zeray

Bir mezarın başucunda ömrüm sessizce yaşlandı,

Kaybettiğim o canla içimde bir şeyler dağıldı,

Beni gören herkes suçlu ilan etti ansızın.

Dilimde yarım kalan binlerce cümle var şimdi,

Anlatamadığım acılar çöktü omzuma gizli,

Ben zaten onun gidişiyle yıkılmış biriydim,

Bir de insanların hükmü eklendi kaderime.

Gece olunca anılar kapımı çalıyor yine,

Fotoğraflarda donmuş bir gülüş bakıyor derine,

Ne zaman adını ansam gözlerim düşüyor yere,

Çünkü bazı yokluklar yıllar geçse de bitmiyor.

Sokaklarda fısıltılar dolaşıyor ardımdan,

Sanki gerçekleri değil, yalanları duymuşlar benden,

Oysa ben de aynı acıyı taşıyorum içimden,

Ben katil değilim, ben de onu özleyenlerdenim.

Mezar taşına dokunurken ellerim titriyor bazen,

Keşke diyorum, keşke her şey farklı gelişseydi zaten,

Bir insan kaç kere kırılır aynı yerden,

Kaç kere ölür yaşarken bilinmez ki gerçekten.

Şimdi göğe bakıp susuyorum çoğu zaman,

Çünkü bazı acılar anlatılınca hafiflemez insan,

Giden geri dönmez, bunu öğrendim erkenden,

Bakışlarda hüküm kurup beni suçlu saydılar,

Bir acıyla yaşarken bir acı daha yazdılar,

Ben katil değilim, bunu neden duymadılar?

Gideni geri getirmez gözyaşının selleri,

Ben de taşıyorum içimde en ağır kederleri,

Her köşede yankılanır o günün haberleri,

Ben katil değilim, duysun artık elleri.

Yastığımda geceleri bin soru uyandırır,

Vicdanımdaki yarayı her hatıra kanatır,

Bir insanı suçlamak ne kolaymış, şaşırtır,

Ben katil değilim, bu kalbim hâlâ ağlatır.

Mezarına vardığımda dizlerim çözülüyor,

İçimde kalan sözler boğazıma diziliyor,

Herkes beni taşlarken dünya başıma yıkılıyor,

Ben katil değilim, canım bunu haykırıyor.

Ne bir düşmanlığım vardı ne de kötü niyetim,

Kaybettim en değerlimi, işte budur felaketim,

Bir ömür taşıyacağım özlemimi, hasretim,

Sessizce gömdüm içimdeki düşlerimi.

Bir avuç toprak değil örten üstünü,

Karanlık aldı benden bütün hislerimi.

O gün yağmur bile başka yağdı sanki,

Gökyüzü omzuma çöktü eski bir yankı.

Sen gidince dünya dönmeyi unuttu,

İçimde sustu en güzel şarkı.

Şimdi geceler adını fısıldar bana,

Hasret saplanır derin derin yarama.

Herkes büyümüşsün diyor yüzüme ama,

Yağmur bile yağmadı uzun süre.

Bir tek ben ağladım senin yerine,

Sesin düştü gecenin en kör yerine.

Dolabında kokun kaldı, elin değil,

Bu acının tarifi var ama dilin değil.

Herkes alış dedi, nasıl alışayım?

Ben seni toprağa değil, kalbime taşıyayım.

Bir fotoğrafın var başucumda duran,

Bakınca içimden bir şey koparan.

Gözlerin hâlâ bakıyor gibi bana,

Ben hâlâ konuşuyorum yokluğunla.

Sensiz geçen günlerin adı yok artık,

Sabahlar eksik, akşamlar karanlık.

İnsan birini kaybedince anlıyor,

Bazı vedalar ömür boyu kanıyor.

Şimdi biri adını ansa susuyorum,

Çünkü içimden hâlâ sana koşuyorum.

Sen gittin ya… dünya aynı kalmadı,

Yüzümde sahte gülüş olmuş.

İçime attığım onca şey,

Kalbimde derin bir boşluk olmuş.

Bir zamanlar yanımda duranlar,

Şimdi adımı bile unutmuş.

Ben “geçer” diye susmuşum,

İçimdeki fırtına büyümüş.

Gökyüzüne anlattığım dertler,

Yağmur olup geri yağmış.

En çok da değer verdiklerim,

Gözlerimden taşar olmuş.

Kalbimden sökemediğim dertler,

Yarınlarıma anı olmuş.

Aklımdan çıkmayan sözler,

Uykusuzluğuma bahane olmuş.

Ağızından çıkan korkunç ithamlar,

Benim son esrarım olmuş.

Bir ölüye verdiğim değer ise,

Yıldızlar fısıldar usulca gülüş,

Kalbim suskun kelimeler yorgun,

Adını anınca zaman olur durgun.

Bir gölge gibi peşimde hatıralar,

Sessizce içimde büyür yaralar,

Ne kadar kaçsamda senden yana,

Her susuşum saklar ayrı bir kederi.

Ben düşerken alkış tutan o eller,

Bir gün taşır kendi yükün eseri.

Sözlerim sert olur, çünkü iz derin,

Kolay kapanmıyor açılan yerin.

Kimse bilmez gece kaç kez yara sardım,

Sessizliğim bile anlatır derdimi benim.

Rüzgâr gibi geldin, iz bırakıp gittin,

En sağlam yerimden kırıp da geçtin.

Şimdi ne adını anar bu dudaklar,

Geçmiyor içimde büyüyen hüzünden.

Bir anlık hata, koca bir veda,

Kaldım kendi içimde suskun bir oda.

Sen gittin, sözlerin kaldı geriye,

Her gece dönüyor aynı cümle diye:

“Keşke” dedikçe ağırlaşıyor zaman,

Bazı yaralar kapanmıyor hiçbir zaman.

Gülmeye çalışsam gözlerim ele verir,

İçimdeki kırık ses hep seni getirir.

Belki affedilmez bazı eksiklerim,

Meğer koca bir kalbi kırarmış insan…

Gözlerinde sustu bana kalan her şey,

Bir hata dedim, o ise gitti sessizce bir şey demeden.

Şimdi her köşede adını duyar gibiyim,

Kalabalık içinde bile eksik sayarım kendimi.

Bir anlık dalgınlık, bir yanlış cümle belki,

Ama bedeli sensizlik oldu, en ağır şekli.

Affet desen dilim varmaz, yüzüm yere düşer,

Çünkü bazı pişmanlık geceyle büyür, içe çöker.

Sen gittin, ardında suskun bir kalp bıraktın,

Ben en çok da kendime kırıldım, seni ağlattım.

Bil ki hata küçüktü belki ama sonuç derin,

içimde susan yaralar var,

Geceleri sessiz çöken

adı konmamış acılar var.

Bir dokunsan çözülür belki

yıllardır sustuğum sözlerim,

Dudaklarım suskun dursa da

gözlerimde saklı hislerim.

Bakma öyle güçlü duran

halime aldanma sakın,

İnsan bazen dimdik durur

içten içe kırılır lakin.

Gülüşüm bir perde gibi,

örter içimdeki sızıyı,

Bir sıcak söz yeter bazen

uyandırmaya yalnızlığı.

Bakma kızım güldüğüme,

her kahkaha sevinç değil,

Bir dokunsan anlarsın ki

Sokaklar sessiz bir sır saklar.

Rüzgâr eski hikâyeleri fısıldar,

Karanlıkta cesaret doğar.

Bir adım atan korkuyu yener,

Yıldızlar yoluna ışık olur.

Düşmeyen değil kahraman,

sessiz sokakların ucunda,

adımlarım yankılandı,

sen duymadın.

Bir fısıltıydım rüzgârında,

dokunamadın.

Bir izdim gölgenin yanında,

tutamadın.

Gecende kaybettin beni,

belki de hiç aramadın.

Şimdi sabaha dönerken

Sessizliğin içinden bir mırıldanma geçer,

Ay ışığı şehrin omzuna yaslanır.

Rüzgâr, adını bilmediğim bir şarkıyı taşır,

Ben de koyarım kalbimi o melodiye.

Bir sokak lambası titrer,

Sanki göz kırpar gecenin karanlığına.

İçimde çiçek açar bir his,

Tam söyleyecekken utanan bir kelime gibi.

Yol uzun, düşünceler kalabalık,

Ama bir tek şey net:

Gökyüzü kararsa da

İçimizde hep bir ışık yanar,

Adını koyamadığımız…

Belki umut,

Belki sevda,

Sessiz bir anda düştü gönlüme

Bir rüzgâr esti, adı sendi

Kalbim, sanki şehrin ışıkları

Bir sana yanar, bir sönerdi

Gece uzun, yol dar olsa da

Bir gülüşün yeter ısıtmaya

Kelimelerim üşür bazen

Dokunur dizelerim avuçlarına

Rüzgâr savurur, gönül susar

Ama içimde bir ses var: sen

Ne yazsam eksik kalır hep

Tellerin Ardındaki Sessizlik

Bazen dünya susar…

ama sen susmazsın.

Tellerine dokunduğumda,

içimdeki fırtınayı sen duyarsın.

Kimse bilmez

ben ne kadar kırıldım, ne kadar sustum.

Ama sen anlarsın parmaklarımın titremesinden,

bir notada gizli çığlıklarımı.

Seninle konuşurum, kelimesiz.

Sözler yetmez çünkü…

Bir tınıyla dökülür içimdeki ağırlık,

bir ezgiyle hafifler yüreğim.

Ne zaman daralsam,

ellerim yine sana gider.

Sana her vurduğumda biraz eksilirim,

ama biraz da iyileşirim.

Sen, öfkemin ilacı,

hüznümün dostu, sessiz sırdaşım.

Ve ben bilirim,

bir gün herkes gider,

ama senin tellerinde

hep kalır sesim,