DenizeYürüyen

"Benim gibi hisseden birilerini bulmak zorundaydım hayatı anlamlandırabilmek için"

"Binlerce insanla tanışıyorsunuz... ...ve hiçbiri size gerçekten dokunmuyor. Sonra tek bir kişiyle tanışıyorsunuz... ...ve hayatınız değişiyor.

Sonsuza dek.."

🎬 Love & Other Drugs / Aşk Sarhoşu (2010)

...............................

Filmi henüz izlemedim. Olumlu ve olumsuz farklı eleştiriler gördüm. Ama bir yerde karşıma çıkan yukarıdaki alıntı dikkatimi çekti.

Evet, karşılaştığımız inanların ne kadarı gerçekten bize, içimize dokunuyor?

"Sadece elinden geleni yap, Elinden geldiğince ve yaşamaya devam et."

"Ben büyüdüm Akasyalar öldü Üzgünüm.

Dışınız çok kalabalıktı Beni içinizdeki zindana attınızdı Olur ya bir gün Suyu hatırlar şelale Şeytan utanmayı öğrenir ve Yüzleşir yüzünüz mevsimlerle

Sırf bu yüzden büyüdümdü,

Akasyalar öldü."

- Birhan Keskin

"Kaldığımız pansiyonların derme çatma gardıroplarında unutulmuş askılar olurdu..." "Onlara bakarak önceki ziyaretçilerin hayatlarını tahmin ederdik. Hep oynadığımız bir oyundu bu. O askılara geçirilmiş gömlekleri, bluzları, elbiseleri, pantolonları, hayatları hayal ederdik deniz kenarında bir şeyler içerken. Genç bir çiftmiş, çok elbise getirmişler, belli ki çocuklu bir aileymiş, yalnız ve mutsuz bir kadınmış…

Deniz kenarına inerdik. Pansiyonun köpeği ayaklarının dibine uzanırdı, orada hep iyi şeyler olduğu izlenimi vermek istercesine. Oysa biz bilirdik kavgaların, bağrışmaların, gözyaşlarının, mide kanamalarının da o odalardan geçtiğini.

Güneş inene kadar devam ederdi sohbetimiz. İlk içkilerimizle birlikte biterdi unutulmuş elbise askılarından fal tutma oyunu. O anda, tam o anda bir üşüme gelirdi sana. Hemen odaya koşar, sana çok yakıştırdığım turkuvaz ceketini alırdım gardıroptan. Hızla çekerdim askıdan. Aceleciliğime, hoyratlığıma isyan eder kendi halinde sallanmaya başlardı boş kalan elbise askısı. Dolaptaki metal boruya sürtünürken çıkardığı gıcırtı odayı kaplardı.

Sen uzaktan duyardın o sesi.

Senin sesinin de zaman zaman uzaktan duyulduğu gibi."

Geçenlerde yeni ne okusam diye düşürken karşıma çıkan, biraz da kapağının güzelliğinden etkilenerek almaya karar verdiğim kitaba başladım. Evvelinde okuduğum ve sevdiğim Japon / Kore edebiyatından bazı eserler olmuştu. "Kütüphane" adının kitap isimlerinde bir tür akıma dönüştüğünü zannediyorum, çünkü sıkça benzer isimlere rastlar oldum. Daha önce "Hyunam-Dong Kitabevi"ni okumuştum mesela. Dünyada çok satan olmuş kitaplar özellikle edebi derinlik bakımından kimi zaman hayal kırıklığı yaratabilse de, yalın ama derin unsurlar da içeren güzel bir kitaptı bence, sevmiştim.

Bu kitapta da benzer biçimde minimal, kolay okunur bir anlatım var. Hatta kimi zaman olumsuz anlamda basite mi kaçıyor diye düşündürse de sayfalar ilerledikçe daha lezzetli daha derinlikli hale geliyor sanki, sevmeye başladım. Umarım ki böyle devam eder.

Sizin de okuyup sevdiğiniz Kore / Japon edebiyatından kitap önerileri olursa alabilirim.

"Gerçekten bir şey oluyor burada. Gizemli bir şey. Bir denizaltı kadar görkemli ve garip. Gri bir günde camlardan yağmuru seyretmek. Saydam yusufçuklar yavaşça uzaklaşıyor ve beni sana getiriyorlar topaz tapınaklarda. Sen bir güneş tanrısı gibi gülümsüyorsun. Biliyor musun kaç yıl tek başınaydım ben karmaşanın içinde. Bir türlü tutunamıyordum işte. Bir tek senin yanında yürümüştüm ben topaz bir günde ve suya yakın. Geceleri üstümü örterdin. Sonra konuşmazdın hiç. Uzun süre konuşmazdık. Gözlerinde kaybolurdum. Bu suskunluk anlaşılır bir şeydi. Deniz ve karanlık yerlerden geçen bir nehrin sessizliği gibi…

Biliyor musun bir şey oluyor burada. Garip bir şey. Bulanık bir suda yokoluş gibi. Gözlerimde beyaz kelebekler uçuşuyor ve beni kendime getiriyorlar yavaşça beyaz odalarda…

Unutuşum başka bir sendi. Ben ölüyordum Tropiko. Unutuşun beyaz romansıyla ölüyordum. Söyleyecek başka bir şeyim yok artık. Unutmak istemiyordum oysa. Güzel kalan yaralarda vardır çünkü… Limon kokulu, yağmurlu kadınlar vardır. Hiç unutmayan kadınlar vardır… limon kokulu… herşeye rağmen… yağmur kalan kadınlar vardır…

Ben iyiyim şimdi. Sen nasılsın?"

Ben içimdeki boşlukla, sancıyla kalıyorum.

Şöyle bir nefes alıp durunca, yüzüme çarpan anlamsızlık. Tüm bu telaş ne için?

Üzerimi sarmak için aradığım sıcak hisler, her köşe başında beklemiyor.