ola ki.. ola ki.. ama ne sonsuz boşluk... güneş ölmüştü

acıdan başka bir şey değilim.

kazara işlenen bi' suç hayatta olmam

şah damarımın ustura özlemi

ünlü bir zamanın zincirsiz kölesi

yoruldum artık her yol ağzında kendime rastlamaktan

kutsal buldum sonunda aklımın düzensizliğini

tamamen yanılgıdan ibarettir bu. ne yaşamak ne ölmek. ne olduğu belirsiz bir karmaşa. cesaretsiz bir korkak da denilebilir, zaten öldüğü için eyleme ihtiyaç duymayan da.

ölmeye hepimiz mecburuz, kolaysa yaşamaya mecbur ol

ailemin evindeki yatak, uyuyabildiğim nadir yerlerden biriydi. ama ben kan kustum oraya. bilemezlerdi... annem bilemezdi dünyanın sonunu doğurduğunu.

yer yarıldı, ivedilikle içine girdim

zihnim bir labirent, her düşünce bir duvar. kendi içimde yürürken bile kayboluyorum bazen. kendimi çözmek istedikçe daha çok dağılıyorum.

yaşamadan yaşanmış bir gün daha

daha anlayamamıştı sonunda ölüm olan bir hayatta mutlu son olmasının mantığa aykırı olduğunu. ölüm mutlu bir son olamazdı. kimse için. ama yine de insanlar, kendilerini kandırmak için hayatlarını dönemlere bölüyorlar ve ancak o dönemlere mutlu sonlar uydurabiliyorlardı. oysa hayat, her bölümünde ayrı bir hikayenin döndüğü neşeli bir dizi değil, sonunda herkesin öldüğü ve katilin bulunamadığı sıkıcı bir filmdi.

gözlerim bataklık, uykular delik deşik, bahtımız ve kendimiz bi' hayli çirkiniz