bu kadarını düşünmezdim ya. kyk ları kullanmak için bir dönemimiz elimizden alındı. ögrenci evimizin bi yıllık sözleşmesi vardı, boş yere kira ödeyeceğiz şimdi. tüm düzenimizi oraya kurmuştuk her şey altüst oldu ve aile evine iki hafta zor dayanmıştım seneye kadar nasıl duracagım. böyle düşününce de bencil hissediyorum, insanlar evlerinden oldu yatacak yerleri yok benim derdime bak. ama cidden ilk başta depremin bu kadar büyük bi etkisi olacağını asla tahmin etmemiştim

offff biri durak sordu yanlış yeri söyledim ben napıcam şimdi bu vicdan azabıyla... sonradan aklıma geldi. söylediğim yanlış yer doğruya çok yakın 2 dk bile değil ama yine de içime öküz oturdu. kusura bakma be kardeş inş bulursun yolunu

biriyle tanıştım ve 10 dk içerisinde çocuğa en büyük hayat travmamı anlattım. asla yapacağım şey değildi ama bilmiyorum ya muhabbeti çok sardığından heralde

kendi odam olmayınca hayat bi başka oluyor. hani etrafta sürekli bişiler oluyor ve zaman anlamsızca akıp gidiyor. bunu şeye bağlıyorum odamda yalnız kalıp düşüncelerimle başbaşa kalamadığım ve yaşananları overthink edemediğim için o anı algılayamıyorum. yalnız kalabilmek büyük nimetmiş aile evindeki odamı o kadar özlüyorum ki

küfür etmeyi sevmiyorum ama zamların anasını sikiyim bunu başka bi şekilde ifade edemem

izmirin üni öğrencilerine dağıttığı bedava yemek sırasındayken önümdeki bi çiftin cringeliğine maruz kaldım... hayır yani yemek sırasına gelene kadar dünyada öpüşüp yiyişicek yer mi kalmadı gerçekten.. daha önce de başıma geldi ne salak insanlar var ya

allahım sen kavga ederken bağıran insanları benden uzak tut. yapamam abi ben karşımdaki bana azıcık sesini yükseltsin hüngür hüngür ağlarım. yanımda iki kişi kavga etti az önce ben oturup ağladım

öyle bi arkadaş grubu kurmuşum ki içedönüklerin kralı olmama rağmen gruptaki en dışadönük insan benim..

bu ekonomide 3 öğrenci ev geçindirmeye çalışıyoruz ve burs çıkmamış. diyecek bi şeyim kalmadı ulan hayaaat

sabahın 7 sinde kalktım okula geldim ama paşa hocamız gelmedi son dk dersi iptal etmiş. sinirden delirdim ama neyse bi açıdan iyi oldu saatlerdir kütüphanede kitap okuyom

buluştuktan sonra fotoları atmayan insanlar yok olabilir mi acaba.. illa yazıp istemem mi gerek yani

80 lira verip saçımın boyunu kısalttım ve perçem kestirdim sonra eve gelince perçemi beğenmeyip kendim daha güzel bi perçem yaptım 👌🏻

daha geçen hafta tekrardan bi psikiyatriste gidiyim prozac yazsın biraz toparlaniyim diye düşünmüştüm ve bugün fizyolojide böyle hapların anlamsızlığından bahsetti hoca. tek amaçları serotonin salgılatmak ama asıl sorun vücutta serotoninin neden yeterince salgılanamadığı yani bunun arkasındaki sorunlar... neyse terapi alıcak param olmadığına göre sürünmeye devam

sınıftaki herkes nasıl da atılgan, hevesli ve enerjik. nerden geliyor bu yaşama hevesiniz yani bi ben mi travmalarla büyümüş iğrenç bi hayat yaşamış ruhu ölmüş bitmiş ve de tükenmiş durumdayım

tüm gün hiçbir şey yapmıyorum ve erkenden yatıp uyuyorum çünkü hayatımı bir süreliğine de olsa unutmanın tek yolu bu

neyse cumartesi tek başıma tiyatroya gidicem sonra da oturup sahilde saatlerce denizi izleyeceğim. toplayacağım bu kafayı

bok gibi gidiyor her şey. istediğim yerde değilim istediğim kişilerle de değilim ve hiçbir şeyi değiştirecek gücüm de yok cesaretim de. bi de ben bu kafayla napıcam gerçekten resetlenmeden hallolmayacak