DenizeYürüyen

"Bir buluşma yeridir şimdi hüzünlerimiz  Biz o renksiz, o yalnız, o sürgün medüzalar  Aşar söylediklerimizi çeker gideriz  Ülkemiz, toprağımız, her şeyimiz  Kıyısında camların bozbulanık rakılar  Çizeriz yeryüzünü kaygısız ayaklarla  Yüzümüzdür bir yağmur ağırlığınca düşer  Sonra pek anlamadan içkiler ne çabuk biter  Ne kadar konuşursak o kadar bir sessizlik olur  Adımızı sorarız birine, o bize adını söyler."

Saçlarla gözleri kesiyoruz makaslar konusunda Ayağa kalkıyoruz ayağa gece gündüz Her elde bir gökyüzü var ağlıyacağımız geliyor bir türlü Çocuklar bekleme yapıları gibi sokaklarda Biz ki çok alımlı bir balkonu olan Sarkarak dışarıya Bunca olanlara bakar gibisine belki  İnsanda bir türkü var onu çıkarıyoruz."

"... Yuigahama Sahili'nde yürürken, kıyıda çömelmiş bir şeyler arayan bir kız gördüm. Yüzünde çok ciddi bir ifade vardı. Ona önemli bir şey düşürüp düşürmediğini sorduğumda 'Deniz camı topluyorum,' dedi. Deniz camları sahile vuran cam parçalarıydı. Uzak yerlerden ve zamnalardan akıp gelen (...) Bir saklama kabının içinde yeşil ve mavi camlar, deniz kabukları ve kurutulmuş denizyıldızları da vardı...

'Deniz camını, bir zamanlar birinin kullandığı bir cam eşya olarak düşününce çok romantik geliyor,' dedi. 'Kimin bunu ne için kullandığını düşünmeye başladığımda hayal gücüm uzak diyarlara doğru yol alıyor.'

Aynı benim gibi, diye düşündüm. Bu bakış açısı, bu his, bu dünya görüşü… Ben de öne doğru eğilip kumların üzerine baktığımda, bir sürü şey fark ettim: kurumuş deniz yosunları, tahta parçaları, taşlar (...) Aslında düşününce sahil kocaman bir antika meydanı gibiydi.

Tüm bunların ortasında küçük bir cam parçası buldum. Şekli baklaya benzeyen, kırmızı bir deniz camı. 'Bunu buldum ama…' deyip ona uzattım.

Hina sesi boğazında takılır gibi garip bir ses çıkardı ve gözlerini kocaman açtı. 'Ne kadar güzel! Kırmızı olanlar çok nadir oluyor. Çok mutlu oldum, teşekkür ederim.'

'Ne demek,' deyip hafifçe başımı salladıktan sonra hızla oradan uzaklaştım. Heyecanlanan neşeli hali o kadar tatlıydı ki utanmıştım. Arada bir şans benim de yüzüme gülüyordu. Yine de o anda yaşanandan daha fazlası olacağını düşünmemiştim.

Ama ikimizin hikayesi orada sona ermemişti..."

"Ne arıyorsun?"

Ne arıyorum? Bu soruya pek çok cevabım vardı. Hayatta gelecekteki yolum, hayal kırıklıklarımdan kurtulmanın bir yolu (...) Ama bunları nerede bulacaktım? Üstelik burası terapi odası değildi." .......

"Her gün aynı yerde daireler çiziyorum sanki. Çıkış yolu olmayan bir labirentin içinde hiçbir ilerleme olmaksızın dönüp duruyorum." ........

"... bir yere sıkışıp kalmış gibi... Yapmak istediğim şeyleri yapamadığım için yaşadığım hayal kırıklığı, olması gerekenin bu olmadığını anlatıyor bana..." ........

"Zamanın yetmiyor, her zaman bir acelem var, kendimle ilgili şeyleri ikinci plana atıyorum. Yapma lüksümün olmadığı o kadar şey var ki!"

'Kırk.'

'Ah, ne güzel. Artık bir sürü şeyi yapmaya hazırsınız. Tadını çıkarın, lunapark büyük' "

- Michiko Aoyama - Aradığın şey Kütüphanede Saklı

...................

"Benim gibi hisseden birilerini bulmak zorundaydım hayatı anlamlandırabilmek için"

"Binlerce insanla tanışıyorsunuz... ...ve hiçbiri size gerçekten dokunmuyor. Sonra tek bir kişiyle tanışıyorsunuz... ...ve hayatınız değişiyor.

Sonsuza dek.."

🎬 Love & Other Drugs / Aşk Sarhoşu (2010)

...............................

Filmi henüz izlemedim. Olumlu ve olumsuz farklı eleştiriler gördüm. Ama bir yerde karşıma çıkan yukarıdaki alıntı dikkatimi çekti.

Evet, karşılaştığımız inanların ne kadarı gerçekten bize, içimize dokunuyor?

"Sadece elinden geleni yap, Elinden geldiğince ve yaşamaya devam et."