Ukryty strach w True Detective.

“Wada Ukryta” Paula Thomasa Andersona i nowy sezon “True Detective” to moja ścisła czołówka najlepszych rzeczy, jakie udało mi się zobaczyć w tym roku. Ciekawe, że oba obrazy nie zostały ciepło przyjęte przez krytykę. Zresztą to mnie najmniej obchodzi. Jedynie co mnie teraz obchodzi i od kilku dni zaprząta moją głowę to wspólny mianownik łączący te dwie produkcje. Wszyscy dookoła doszukują się w scenariuszu “True Detective” odniesień do prozy James’a Ellroy, a może twórca serialu Nic Pizzolatto wzorował się postmodernistycznym stylem Pynchona? Mój znajomy Kordian (koniecznie zobaczcie jego bloga) zauważył, że w Detektywie jest więcej klimatu książkowej “Wady Ukrytej” niż w filmie Andersona.

Anderson, który według mnie z łatwością przenosi styl Pynchona na ekran nie zaprząta sobie głowy zbytnio intrygą, zresztą tak samo jak Pizzolatto. W obu produkcjach najważniejszy jest bohater i jego próba przetrwania. Doc Sportello, główny bohater Wady czy Ray Velcoro detektyw z serialu Pizzolatto to na pierwszy rzut oka te same postacie. Przegrani, uzależnieni od używek detektywi, którzy oczekują zbawienia. Dla jednego będzie to pomoc miłości swojego życia, dla drugiego syn. Nie chcą ratować siebie, chcą ochraniać bliskie osoby. Porażka będzie dla nich zagładą.

Pizzolatto idzie dalej. Każdy z jego bohaterów posiada wadę ukrytą. Dla wszystkich jego bohaterów jest to przede wszystkim rodzina. Ale także strach przed pokazaniem światu swojego prawdziwego ja. Frank Semyon grany rewelacyjnie (!) przez Vince’a Vaughn boi się utraty pozycji, powrotu do ulicznego gangsterskiego życia, a także tego że zawiedzie swoją ukochaną osobę tym, że jest bezpłodny. Paul Woodrugh (Taylor Kitsch) ukrywa swoją homoseksualność. Ani Bezzerides (Rachel McAdams) boi się natomiast utraty swojego wizerunku niepodległej silnej kobiety i tego, że może zostać zdominowana przez mężczyznę - mimo, że podświadomie potrzebuje mieć partnera.

I to ten strach jest według mnie mianownikiem łączącym Pynchona i Pizzolatto. Strach i niepokój ukryty gdzieś głęboko w twarzach głównych bohaterów. Wada ukryta. która jest w każdym z nas. To dzięki temu bohaterowie drugiego sezonu “True Detective” są tacy prawdziwi.

Ale jeszcze o tym. co mówił mi Kordian. Atmosfera “Wady ukrytej” to także narkotyki i duszny klimat lat 60. Kordian przywołał scenę z 4 odcinka “True Detective”, w której Bezzerides przepytuje córkę burmistrza miasta Vinci. Duszna knajpa wypełniona dymem z bongo, niewiadomą i strachem - klimat Wady ukrytej w pigułce. Dorzućmy do tego seks, sekty, skorumpowanych gliniarzy i porywacza z dzieciństwa Bezzerides, któremu brakuje tylko swastyki na czole i jesteśmy już w epicentrum acid Ameryki lat 60.

Kordian uważa, że lepiej byłoby przenieść książkę Pynchona na srebrny ekran w postaci serialu. Wynieść na pierwszy plan absurd, strach i piekło ameryki czasów LSD. Przyznam, że chciałbym to zobaczyć w takiej postaci. Ale w porównaniu do Kordiana dla mnie dzieło Andersona to dzieło kompletne. Zabawne, romantyczne, seksowne a zarazem otumaniające, niespokojne i absurdalne. Piękny kawał kina! Zresztą tak samo jak drugi sezon True Detective, który prześladuje mnie jak głos Lera Lynn.

„Marvel często testuje granice pseudonaukowej wyobraźni, zahaczając o fantasmagorie rodem z innego wymiaru, problematykę związaną z czasem i kosmosem, a nawet na poły technologicznego konceptu stworzenia. Ich komiksy są świetnie narysowane, niemal halucynacyjne". 

Pierwsze w Krakowie Targi Komiksu niestety nie zaspokoiły moich wysokich oczekiwań, ale i tak nie mam zamiaru narzekać, bo nawet i najmniejsza inicjatywa związana z komiksami ma w naszym mieście sens. Najmniejsza to dobre słowo, bo impreza była wyjątkowo kameralna.

Forum to bardzo modne miejsce, więc dobrze, że zorganizowano targi właśnie tutaj. Szkoda tylko, że w “sali” w której znajdowały się stoiska było tak cholernie ciemno. Liczę na to, że za rok będzie znacznie więcej sprzedawców z domowymi kolekcjami i że program targów będzie nieco bogatszy.

Kubricka nazywałem wielokrotnie moim ulubionym reżyserem. Dziś mój gust bardzo się zmienił, ale widmo kubrickowskich filmów ciągle mnie nawiedza. Uwielbiam wracać do jego twórczości. Np. niedawno zakochałem się ślepo w “Barrym Lyndonie” - w filmie, który w młodzieńczych latach mocno mnie wymęczył. Dziś padam na kolana przed tą jakże gorzką historią a jeszcze bardziej przed stroną techniczną tego filmu. Światło, kostiumy, scenografia i zdjęcia to nic innego jak ożywione obrazy XVIII wiecznych pejzażystów z Thomasem Gainsborough na czele. Ten film to idealny przykład tego jakim reżyserem był Kubrick. Absolutyzm to chyba najlepsze słowo, dla Kubricka kino było połączeniem kilku sztuk, u niego muzyka, malarstwo, fotografia tworzyły jedność a on trzymał nad nimi pełną kontrolę. Efekt? Kilkadziesiąt lat po premierze jego filmy nadal ogląda się z zapartym tchem i podziwia się ich uniwersalne i nadal aktualne przesłania.  Na wystawę poświęconą jego twórczości czekałem z niecierpliwością. Nie zawiodłem się, ale przyznam też, że poczułem po niej pewien niedosyt.  Ponad 1000 eksponatów z planów filmowych: plakaty, zdjęcia, kostiumy, makiety, oryginalne scenariusze, prywatne korespondencie a wszystko to w towarzystwie muzyki i fragmentów filmów. Najprawdziwszy raj dla fanów Kubricka i pasjonatów sztuki filmowej. Mi osobiście najbardziej podobały się przedmioty związane z jego niedokończonymi projektami. Ilość materiałów, które Kubrick zebrał do pracy nad “Napoleonem” robi ogromne wrażenie (podczas zbierania materiałów opisał każdy dzień z życia Bonaparte). Kubrick zapowiadał, że będzie to produkcja której kino jeszcze nie widziało, niestety studia filmowe, które w latach 60 zaczęły tracić pieniądze na wysokobudżetowych produkcjach zrezygnowały z jego realizacji. Na szczęście dla nas Jan Harlan, producent ostatnich filmów Kubricka a zarazem jego szwagier pracuje razem z HBO nad serialem o “Napoleonie”. Świetne były także zdjęcia z potencjalnych planów do “Aryjskich papierów”, ekranizacji “Wojennych Kłamstw” Louisa Begley’a. Kubrick chciał nakręcił ten film w Polsce i na Słowacji niestety realizacja zbiegła się z produkcją “Listy Schindlera” i Kubrick nie chcąc powtórzyć ryzyka “Full Metal Jacket” który wchodził do kin praktycznie równocześnie z “Plutonem”, zrezygnował z dalszej pracy. Zachwycony byłem także kolorowymi zdjęciami z Lolity - który jest wg. mnie prawdopodobnie najsłabszym filmem w dorobku Kubricka, ale to pewnie tylko z powodu tego, że książkowa “Lolita” tak mnie zachwyciła. Żałuje bardzo, że Kubrick tak jak w przypadku “Oczu szeroko zamkniętych” nie poczekał z realizacją “Lolity”. Mam przeczucie, że jakby powstała w tym okresie co jego ostatni film to miałaby szanse dorównać wizji Nabakova. Zdjęcia Sue Lyon w kolorze - bardzo pop i bardzo seksi, piękna sprawa.  Czego zabrakło? No na pewno The Dijnn Chairs - charakterystycznych czerwonych foteli z Odysei Kosmicznej. Głośniejszej muzyki, która mogłaby zabić ten muzealny klimat, chciałem żeby w każdej sali leciał William Tell Overture na pełnych obrotach - jestem pewien, że ludzie zachowywali by się wtedy jak w znamiennej scenie z “Mechanicznej Pomarańczy” ;) . Chciałem także dzięki tej wystawie dowiedzieć się więcej ciekawostek na temat życia Kubricka i jego pracy, mam wrażenie, że tego nie było zbyt wiele. Na szczęście byłem na spotkaniu z Christine Kubrick, która odpowiedziała na dużo dociekliwych pytań fanów twórczości jej zmarłego męża. (niestety nadal nie wiem czy to Kubrick sfingował lądowanie na księżycu)  Mam także wrażenie, że dużo obiektów było niedoświetlonych albo i nawet źle oświetlonych. Patrząc na aranżację pokoi na wystawach w Los Angeles i Amsterdamie wydaje mi się, że tam wyglądało to lepiej. W Los Angeles była np miniatura kosmicznego pokoju z Odysei a nawet i polski plakat tej produkcji. Czarny Monolit któremu chciałem oddać cześć znikł na czarnej ścianie i zobaczyłem go dopiero na blogu Grzybiarza…  Ok już zamilknę, a wiecie dlaczego? Bo ta wystawa to naprawdę świetna rzecz i te małe niedociągnięcia praktycznie wcale nie wpływają na jej odbiór. Szczerze? Jestem mega szczęśliwy, że Kraków gości tą wystawę i że mogłem na niej być…cholera poszedł bym na nią jeszcze raz! 

Kanon komiksu frankofońskiego “Wieże Bois - Maury” Hermanna Huppena nareszcie w Polsce!

Wieże Bois - Maury" to szkatułkowa historia opowiadająca o rycerzu Aymarze, który przemierza średniowieczne kraje Europy poszukując możliwości odzyskania rodzinnych ziem Bois - Maury. Podróż Aymara służy Hermannowi jako pretekst do precyzyjnego sportretowania tej jakże burzliwej epoki. Twórca odsuwa głównego bohatera na drugi plan i przez kolejne części Wież snuje opowieść o postaciach, które rycerz spotyka na swojej drodze. Hermann dzięki takiemu zabiegowi niczym kronikarz opowiada historię o zwykłych ludziach żyjących podczas tego mrocznego wieku. Ten pejzaż średniowiecznej Europy to obraz zbrodni, żądzy, biedoty i brudu. Trzeba przyznać autorowi, że skrupulatnie wyciąga z tej epoki najważniejsze jej cechy. Po pierwszym tomie można łatwo wywnioskować, że wykreowany przez Hermanna świat będzie imponująco wielki. W "Babette" autor przeskakuje między wątkami i postaciami z manierą reżysera filmowego i robi to z taką precyzją, że czytelnik nie ma możliwości zgubić się w fabule. Kompletnie nie rozumiem dlaczego "Wieże Bois - Maury" nie zostały jeszcze przeniesione na srebrny ekran. Wielowątkowość historii jak i idealnie poprowadzona fabuła, świetnie by się sprawdziły na gruncie telewizyjnego serialu. HBO zbiłoby na takiej historii majątek!  Oczywiście ta filmowość “Wież” ma przede wszystkim przełożenie w niezwykłych rysunkach Hermanna. Jego styl rysunku jest utrzymany w klasycznym duchu frankofońskim, ale mam wrażenie, że Hermann częściej w swoich pracach pozwala sobie na pewną umowność i przerysowanie. Natomiast nigdy nie rezygnuje z detalu, jeśli rysuje budowle. Hermann jako były architekt przykłada wiele miłości do rysowania zamków, fortyfikacji i zabudowań miast. Wystarczy spojrzeć na imponującą planszę, która zdobi stronę nr 10, żeby wiedzieć z jakiej klasy rysownikiem mamy przyjemność obcować.  Uzupełnieniem rysunków Hermanna jest kolorystyka Fraymonda (właściwie Raymond Fernandez). Kolorystyka, która jak się domyślam dla dzisiejszego młodego czytelnika komiksów może być wyjątkowo archaiczna. Artysta wykorzystuje kolory, które we współczesnym komiksie są praktycznie zapomniane. Fraymond jest kolorystą moim zdaniem bardzo dynamicznym, który z wrażliwością twórców impresjonizmu przykłada wiele uwagi do pór roku i określonych części dnia. Żółcie, róże i turkusy wypełniają akcję, która ma miejsce podczas świtu. Natomiast największa siła współpracy tych dwóch artystów jest widoczna podczas plansz, które rozgrywają się w nocy lub w mroku. To na tych planszach dominują wszelakie odcienie granatów i fioletów. Te barwy w połączeniu z wyjątkowym stylem rysunku Hermanna to mistrzostwo komiksowej kooperacji. Mam ogromy sentyment to tego typu barw w komiksach i żałuję, że kolory z Photoshopa zabiły ten rodzaj kolorystyki.  Jednym z najważniejszych elementów rysunków Hermanna jest sposób przedstawiania postaci. Autor z premedytacją oszpeca swoich bohaterów, by jeszcze bardziej pogłębić nieprzyjazną atmosferę średniowiecza. Tak więc wielu bohaterów “Wież Bois-Maury” będzie Wam przypominać postaci, które wyglądają jakby zeskoczyły z obrazów Pietera Bruegela Seniora, aniżeli pięknych rycerzy w lśniących zbrojach z legend arturiańskich. Ta brzydota w “Wieżach” to oczywiste nawiązanie do sztuki samego średniowiecza, w którym jak wiemy wyjątkowo ją celebrowano. Ale to także rysunkowy realizm, na którym Hermann wyjątkowo skupia swoją uwagę i którego efekt sprawia, że jesteśmy pewni, że czytamy komiks wyjątkowy. Myślę, że także śmiało możemy porównać symbolikę brzydoty w “Wieżach” do tej z kart powieści Umberto Eco “Imię Róży”. Do brzydoty, która jest lustrzanym odbiciem dusz bohaterów.  "Babette" to słodka obietnica długiej wędrówki po mrocznych miastach średniowiecznej europy. Przygoda obowiązkowa, która gwarantuję - zaspokoi każdego fana komiksów. Wydawnictwo Komiksowe, które weszło na polski rynek z imponującym rozmachem (Wieże, Fotograf, Dawny Komiks Polski) zapowiedziało, że wyda do końca roku pięć części Wież. Kolejne pięć ma pojawić się w drugiej połowie przyszłego roku. Wydawnictwo ma także w planach kontynuację “Bois - Maury” i prawdopodobnie czarno-biały Integral - ale cicho sza, bo to plotka…plotka z pierwszej ręki.

Bartłomiej Basista, iPhone 5, VSCO F5

Wykreowany przez Presla świat to miejsce, w którym każda dziedzina sztuki jest skutecznie eliminowana a każdy odmieniec ścigany i eksterminowany. To w tej ponurej rzeczywistości mały chłopiec, który u dłoni ma jeden dodatkowy palec musi ukrywać się i uciekać przed bezwzględna policją. Niestety, czytelnik z każdą minutą wgłębiania się w wykreowany przez autora świat ma nieprzerywalne uczucie déjà vu. Wydaje mi się, że nawiązania Presla do popkultury jak i historii są zbyt namacalne, przez co ta komiksowa rzeczywistość nie przeraża nas tak mocno, jak powinna. Nie chce mi się wierzyć, że w temacie antyutopijnych wizji już wszystko zostało powiedziane. Czy faktycznie Orwell, Bradbury, Golding i mroczne widmo II wojny światowej to podstawy do kreowania takiej rzeczywistości?

Oczywiście, że nie i możliwe, że ten francuski twórca dobrze zdaje sobie z tego sprawę. On z premedytacją idzie w tym kierunku aby jego historia i miejsce wydarzeń były spójne z resztą komiksu. Presl jako rysownik sięga po niesamowite formy wyrazu. Jego czarno-białe rysunki przypominające kubistyczny styl Picassa jak i karykaturalne obrazy George Grosza potęgują nerwową atmosferę komiksu. Lecz największa siła jego stylu ujawnia się w momencie, gdy swoich bohaterów, wyglądających jakby zeskoczyli z „Guerniki”, nacechowuje ekspresją kina niemego. W „Fabryce” nie pada żadne słowo, lecz autor znając zasady operowania mową ciała aktorów kina niemego, przenosi pantomimiczne gesty na swoich bohaterów. Ma się wrażenie jakby oglądało się Fritza Langa, który właśnie przestał wzorować się ekspresjonizmem i przerzucił się na kubizm. Ta pantomima, którą posługują się postacie w komiksie wg mnie wzmacnia jeszcze bardziej emocje wiążące się z losem głównego bohatera. Twórca komiksu udowadnia, że do ukazania uczuć wystarczają odpowiednie gesty i charakterystycznie wyeksponowana mimika. Charlie Chaplin w czasie zmierzchu kina niemego bronił swojego dziedzictwa podobnymi argumentami. Chaplin uważał, że w okazywaniu uczuć w filmach najważniejsze są zdolności aktorskie, a nie dźwięk, który najprościej w świecie nijak pasował do przedstawiania emocji. Ten wielki twórca swój ostateczny manifest skierowany przeciwko udźwiękowieniu kina przedstawił w filmie “Dzisiejsze czasy”. W filmie, który pasuje jak ulał do kulturowych wzorców Nicolasa Presla. W jednej ze scen dziejących się w fabryce robotnik Charlie jest poganiany do bardziej efektywnej pracy przez krzyczącego szefa fabryki. Chaplin konfrontuje te postacie na zasadzie kontrastu pantomimy i dźwięku (szef fabryki wyjątkowo używa głosu, ale słyszymy go tylko przez głośnik). Uważa on, że głos dominuje nad naszą indywidualnością. W jego filmie jest symbolem dyktatury, władzy. Reżyser “Gorączki złota” zapytany kiedyś co sądzi o filmach udźwiękowionych odpowiedział "Filmy mówione? Możecie napisać, że ich nie cierpię. One zniweczą najstarszą sztukę świata, sztukę pantomimy. One unicestwią wielkie piękno milczenia." Trzeba przyznać Nicolasowi Preslowi, że jak mało kto wie czym jest to wielkie piękno milczenia. I brak słów w jego komiksie to najmocniejsza tuż obok rysunków strona „Fabryki”.

Fabryka Presla jak i ta występująca w filmie Chaplina mają także wspólną wymowę. To symbole zmechanizowanego świata, w których małe jednostki giną w ich wielkich trybach i tłokach.

Ta wcześniej wspominana przeze mnie nieoryginalność wymyślonego przez Presla totalitarnego świata może być także tłumaczona tym, że autor chciał stworzyć historię jak najbardziej uniwersalną. W końcu wydarzenia w komiksie mogłyby się wydarzyć dosłownie wszędzie. Ale pomijając ten zarzut trzeba przyznać, że autor kawałki inspiracji układa w przepiękną całość. Może będę już nudny z tym cytatem, ale kolejny raz przypomnę słowa Godarda „Nie chodzi o to, co skądś zabierasz – chodzi o to, gdzie zabierasz.”. Popkulturowa świadomość Nicolasa Presla jest ogromna, dzięki czemu jego „Fabryka” stała się przejmującą opowieścią o prześladowaniu i walce jednostki z trybikami niesprawiedliwego świata. W dodatku została nam przedstawiona w niesamowicie oryginalnym i przepięknym stylu.

Będąc w tym roku w Amsterdamie mieszkałem w samym sercu Red Light District, który dzięki swoim atrakcjom w postaci domów publicznych stał się najbardziej turystycznym miejscem w Amsterdamie. Rejon, który mógłby uchodzić za niebezpieczny okazał się czystym i przyjaznym miejscem dla turystów, którzy nie raz zwiedzając Amsterdam zapuszczają się w ten teren nawet i z dzieciakami. Przyglądając się temu z boku utwierdziłem się w przekonaniu, że legalizacja prostytucji to jedyne właściwe posunięcie. Argumentowałem to bezpieczeństwem prostytutek jak i klientów, a także płaceniem podatków. Dopiero mój dobry kolega Holender wyjaśnił mi, że to wygląda pięknie tylko na papierku. Legalizacja prostytucji pociągnęła za sobą inne problemy jak brak anonimowości prostytutek, wydłużony czas pracy, poszerzenie szarej strefy. Legalizacja nie poradziła sobie także z wyplewieniem alfonsów i całej mafijnej szajki trzymającej rękę na tym biznesie. Podobne argumenty przedstawia nam Chester Brown opisując to na przykładzie burdeli w Nevadzie, gdzie także prostytucja jest legalna. Ja swojego zdania nie jestem w stanie sobie wyrobić, gdyż nie chadzam na dziwki a spacer po dzielnicy czerwonych latarni nie robi ze mnie znawcy. Ale Brown jest w tej dziedzinie specjalistą i możliwe, że w większości kwestii ma rację. Prawdopodobnie niewielką ilość osób przekona do swoich liberalnych poglądów, ale z pewnością większość skłoni do zastanowienia się nad tematem prostytucji i akceptacji tego zawodu.

Domyślam się, że większość osób (szczególnie z mocno feministycznymi poglądami) swoją publikacją doprowadził do pasji. Ciężko autorowi nie zarzucić uprzedmiotowiania prostytutek, które w jego minimalistycznych opisach sprawiają wrażenie bezosobowych maszyn. Autor rysując swoje bohaterki nie pokazuje twarzy, aby zachować ich anonimowość - kreska autora jest na tyle uproszczona, że nawet jeśli by je rysował, nikt by się nie domyślił kim dane bohaterki są w rzeczywistości. Niestety, ten zabieg mimo tego że jest bardzo zabawny to jeszcze bardziej wpływa na ich uprzedmiotowianie. W czasie lektury brakowało mi także opinii kobiet na temat swojej pracy jak i odrobiny ich własnej prywatności. Oczywiście brak tego w komiksie można tłumaczyć tym, że jest to jak mówi podtytuł “komiksowy pamiętnik bywalca burdeli”, a nie pamiętnik prostytutki. Autora można oskarżać także o to, że uważa swoje doświadczenie jako mikroświat prostytucji, a siebie jako typowego klienta. Miałem wrażenie, że za nic w świecie autor nie dopuszcza do swoich myśli największego problemu prostytucji, czyli właśnie handlu żywym towarem albo raczej że nie zdaje sobie sprawy z jego skali (mimo, że oddaje temu tematowi spory przypis). Nie wiem jaki procent prostytutek na świecie pracuje dobrowolnie a jaki pod przymusem, ale mam wrażenie, że nie jest tak uroczo jak mogłoby się wydawać.

Abstrahując od zarzutów wobec nietuzinkowych poglądów autora, warto zastanowić się, o co tak naprawdę Brownowi chodzi. On pragnie tylko jednego - akceptacji. Zależy mu na tym aby prostytucja jak i jej klienci byli społecznie akceptowani, a także aby jego długoletni związek z prostytutką, której płaci za seks i jest jej jedynym klientem był normą tak jak to się stało np. z związkami homoseksualnymi. I trzeba przyznać, że jego głos w całym tym temacie jest szczery, zabawny i niesamowicie inteligentny.

Filmy spod znaku miecza i sandałów, to filmy wymierające, gatunek kina, po którego filmowcy praktycznie wcale nie sięgają. Ostatnim obrazem, który można wymienić jednym tchem z produkcjami pokroju “Spartacusa” Kubricka, czy też biblijnej historii “Dziesięcioro przykazań” z znakomitymi rolami Charltona Hestona i Yul Brynnera jest “Gladiator” Ridleya Scotta. Film, który i tak powstał kilka dekad później po tamtych monumentalnych dziełach . 

Dzisiejsze kino, jeśli już nawet wybiera się w podróż do czasów starożytnych jest bardziej wyprawą w stylistyczne wariacje na temat “300” Zacka Snydera, którego jak wiemy pierwowzorem był komiks Franka Millera pod tym samym tytułem. Kino to nastawione jest na bardziej sensacyjną fabułę, której towarzyszą hektolitry krwi, chociażby serialowy “Spartacus: Krew i Piach”, czy “Centurion” z Michaelem Fassbenderem. Niestety, wg mnie filmy te nie tylko nie mają do zaoferowania ciekawej fabuły, ale także ich strona formalna w żadnym przypadku nie przypomina wielkich epickich filmów (oczywiście nie chodzi mi tutaj o brak kartonowej scenografii). Ratunkiem dla gatunku może być właśnie realizowany “Noah” w reżyserii Darrena Aronofsky’ego, a także zapowiadany przez Ridley’a Scotta film o Mojżeszu. Pytanie tylko, czy widzom tęskno do tego typu opowieści?

Starożytność w komiksie ma się dużo lepiej. Oczywiście, nie tylko w przygodach dzielnego Gala Asteriksa, francuski rynek komiksowy oferuje wiele serii, których wydarzenia umiejscowione są w czasach starożytnego Rzymu. Wiele z tych tytułów odnalazło czytelników także i w Polsce. Mamy “Murene” z Egmontu (teraz z Taurusa). W lipcu na półkach sklepowych mają pojawić się “Orły Rzymu” Enrico Mariniego, a wydawnictwo Centrala właśnie zaprezentowało pierwszy tom "Za imperium" autorstwa Merwana oraz Bastien Vivès’a. Niesamowicie narysowaną historię o wyprawie pewnej grupy elitarnych rzymskich legionistów na niepodbite przez rzymskie imperium tereny.

"Za imperium, tom 1: Honor", to komiks, który urzeka już przy pierwszym kontakcie. Co ciekawe nie jest to aż taka zasługa rysunków, a bardziej zdobiących ich kolorów. Kolorystka Sandra Desmazières wykorzystała barwy, których na próżno szukać w innych komiksach. Turkus, amarant, oliwka, wszelakie odcienie czerwieni i fioletu wpływają na odbiór komiksu bardziej niż opowiadana historia. Oczywiście, nie zamierzam odbierać laurów rysunkom, ponieważ ich minimalizm i styl niebagatelnie sportretowanych bohaterów prezentuje się mistrzowsko, lecz po prostu nie wyobrażam sobie ich pozbawionych towarzystwa tak ciekawej kolorystyki. Wpatrując się w szatę graficzną tego albumu nasze myśli automatycznie zmierzają w kierunku starożytnych fresków, które zdobiły zasypane popiołem domy po wybuchu Wezuwiusza w Pompei. Te kolory nadają całości większy i bardziej zamierzony efekt aniżeli technicolor na taśmie celuloidowej z filmami spod znaku peplum.

To nietuzinkowe podejście do przedstawienia tej historii nie tylko zauważalne jest pod względem plastycznym, ale również i narracyjnym. Komiks Marwana i Vives’a wypełniony jest ciągłymi przeskokami czasowymi, które przypominają wręcz filmowe cięcia akcji. Ten zabieg nadaje całości pewien oniryczny nastrój, który wpływa także na nasz odbiór bohaterów. Grupa najlepszych rzymskich wojowników to grupa ludzi, którzy są omamieni wojennymi regułami gry, dzielni a zarazem zdolni do prymitywnych czynów.  Autorzy komiksu tę grupę legionistów wysyłają w przygodę, która na przekór gatunkowi zamiast niezwykłych wydarzeń przysparza bohaterom nudy. Lecz nie jest to nuda, która udziela się czytelnikowi. I mimo tego, że tom pierwszy trylogii "Za imperium" dopiero wprowadza nas w brutalny świat rzymskich podbojów, to oddajemy mu się w pełni i razem z grupą pod dowództwem Glorima Cortisa pragniemy rozlewu krwi, wina i dziczyzny. Francuscy artyści z serialowym zacięciem zasadzili w komiksie ziarno niepewności i tajemnicy przez co jestem niesamowicie ciekaw co przyniosą dwie kolejne części tej trylogii.

Originals Dave'a Gibbonsa to idealny przykład komiksu, który odstraszy każdego nowego czytelnika komiksów. Jednowymiarowe postacie, banalna historia, przewidywalność fabuły. Po nazwisku twórcy można było się spodziewać nie lada komiksu. W końcu to on odpowiadał za rysunki do prawdopodobnie najbardziej wpływowej powieści graficznej w dziejach tego medium – „Strażników”. 

Na szczęście pod względem rysunków Gibbons wyszedł obronną ręką. Scenariusz, natomiast leci łeb na szyję. 

Jest w "Doomboy’u" coś, co skradło moje serce. Ta niby prosta fabuła, która nie próbuje na siłę wychodzić z konwencji historii o nastolatkach, ukrywa w sobie jakąś tęsknotę za tym, co każdy z nas przeżył w szczenięcych latach i do czego dziś, być może, bardzo tęskni. Ciężko mi było znlaeźć podobne uczucie w innych pozycjach...