Antigóne

{ το τσιγάρο που έχω στο στόμα μου και οι υπαρξιακές μου σκέψεις }

Τυλίγω.

Ανάβω.

Εισπνέω.

Εκπνέω γιατί πεθαίνω.

Σαν να μην ανήκει μέσα μου είναι.

Σαν να ναι ξένο στο σώμα μου.

Βλέπω τον καπνό προσεκτικά που ναι σαν να ξεψυχώ,

Εγώ επέλεξα να ξεψυχίσω ξανά.

Ετσι ειν’ και οι σκεψεις μου τα βραδυα.

Κάνεις τσιγάρο ξέροντας ποξω και ανακατωτά τα «δεν πρέπει» και τα «μη»,

τον κάθε λόγο που σου λέει λεπτομερώς το κάθε πακέτο

που εσύ περπατάς 15 λεπτά, δίνεις 7 ευρώ κάθε 2 εβδομάδες να το αγοράσεις,

με μια ψεύτικη αίσθηση πληρότητας.

Εισπνέω.

Εκπνέω.

Ο καπνός αλλοιωνεται σιγά σιγά σαν ταξιδεύει

χορεύει φεύγοντας απ´το σώμα μου.

Σαν να μην ανήκει μέσα μου.

Σαν είναι πιο χαρούμενος έξω.

Και εγώ συνεχιζω να εκπνέω την ζωή μου και νιώθω μόνη μου.

Ντάξει, μπάστα.

Τελευταίο πακέτο.