Fizik | Matematik

Bir zamanlar her şey olabilecek insanlar, şimdi yabancı.

Başarısızlık hayatımın başka bir adı.

Beni en çok kendi düşüncelerim hırpalıyor, başkalarına gerek bile kalmıyor.

Hiçbir şey beklememek, sonsuz kuyu potansiyelinde kuantum tünellemesinin bile imkânsız olduğu bir hayata alışmaktır.

Her şey için çok geç olduğunu fark ettiğinde, elinde kalan tek şey koca bir keşke yığını oluyor.

Yorulmak fiziksel bir şey değil, hiçbir yatak seni dinlendiremez.

Her şey yolunda gibi davranmak da ayrı yoruyor.

Yoruldum demek kolay da, nedenini anlatmak zor.

İnsan bazen kendi potansiyel kuyusundan çıkamıyor.

En ağır yüklerden biri, iyiymiş gibi davranmaya alışmak.

Eğer evrenin geçmişi yeniden yazılsaydı ama eski hayatı yalnızca ben hatırlıyorsam, kaybolan şey zaman mıydı yoksa ben mi?

Kuantum mekaniği kadar yorucu bir şey varsa, o da insanın kendi içinde çökemeyen bir dalga fonksiyonu taşımasıdır.

Yakın hissetmek, yanında olmakla aynı şey değil.

Bazı insanlar ikinci kez karşına çıkmıyor.

Büyümek, bazı şeylerin asla eskisi gibi olmayacağını kabul etmekmiş.

Sorun şu ki, ben her şeyi fazla düşünüyorum.