hoe vermoeiend het is

om elke dag wakker te worden

naast iemand

die je leven wil redden

en vernietigen.

het ongelukkige toeval is

dat ze allebei

die ramen opent om de zon binnen te laten.

er zit ook een versie

die alle spiegels afdekt

omdat ze mijn ogen niet aankan.

ze wonen in hetzelfde lichaam.

ik sta er alleen tussenin

alsof ik de tolk ben

van twee mensen

waar het licht zichzelf niet vertrouwt.

de ene nacht brand ik alle kamers tegelijk uit,

de volgende ochtend vind ik alleen nog as.

ik heb geleerd mezelf pijn te doen

lang voordat ik leerde hoe ik om hulp moest vragen.

sommige littekens zitten niet op mijn huid.

ze wonen in de manier waarop ik mensen wegduw

vlak voordat ze kunnen vertrekken.

ik ben moe van oorlog voeren

tegen iemand die mijn eigen naam draagt.

en het vreemdste is:

ik leef nog steeds.

niet omdat ik altijd wil,

maar omdat zelfs mijn ondergang