Djarumblack

Bana bahane istiyormus gibi gorunuyordu. Verdim eline bahanesini. Yapmasa miydim? Gercek olan bir seyi dogru ya da yanlis ortemedi bu kez. Bir sayfa daha cevirmek istercesine hayattan, hoyrat ve hizli davranmis olabilirdik bazen. Size de oluyor mu, bilmiyorum ama beynim tek bir kelimeyi daha algilayamayacak kadar doldu. Bir yandan da parcalarima ayrilmis gibiyim. Ve bircok parcam gizlenmis gibi. Tik tak sesler duyuyorum ancak delirmis degilim. Zaten o kadar kolay olsaydi delilik cogumuz bir an once girerdik o yola. O kadar korkagiz ki kendimizi birakiyoruz zamana. Her seyimizle ama. Mucizeler bekleyip duruyoruz, hicbir sey yapmadan. Akisina birakmanin boyle olmadigini algilayamadik gitti! Sonra dengesizin teki, olay orgusuyle oynuyor. Giris bolumuzde gelismemizi yaziyor; gelismede ise sonucu. Bir hayli yazik oluyor hepimize.

Uzun zaman sonra bekledigin seyi buldugunda sevinc ve saskinlikla karisik bir sey yasiyorsun. Adina mutluluk bile diyemiyorsun. Cunku oyle bir yasanmislik oluyor ki uzerinde kendini inandiramiyorsun gercek olduguna. Gercekligin farkina varamiyorsun. Guzel bir seyler oluyor ama inanamiyorsun iste. Kendini inandirmaya calisirken guzel olani kaybediyorsun. Tadini cikaramiyorsun. Muhakkak ki bu iste bir terslik var diye dusunuyorsun. Sacmalik iste bunlar. Her sey bastan sorgulaniyor. Akisina birakamayisima uzuluyorum simdi. Bir kez de kontrol etmeden yasamaliyim. Biliyorum sen benim son mucizemsin. Tekrardan guzel bir seyi iskencem haline getiremem.

Takintili insanlar yapmalari gereken seyleri sirasiyla yaparlar. Ayni sarkiyi bilmem kac kez dinleyip, bilmem kac kez sigarayi iclerine cekerken unutamadigi insani dusunurler. Her birinde ayri ayri ayni kisiyi dusunurler, ayni kisiyi... Ayni kisiyi, ayni sarki, ayni duman, ayni aci... Ayni aci, ayni aci, ayni aci... Her gece gun isiginda uyurlar.

Karanfil gibi şarkı

Ve insanoğlu duygularını gizlemeyi öğrendi. Bunu da pek matah bir şeymiş gibi gelecek nesillere aktardı. Çok sevdi. Severken ayrıldı. Bir gün zaten bitecekti diye düşündü. Toplum ortasındaydı. Tanıdıkları, eşi dostu vardı. Hatırına düştü sevdiceği, anıları… Gözleri doldu. Ağlamaklı baktı çevreye bir iki dakika. Geceye kadar tuttu kendini. Gecenin karası yüreğine oturdu. Müziğini açtı. Gurur dediği saçmalığı koydu önüne. Ardından ego denilen pisliği söktü içinden. Sessizce eşlik etti, en sevdiği şarkıya. Kimse duymasın istedi  hıçkırışlarını. Bir çaresizlik işledi iliklerine kadar. Tek tek sorgularken tabuları, djarum sigarasını yaktı. İçine çekti. Müziğin sesini kıstı ve çıtırdayan karanfilin sesini dinlemeye koyuldu.