İlayda

Hastasın sen, her ismin anıldığında delicesine acıyacak isimsiz yanların. Garip bir mesele bu, isminle bile barışamamışsın. Öyle kendine yabancı, öyle kendine karşı, öylesine de çocuksun.

Delisin sen. Bir saç teline yazılar yazacak, bir kaburganın anatomisini en derinine kadar ezberleyecek ve çoğu erkeği kendine hayran bırakacaksın. Yine de eninde sonunda akşam olduğu zaman herkes evine bir lokma huzur götürürken, sen delicesine bir nefret götüreceksin.

Sevmek isteyeceksin. Çünkü sevmeye en çok aklı erip sevmeye kalbi ermeyenlerdensin. Açacaksın kollarını, gözlerini kapayacak ve vücuttan vücuda saracaksın kollarını.

Her defasında huzuru buldum sanacak ve yanılgılarınla çırpınacaksın. Canın ses istemeyecek, bir balkonda bir demlik çaya sığınacaksın. Canın nefes almak istemeyecek hiç kurtulamadığın ilaçlarına ve ritimsiz şarkılarına sığınacaksın.

Güçlüsün, kuvvetlisin, üstelik tehlikeli bir zekan var. Kolay kolay yıldırmıyor hiçbir şey seni ama hatasın sen. Ruhunda bir kanser var ki, yakana yapışmış, bırakmıyor nefsini. Ellerine yapışıyor o kaçıp kurtulamadığın isteklerin ve kuvvetli arzuların. Titriyorsun, korkuyorsun. Kimlere sığınsan, nerelere kaçsan bilemiyorsun.

Bir dağ gibi haybetli, bir çöl gibi yakıcısın. En çok kendine yabancısın. Kendini hiç mi hiç tanımıyorsun. Öfkelerini sarıyor, sarmalıyor sanki kefenin cebi varmış gibi onları biriktiriyorsun. Hafızan nasıl da kin ve nefretle dolu. Nasıl da rutubetli ömrünün her yanı. Adım atmana izin vermiyor mu acaba omzundaki yaşanmışlıkların ağırlığı?

Derdin kaynağını bilen sensin, derde hikmet bulan da. Derdin dermanını bilen de sensin, ger gönülde derman arayan da.

“Büyük hayaller kuralım sevgilim!

Ben şimdi böyle yapıyorum.

Tertemiz bir şehirde, asfalt caddeler üstünde, dibinden metrolar geçen, üstünden kolosal otobüsler uçan, muazzam, eğlenceli bir şehirde, seninle yaşamak istiyorum.

Yazılarım bize yaşamak için lazım olanı getiriyor. Büyük kahvelerde çay içiyor, temiz lokantalarda kolalı peşkirlerle yemek yiyor, latif rayihalı şaraplar içiyor, tertemiz bir yatakta seni kollarımın arasına alıyor, sana:

– Bütün mesut şehir uyudu, uyuyalım sevgilim, diyorum.

Sabahleyin bitlilerle dolu, kimsenin kimseye hürmet etmediği, kimsenin kimseyi hürmete layık bulmadığı, istismar edenin, çalanın zengin ve bahtiyar olduğu; esnafının azgın, zengininin deli, haris, egoist, gaddar, fakirinin kayıtsız, sersem olduğu bir şehirde, işin kötüsü sensiz, oldukça kirli bir yatakta uyanıyorum.