dorian gri

ben yatakta yatıp uyumayı bile beceremeyen biriyim. statikte bile kalamayan biri ilerlemeyi nasıl bilebilir ki. durmayı bilmeyen biri adım atmayı nasıl başarabilir ki. su içmeyi bile unutan biri nasıl kahve yapabilir ki. bir daha sabah olacak mı? yoksa karanlık mı her şey, her zaman gece miydi? ayrılmış mıydım parçalarıma yoksa tutturabilmiş miydim kırıklarımı yapıştırıcıyla? kaybolmuş bir sokakta, olmayan topraklarda, filizlenmiş hayallerin ardında küçük yağmur damlaları yavaş yavaş akmıştı ellerinden, uzundu parmakları keza yavaştı akış, akışkan akıllarla isimsiz dudaklara çıkan çıkmazlarda, gömülmüşüm iki yol ağzına kabul etmez cennet bundan sonra. skandal söylemlerle haykırdığım akşamların zürriyetini sikeyim, yarınlar da var ya aslında diye uyandığım her karanlığa hepsine hepinize hepimize…

hayat oyuncaktı di mi

hayat şelalenin altına gömülmekti di mi

hayat karanlık bi ormanda yolunu bulma ihtimaliydi di mi

şeyin

değişeceğine inancım kalmamıştı. sabah ilk uyandığımda perdenin arasından içeri sızan güneş dışında hiçbir şeye veya hiçbir kimseye karşı bir hissiyatım kalmadı. en azından ben öyle sandım.

otantikliğindendir,

o

şarabı

hep

ters

açar

yoktu duvarlar, ince uykular. pamuk ipliğine bağladığım bütün hayaller günün sonunda anlamını yitiriyor. gurbetten gelenin yüzü güler gözü arkada kalır, parçalanmışsın sen paramparça olmuşsun. olmamış yerlerde içilmiş bir iki kadeh sessiz masalarda boş kafalarla, uykusuzlarmış aslında, canım pahasına çıkarttığın sonuçlarda köşelerimi bileyledim, köşeleştirdin beni öteki oldum sonunda. sen orada, orada… sen oradasın sandım.

nereye

gittin

ki

sen

aklımda planlar vardı, geleceğe bakamam bilirsin, gerçi siktir et sen beni hiç bilmezsin, kimse anlamaz birbirini anlamışlıktan gelir. herkes anlar birbirini bir noktada (o noktada buluşmak dileğiyle, (paranteze parantezi açarken ağlamaya başladım)) aslında her noktayı birleştirince tek boynuzlu at olmuyor işte bazı noktalar birbirini itiyor yakına gelenler daha da uzaklaşıyor, genel olarak yoktu bir anlamı gerçi bilemezsin ya belki vardır da görememişizdir, körlüğe yatkınım seni iyi gördüm, iyi sandım.

bir

şeyler

yolunda

gitmeliydi