müzikyasatir

Beni sevmesini o kadar çok istiyorum ki bu istek kalbimi ağrıtıyor...

Bir gün yapacağım. Ne pahasına olursa olsun birgün herkesi ve herşeyi terk edeceğim. Kendimi bulmak için bunu yapmak zorundayım. O gün gelene kadar acı içinde yaşayacağım özgürlüğüm hiçliğim olacak ve ben birgün düşünmemeyi öğreneceğim birgün kendimi ezip geçeceğim...

Insanlar en çok hangi mevsimde ölmek isterler biliyor musunuz? Kış mı hayır hayır size kendi teorimi anlatmak istiyorum.. depresif ve intiharı düşlemiş biri olarak bu konuda konuşabilirim. Yaz. Evet yaz denilince tatil, sımsıcak güneş ve neşeli kahkaha sesleri işitiyor olabiliriz normal insanlar hayır sağlıklı bireyler için yaz dinlenmek ve eğlenmek için ideal bir mevsim ama biz yani melankolikler mi dersiniz depresifler yoksa eskiler gibi sinir hastalıklarından muzdarip garipler mi dersiniz siz karar verin, aslına bakarsanız mevsimlerin pekte suçu yok insan ruhu acı ve ızdırap içindeyken dışarda hava güneşli mi yoksa yağmurlu ilgilenmiyor Yaz mevsimleri intihar olgusunu artırır mı? Belki de öyle belki de değil bana göreyse ihtimali yüksek çünkü düşünsenize dışarısı sımsıcak,renkler canlı ve sesler hep neşeli ama siz ...bu havada gizlenmek zor saklanamazsin saklayamazsin gerçeğini insanların neşesi sizi rahatsız eder onlar gibi olmadığıniz için suçluluk bunu hissettirdikleri için de öfkeye kapılırsiniz öfke eyleme geçmediğinde hayalkırıklığı ve yetersiz hissetmeye iter işte bizler tam olarak o anda tamam deriz bugün son çünkü artık katlanamiyorum olmuyor,sesler susmuyor, güneş canımı acıtıyor ve insanlar ah o insanlar neden anlamıyorlar beni neden canımın nasıl yandığını görmüyorlar... kışın saklanmak kolay aynı zamanda bı anlamda anlaşılır ve insanlığa yakın hissederiz neden biliyor musunuz çünkü kapalı havada insanlar bı bunaltı hissederler depresifler o bunaltı da yaşarlar, ölmek isteyen biri hep boğuluyor gibi hisseder hep ıslak hep pis hep hasta gibi yani kışın insanların çoğunun hissettiği gibi kışın yağmur insanlığı ıslatır yazın güneş sadece yaşayanları... işin özü bazılarımız yaşayan bedenlerde sonu bekleyen ölüleriz ... yaşamak bizim için başlı başına bir yük...

Anlatamadığın yerde anlamsızlaşırsın...

Bunalıyorum. Sıkılıyorum. Mutlu muyum? bilmiyorum. Katılaşmaya yüz tutmuş bir biçemde öylece bekliyorum. Yorgunu ve düşünceli. Bu düşünceler öldürecek beni. Eskiye nazaran gülümsemek gelmiyor içimden yada insanların içinde bulunmaktan ölesiye bir rahatsızlık duyuyorum. Müziğe,uykuya ve kitaplara sığınıyorum yine. Sigara içmeye de başladım. Arada ağlıyorum sebepsiz. Sık sık gökyüzüne bakıyorum. Nefes alamıyorum. Insan topluluğunun içinde yapayalnız boğuluyorum. Sessizlik daha çekici duymak istemiyorum insanları en çokta tanıdıklarimi. Eve gitmek istiyorum ama kan bağım olan insanların yanına değil,bana bir ev lazım bana bir insan lazım bana biraz nefes alacak alan lazım. Hep mi böyleydi hep mi böyleydim... acıyorum yaşaya yaşaya acı-yorum. Gerçekliğim dışında kurduğum her evrende mutluyum kendi halimde...ama onlarda bile yalnız.

Nasılım acaba? Iyiyimdir inşallah...kendime dikkat ediyorumdur ve artık ağlamıyorumdur olur olmadık şeylere, utanmıyorumdur özümden, kaçmıyorumdur renklerimden, seviyorumdur belki kendimi...bunu hak ediyorum değil mi ? Hak ediyorumdur değil mi??? Birinin bunu demesinin bana iyi hissettirmesi bile aslında tek adım ilerleyemediğimin kanıtıdır. Nasılım bilmiyorum bugünlerde, insanlara tahammülüm yoktu şimdi kendime de yok, bomboşum...

Umarım günün birinde renklerimi özgürce taşıyabilirim...

Erkekler beni korkutuyor

Bu insanlardan gitmek istiyorum...

Bu evden gitmek istiyorum..

Kendime çok ağlayasım geliyor...

Kırgınım ben. Kimseye değil kaderime, şansıma, bahtıma artık her neyse işte. Kırgınım, üzgünüm. Olmayacak şeylere meyil eden kalbime kırgınım, olmayacak şeyleri hayal eden zihnime,sadece hayaliyle mutlu olan benliğime kırgınım.