisis