Δεν τους μπορώ

«Ερωτευμένος με το χάος της»

Ποια είσαι;

Προσπαθώ να σε βρω αλλά δεν σε αναγνωρίζω.

Μα όλοι μοιάζουν σαν να σε ξέρουν, σαν να έχουν λύσει το αιώνιο αίνιγμα σου.

Σου λένε τα λάθη σου, κι οι γονείς σου σε λυπούνται.

Το βλέπω στα μάτια τους, όταν σου λένε ότι δεν ξέρουν γιατί είσαι έτσι.

Σε κατηγορούν, το νιώθεις;

Ίσως κατηγορούν και τον εαυτό τους, που έβγαλαν μια ελαττωματική σαν εσένα.

Ποια είσαι;

Σε κοιτάω όπως πλένεις τα δόντια σου και προσπαθώ να σε αγγίξω στον καθρέφτη.

Εξαφανίστηκες.

Τα τετράδια σου σκονισμένα, τα μελάνια στα στυλό σου ξεραμένα.

Ξέχασες να γράφεις, σαν να μην υπάρχει καμία λέξη να σε παρηγορήσει πια.

Κανένας στίχος δεν σου ταιριάζει.

Κανενα σκίτσο δεν βγαίνει έτσι όπως το θέλεις.

Σε έχασα όταν πήρες κιλά, νιώθω.

Ήσουν τόσο αδύνατη και κατάλευκη, ήσουν όμορφη, θυμάμαι έβλεπα τις φλέβες στο στήθος σου, στα χέρια σου ενώ οι υπόλοιποι δεν σε έβλεπαν καθόλου και ήσουν αόρατη.

Μα τώρα κάποιος σου είπε ότι πάχυνες και έγινες γυναίκα, αλλά εσύ έβαλες τα κλάματα στο μπάνιο όταν έμεινες μόνη σου.

Εξαφανίστηκες όταν οι ουλές στα πόδια σου και στα χέρια σου είχαν πια επουλωθεί.

Και εγώ πάντα ξέρεις σε αναγνώριζα από αυτές, μύριζα το αίμα σου.

Και ήξερα ότι εγώ είμαι εσύ, και εσύ εγώ.

Ποιά είσαι;

Όλοι σου λένε ποιά είσαι με τόση αυτοπεποίθηση, και έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους αλλά εσύ;

Κάνεις κύκλους γύρω από τον εαυτό σου, εγκλωβισμένη στο ίδιο δίλημμα.

Να πεθάνεις ή όχι ακόμη;

Ο θάνατος σου συνέχεια αναβάλλεται.

Το όνομα σου ξεθωριάζει κάθε φορά που κάποιος καρφώνει μια ακόμη ταμπέλα πάνω στην ασχήμια σου.

Και εσύ τον αφήνεις, γιατί μάλλον ξέρεις πολύ καλά όπως και γω πως έχεις χαθεί χρόνια τώρα.

Το ήξερες ότι κοντεύεις τα 25;

Εγώ σε νιώθω ακόμη μικρό παιδάκι.

Σκέφτεσαι σαν παιδί, θυμώνεις σαν παιδί, πληγώνεται η παιδική σου ψυχούλα, κλαις με λυγμούς και ζητάς την μανούλα σου.

Εξαφανίστηκες μέσα στα ψέματα σου.

Εξαφανίστηκες μέσα στις ζωές των άλλων.

Παρατησες τα πάντα και ζεις σε μια γυάλα χρυσόψαρου προσπαθώντας να γίνεις χρήσιμη στους άλλους.

Αλλά δεν είσαι χρήσιμη σε κανέναν ταυτόχρονα,

παρά μονάχα ένα εμπόδιο.

Και στο τέλος της ημέρας αναρωτιέμαι μήπως τελικά δεν αξίζει να σε βρω.

Γιατί πλέον αποφασίζω να κρατάω άτομα που με κάνουν να γελάω και όχι να κλαίω κάθε βράδυ και κάθε ξημέρωμα.

Έχει διαφορά πλέον μεγάλη,

Και δεν την αλλάζω για ένα ψίχουλο αγάπης...

Όχι πάλι.

γιατί εκεί νιώθω οικεία

μα πόσο ανάγκη έχω την ηρεμία