mûtenâ

sen geldin, bir limon ağacı diktin bozkırıma. Sana dediler ki limon ağacı olmaz orada, orası kurak, meyve vermez. sen duymadın onları. hani Küçük prens gülünü korumak için cam bir fanus geçirmişti üzerine, sende limon ağaçları diktin bu kurumuşluğa. Kelimelerim için özür dilerim, hâlâ bana dargınlar. dilimin ucuna ilk bunlar geldi oysa bahar getirecektim sana, limon çiçeği kokuları. sana ılık rüzgarlar getirecektim saçlarını okşayan. Ama şu hâlime bak, keşke dinleseydin onları bu bozkır da yetişmiyor işte limon ağacı. yine de sen ümit etmeyi öğrettin bana, bense ümitsizliği öğrettim sana, ne haksızlık. Hem biliyor musun limon ağaçlarını büyütemedim belki ama kollarımda uyuttuğum tonlarca derdim var, uyanmasınlar diye yerimden bile kımıldayamıyorum ama yarın bir gün büyüyecekler o zaman nasıl baş edeceğim?

Ben bozkırda limon ağacı yetiştirmeye değil bunun ihtimalini düşlemeye gelmiştim. Bazı şeylerin imkansız olduğunu bildiğin halde hani inatla ihtimalini düşünüp mutlu olursun ya öyle işte. Başaramadık belki ama zorluğun verdiği o heycan, ayaklarımıza batan onca hayal kırıklığını unutturdu bak. Bak ellerine. Yolun bu kısmına kadar farkında bile değildin kanadığının. Anlamadın çünkü. Bir ihtimal limon kokuları yuva yapardı yüreğinde. Belki kurak bozkırın ortasında, toza bulanmış evinin cam kenarına boş bir saksı koyardın.Evet belki içinde limon ağacı olmazdı. Çünkü sen bozkırın ortasında bir ağaç yetişmesine izin vermezsin. Kıyamazsın. Ama her perdeyi açısında umut ederdin. Bir gün derdin , elbet bir gün bir ağacım olacak. İşte o ağaç ben olayım diye geldim. İncinirsin diyenlere inat, dallarımın bozkırın hırçın rüzgarına dayanamıyacağını bilmeme inat geldim. Kollarındaki derde derman olamam belki ama cam kenarında ağaç olmaya razıyım. Yeter ki sen her gün aç bana pencereni.Beni ne yağmura ne rüzgara ne de başka bir insana muhtaç etme. Yeterki cam kenarına bir saksı koy.