Drunk Angel

Μου ζητάς αν θέλω να μείνω σε σένα απόψε

Αρνούμαι

Μου λες ότι θα κοιμηθούμε απλά μαζί

Και αν μου ναι τόσο δυσάρεστο σαν ιδέα

Αλλά μου είναι

Και λέω πως δε θέλω να μάθω το πώς είναι

Να ξυπνάω στην αγκαλιά σου

Η ησυχία είναι πιο αποπνικτική από ποτέ

Θέλω για μια στιγμή να σταματήσω να σε ψάχνω παντού

Κλείνω τα μάτια, μόνο για να σε βρω κάτω από τα βλέφαρα μου για άλλη μια φορά

Παίρνω μια βαθιά ανάσα, μα ρούχα στο πάτωμα ακόμα κουβαλούν ακόμη το άρωμα σου

Ανακάθομαι στο κρεβάτι μου και νιώθω τα δάχτυλα μου σε ψάχνουν ασυνείδητα σε κάθε άγγιγμα

Από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα τρυπώνουν διάσπαρτοι ήχοι και για μια στιγμή νιώθω ότι άκουσα το γέλιο σου ανάμεσα τους

Στραγγίζω την τελευταία σταγόνα ουίσκι από το ποτήρι προσπαθώντας να σβήσω τη γεύση σου απ' τα χείλη μου

Κάθε αίσθηση μου σου ανήκει

Το μυαλό μου παίζει παιχνίδια απόψε

Αναρωτιέμαι αν είσαι ακόμα εκεί έξω, ανάμεσα σε βιαστικές σκιές που κατηφορίζουν την Γεροκωστοπούλου

Ή αν κοιμάσαι

Τι να ονειρεύεσαι άραγε

Το μυαλό μου πρέπει να παίζει παιχνίδια

Κοιτάζω τη θέα από το μπαλκόνι, τα φώτα της πόλης να τρεμοπαίζουν μπροστά μου σαν χαμένες ψυχές.

Στο μυαλό μου, είσαι πίσω από ένα από αυτά που μόλις έσβησαν στο βάθος.

Αποκοιμήθηκες.

Και για μια στιγμή νιώθω ανακούφιση, σαν να μπορώ επιτέλους να σου μιλήσω.

Τα λόγια συχνά μπερδεμένα, δεν μπορούν να ξεφύγουν απ'τα χείλη μου.

Το μυαλό μου είναι σαν λαβύρινθος, ένας ατελείωτος διάδρομος, γεμάτα με τα σπασμένα πορτρέτα όλων όσων αγάπησα.

Και κάθε ρωγμή φέρει το αποτύπωμα μου, κάθε γυαλί το αίμα μου.

Μα ζωγραφίζω διαρκώς νέα.

Βάζω βιαστικές πινελιές γεμάτες ελπίδα, αναμειγνύοντας τα φώτα με βολικές αυταπάτες, κρύβοντας τα πίσω από ένα θολό γυαλί.

Δεν ξέρω άλλο τρόπο.

Δεν ξέρω πώς να το κάνω, πώς να ανοίξω τα χέρια μου χωρίς να σφίγγω.

Το χέρι μου δειλιάζει, σαν να κρατάω κάτι εύθραυστο, άλλο ένα συναίσθημα που δεν ξέρω πώς να ονομάσω.

Και σκέφτομαι αν μπορείς να το δεις κι εσύ.

Μήπως φοβάσαι κι εσύ να το πιάσεις, ή μήπως ξέρεις κάτι που εγώ δεν τολμώ να μάθω.

Θέλω να το πω γιατί το νιώθω ή θέλω να αισθανθώ λιγότερο άδεια;

Κι άλλο ένα πορτρέτο ξεκινά να ραγίζει στο τέλος του διαδρόμου.

Μας κοιτά και ξέρει και το τι έχει γίνει και το τι γίνεται και το τι θα γίνει. Γιατί όλα τα χει ξαναδεί

Όλα είναι ένας ατελείωτος κύκλος, όλη μας η ζωή. Όλα τα χουμε ξαναζήσει χίλιες φορές και τα ξαναζούμε και θα τα ξαναζήσουμε. Και το φεγγάρι το ξέρει. Και μας κοιτά με οίκτο αλλά και ενθάρρυνση. Γιατί μας έχει δει να ξαναπαίρνουμε πάλι στα ίδια λάθη. Και απλά το ξέρει εξού και ο οίκτος. Ωστόσο ταυτόχρονα έχει δει πόσο όμορφη είναι αυτή η πτώση. Τι καιρό μας δει άλλη μία φορά να πεθαίνουμε, θα το έχουμε κάνει όμως τόσο καλά.

Πως είμαι για σένα ο παράδεισος

Στις άδειες σου νύχτες το φως

Ο φίλος σου κι ο αδερφός