dolce far niente

Bir insan kaç kez dibe vurup da yaşamayı sürdürebilir? Nefes alamıyorum.

Bir insan için bütün yaşamınızı bir kenara itiyorsunuz, o ise kayıtsızca elinin tersiyle kovduğu bir sinekten daha fazla değer vermiyor size.

Akşamdan akşama iki kadehin zararı yoktur. İnsana dünyayı unutturur. Eh, bu dünya da unutulacak dünya zaten.

En kuvvetli insanın bile bazen ne kadar zayıf anları, istediğinin tam aksini yapmaya mecbur olduğu dakikaları bulunduğunu nasıl inkar edebiliriz? Böyle hadiseler hiç kimseyi olduğundan daha fena, yahut daha iyi yapamaz!

Birisi yüreğime bir bıçak sokmuş ve en fazla acı veren noktayı bulmak üzere, çevirip duruyordu.

Kendimi bir başkasıymış gibi gözlüyordum. Hep bunu yaptım. Ama taşamadım kendimden. Kendimin dışına çıkamadım. Buzlu camlar kuşatmıştı içimi. İçim bende kaldı...

İşte günün ömrü tamamlandı; güneş ışığın elinden tutmuş gidiyor. Arkada gündüz, önde gece, tepemizde gök ve içimizde yeni ümitler. Heyhat, yanmaz kanatlarım olsun, hep güneşi takip edeyim ve karanlığı hiç yaşamayayım. Bunu ne çok istiyorum! Fakat ruhun kanatları nerede satılır bilmiyorum…

İyiyim, dedim. İyi olduğuna çok sevindim, dedi. Oysa iyi değildim. Özlüyordum. Onu ve kendimi.

Hiçbir şey olmuyordu ve hiçbir şey değişmiyordu. Sadece zaman geçiyordu.

Varlığıma nedensizlikten delirdim ben. Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan. Hepsini giydim. Hiçbiri olmadı. Hepsi dar geldi.

Belki hiç umudu yoktu, ama yeniden umut etmek istiyordu.

Beklenen geç geliyor; geldiği sırada insan başka yerlerde oluyor.

ve ayrılık birbirine değen parmaklarımızın ucundaydı çoktan ama yine de ansızın yitirdim seni

En kötüsü kafasındaki tutarsızlıktı.

Düşündükçe kalabalıklaşıyor içim...

duyarsın derinlerde bir yerlerde insanın insana bölünmesidir yalnızlık

Birşey içime oturup kalmıştı. Yok olmak. Toz olmak istiyordum. Varlığım orada olmamalıydı. Gelip beni alsalardı. Uzaydan ya da bir yerlerden gelselerdi. Sessiz sedasız kaybolsaydım.