°Vade Mecum°

– Tamam, sevmemeye hakkın var, ama sevdi diye onu itip kakamazsın. Bu olmaz. Senin kibrini darağacında sallandırırım! Boyun kaç senin? Kaç bucak senin dünyan?

İnsanların sadece çok değişken olduklarını bilmenin verdiği karmaşıklıkla yazıyorum. Sen sen ol attığın her adımda geleceğini düşün. Birine güvenmeden önce güzelce tanı, kimsenin seni üzmesine izin verme. Ha bir de nankör olma. Seni seveni sende sev ama hakettiği kadar. Çizginin dışına çıkarsan elinden kayar gider ve tutamazsın. Öğreneceksin, bişeylerin nihayetinde anlayacaksın gerçekleri ama geçen zaman geri gelmeyecek. Belki üzüleceksin, belki umursamayıp aklına bile getirmiceksin. Ama gerçekten anlayacaksın. Belki bu yazdıklarımı saklayacak, belki de atacaksın. Zaman değiştirecek seni, sevdiklerini teker teker kaybetmekle sınanacaksın. Sonra sevdiklerinin başkalarını sevişini, onlarla huzurlu olduğunu gördükçe, buruk bir duyguya kapılacaksın. Ne kadar çırpınsanda, üzülsende arkasından mutluluk gelecek. Böyle dedim diye sevinme. Kısa sürecek. Çok kısa... Ama bir gün uyanacaksın herşey geçecek. Eğer bu kağıt hâlâ sende olursa, bunu okuduğunda güleceksin. Yanında başkaları olacak. Belki kimin yazdığını bile hatırlamayacak kadar eskiyeceğim sende. Zamanla geçirdiğimiz bir avuç hatıra da bizle beraber çürüyüp gidecek. Aramızda ki samimi olan birkaç şeyde bu kağıtlarda küflenecek. Hayat acımasız. Ne zaman nerde çelme taksam da canını yaksam diye pusuya yatmış bekliyor. Sen tam, "evet, işte bu!"diyip sevindiğin anda çakıyor çelmeyi sana. Sonra ne oluyor biliyor musun? İnsanlarda samimiyet aramaz oluyorsun. Kimsenin samimi olmadığını biliyorsun çünkü. Alışıyorsun çevrendeki zerre kadar beyni olmayıp, her boka yorum yapan, şekilsiz insanlara. Ama anlatma derdini, anlamazlar çünkü. En önemlisi kimseye kafa yorma. Gelene aç kapını,gidenden zaten bahsetmiyorum. Bu sana son kağıdım olsun. Banyodan sonra saçlarını kurutmayı, sırtına hırka alıp, ayağına kalın çorap giymeyi unutma. Madem birşeyleri beceremedik, en azından güzel kalalım.

İnsanların sadece çok değişken olduklarını bilmenin verdiği karmaşıklıkla yazıyorum. Sen sen ol attığın her adımda geleceğini düşün. Birine güvenmeden önce güzelce tanı, kimsenin seni üzmesine izin verme. Ha bir de nankör olma. Seni seveni sende sev ama hakettiği kadar. Çizginin dışına çıkarsan elinden kayar gider ve tutamazsın. Öğreneceksin, bişeylerin nihayetinde anlayacaksın gerçekleri ama geçen zaman geri gelmeyecek. Belki üzüleceksin, belki umursamayıp aklına bile getirmiceksin. Ama gerçekten anlayacaksın. Belki bu yazdıklarımı saklayacak, belki de atacaksın. Zaman değiştirecek seni, sevdiklerini teker teker kaybetmekle sınanacaksın. Sonra sevdiklerinin başkalarını sevişini, onlarla huzurlu olduğunu gördükçe, buruk bir duyguya kapılacaksın. Ne kadar çırpınsanda, üzülsende arkasından mutluluk gelecek. Böyle dedim diye sevinme. Kısa sürecek. Çok kısa... Ama bir gün uyanacaksın herşey geçecek. Eğer bu kağıt hâlâ sende olursa, bunu okuduğunda güleceksin. Yanında başkaları olacak. Belki kimin yazdığını bile hatırlamayacak kadar eskiyeceğim sende. Zamanla geçirdiğimiz bir avuç hatıra da bizle beraber çürüyüp gidecek. Aramızda ki samimi olan birkaç şeyde bu kağıtlarda küflenecek. Hayat acımasız. Ne zaman nerde çelme taksam da canını yaksam diye pusuya yatmış bekliyor. Sen tam, "evet, işte bu!"diyip sevindiğin anda çakıyor çelmeyi sana. Sonra ne oluyor biliyor musun? İnsanlarda samimiyet aramaz oluyorsun. Kimsenin samimi olmadığını biliyorsun çünkü. Alışıyorsun çevrendeki zerre kadar beyni olmayıp, her boka yorum yapan, şekilsiz insanlara. Ama anlatma derdini, anlamazlar çünkü. En önemlisi kimseye kafa yorma. Gelene aç kapını,gidenden zaten bahsetmiyorum. Bu sana son kağıdım olsun. Banyodan sonra saçlarını kurutmayı, sırtına hırka alıp, ayağına kalın çorap giymeyi unutma. Madem birşeyleri beceremedik, en azından güzel kalalım.

İnsanların sadece çok değişken olduklarını bilmenin verdiği karmaşıklıkla yazıyorum. Sen sen ol attığın her adımda geleceğini düşün. Birine güvenmeden önce güzelce tanı, kimsenin seni üzmesine izin verme. Ha bir de nankör olma. Seni seveni sende sev ama hakettiği kadar. Çizginin dışına çıkarsan elinden kayar gider ve tutamazsın. Öğreneceksin, bişeylerin nihayetinde anlayacaksın gerçekleri ama geçen zaman geri gelmeyecek. Belki üzüleceksin, belki umursamayıp aklına bile getirmiceksin. Ama gerçekten anlayacaksın. Belki bu yazdıklarımı saklayacak, belki de atacaksın. Zaman değiştirecek seni, sevdiklerini teker teker kaybetmekle sınanacaksın. Sonra sevdiklerinin başkalarını sevişini, onlarla huzurlu olduğunu gördükçe, buruk bir duyguya kapılacaksın. Ne kadar çırpınsanda, üzülsende arkasından mutluluk gelecek. Böyle dedim diye sevinme. Kısa sürecek. Çok kısa... Ama bir gün uyanacaksın herşey geçecek. Eğer bu kağıt hâlâ sende olursa, bunu okuduğunda güleceksin. Yanında başkaları olacak. Belki kimin yazdığını bile hatırlamayacak kadar eskiyeceğim sende. Zamanla geçirdiğimiz bir avuç hatıra da bizle beraber çürüyüp gidecek. Aramızda ki samimi olan birkaç şeyde bu kağıtlarda küflenecek. Hayat acımasız. Ne zaman nerde çelme taksam da canını yaksam diye pusuya yatmış bekliyor. Sen tam, "evet, işte bu!"diyip sevindiğin anda çakıyor çelmeyi sana. Sonra ne oluyor biliyor musun? İnsanlarda samimiyet aramaz oluyorsun. Kimsenin samimi olmadığını biliyorsun çünkü. Alışıyorsun çevrendeki zerre kadar beyni olmayıp, her boka yorum yapan, şekilsiz insanlara. Ama anlatma derdini, anlamazlar çünkü. En önemlisi kimseye kafa yorma. Gelene aç kapını,gidenden zaten bahsetmiyorum. Bu sana son kağıdım olsun. Banyodan sonra saçlarını kurutmayı, sırtına hırka alıp, ayağına kalın çorap giymeyi unutma. Madem birşeyleri beceremedik, en azından güzel kalalım.

– Tamam, sevmemeye hakkın var, ama sevdi diye onu itip kakamazsın. Bu olmaz. Senin kibrini darağacında sallandırırım! Boyun kaç senin? Kaç bucak senin dünyan?