kekeme özgür'

doğumundan beri mağlup, alın çizginden itibaren teslim.

birini seversen, şakağına doğrultulmuş bir silahla gezersin.

"o yara hep orada kalacak benim güzel kızım, o senin çocukluğun."

"annem, babam da dahil hiçkimse benim mutluluğumla bu kadar mutlu olmadı, ben seni hakedecek ne yaptım?"

benim ömrümü dağlamışsın, elindeki küle üflüyorum. anla.

yüzünü rüyanda bile göremeyecek kadar unuttuğun adamın, elini kalbine götürünce etini yakması.

sen delikanlılığı sadece birinin yüzüne karşı sanıyorsun. ben senin tükürdüğün kaldırım taşına bile, laf ettirmedim.

hepimizi ağrıdan türeten lanetli bir çağ.

şimdi kim diyebilir, hayatın tozu toprağı, gözümün yaşıyla çamur olmadı diye? kim çiğnenmedi, hangi yolda nasıl, kaldırım taşı gibi? ben yokum.

sen ki, dillendirilmiş en eski türküsün dağlara karşı. ta o zamandan bu yana, vurulmuşum yankına.

şey, utana sıkıla. biraz gururla. başım yana kıvrılı. beni seviyorsun ya, elim kolum tutuveriyor hayatın orta yerinden.

bak, ben seni seviyorum. şimdi dünyanın kaburga kemikleri çatlasa gürültüden, elinden tutar, mırıldandığın türkülere, ıslık çalarım.