NASA
$LAYYYTER
RMH

@theartofmadeline

tannertan36
sheepfilms
YOU ARE THE REASON
Fai_Ryy
Peter Solarz

❣ Chile in a Photography ❣

ellievsbear
Sade Olutola

if i look back, i am lost
Mike Driver

One Nice Bug Per Day

PR's Tumblrdome

Kaledo Art
seen from Malaysia
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from Senegal
seen from Senegal
seen from Mexico
seen from United States
seen from Senegal
seen from United Kingdom

seen from United Kingdom

seen from Malaysia
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
@cloudie-chaos

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Are u afraid to fall in love?
I’m afraid of being the only one who falls.

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Κράτα το φως σου αναμμένο — η νέα χρονιά σ’ έχει ανάγκη ολόκληρο/η
«Ζήσε τη ζωή σαν να μη σε ήξερε ποτέ. Δες πώς τα πάντα ανταποκρίνονται σε εσένα: οι μορφές, οι εικόνες, οι σκιές. Αλλάζεις τη μορφή τους και σε όλα υπάρχει μια αίσθηση του θεϊκού.»
Κάθε αλλαγή χρονιάς μοιάζει με αυτή την παράξενη, ποιητική υπενθύμιση: πως η ζωή δεν περιμένει να γίνουμε έτοιμοι∙ απλώς συνεχίζει να κυλά, κι εμείς καλούμαστε να τη ζήσουμε με την καθαρότερη εκδοχή του εαυτού μας. Η χρονιά που έφυγε μάς άφησε ίχνη∙ άλλα ελαφριά σαν άγγιγμα, άλλα βαθιά σαν χαραγμένη μνήμη. Όμως όλα τους ήταν απαραίτητα. Γιατί μας άλλαξαν, μας κίνησαν, μας τρόχισαν. Κάθε χαρά, κάθε απώλεια, κάθε ανατροπή μάς έδειξε κάτι που δεν βλέπαμε πριν — ή αποφεύγαμε να δούμε.
Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο του χρόνου:
ότι επιμένει να μας εξελίσσει, ακόμη κι όταν εμείς αντιστεκόμαστε.
Στην πορεία αυτής της χρονιάς μάθαμε πολλά, χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε. Μάθαμε πως η ευγνωμοσύνη δεν είναι πάντα εύκολη, αλλά είναι αναγκαία. Πως οι άνθρωποι που έμειναν δίπλα μας, έστω κι από μακριά, έδειξαν τι σημαίνει πραγματική σύνδεση. Πως οι στιγμές που νομίζαμε ότι θα μας ρίξουν, τελικά μας σήκωσαν ψηλότερα από όσο φανταζόμασταν. Και πως, όταν όλα μοιάζουν να θολώνουν, η ελπίδα είναι η μικρή φλόγα μέσα μας που αρνείται να σβήσει.
Καθώς ανοίγουμε την πόρτα στη νέα χρονιά, είναι καλό να θυμόμαστε κάτι ουσιαστικό:
δεν χρειάζεται να ξέρουμε τι ακριβώς μάς περιμένει.
Χρειάζεται μόνο να ξέρουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε.
Να κρατήσουμε τις αλήθειες που μάθαμε. Να αποχωριστούμε όσα πια δε μας χωρούν. Να προχωρήσουμε με την καρδιά λίγο σοφότερη και πιο ανοιχτή από πριν. Γιατί το φως που κουβαλάμε δεν είναι για διακόσμηση∙ είναι για να μας δείχνει τον δρόμο όταν το έξω σκοτεινιάζει.
Η νέα χρονιά μάς καλεί να ζήσουμε πιο συνειδητά. Να δούμε τα χρώματα γύρω μας, όχι μόνο τις σκιές. Να ακούμε περισσότερο, όχι μόνο να μιλάμε. Να αγαπάμε πιο γενναία, γιατί καμιά αγάπη δεν γίνεται ολόκληρη αν φοβόμαστε να τη δείξουμε. Να κάνουμε χώρο για όσα θέλουμε πραγματικά και να σταματήσουμε να γεμίζουμε τη ζωή μας με ό,τι μας τραβά πίσω.
Είναι όμορφο να ελπίζουμε. Αλλά είναι ακόμη ομορφότερο να δρούμε.
Και η δράση χρειάζεται πίστη. Πίστη στον δρόμο, πίστη στον εαυτό μας, πίστη στο ότι όσα είναι γραμμένα για εμάς δεν τα εμποδίζει καμία αναποδιά, καμία σύμπτωση, κανένα βήμα πίσω. Χρειάζεται θέληση — αυτή τη βαθιά, αθόρυβη δύναμη που κάνει τον άνθρωπο ικανό να ξεκινά ξανά, όσες φορές κι αν χρειαστεί.
Ας διατηρήσουμε, λοιπόν, ζωντανή αυτή τη φλόγα. Τη φλόγα που μάς θυμίζει ότι, αν κάτι αξίζει, φωτίζει. Και το φως δεν το κρύβεις — το μοιράζεσαι. Στους ανθρώπους που αγαπάς, σε εκείνους που περνούν από τη ζωή σου σαν μικρά θαύματα, ακόμη και σε αυτούς που σε απογοήτευσαν αλλά σε έκαναν πιο δυνατό.
Κι όπως λέει η σοφία του Λόγου:
«Δεξάμενος φλόγα τρέχε. Οὐ γὰρ γινώσκεις τὸ πότε σβέννυται».
Τρέξε με τη φλόγα στο χέρι, με το φως μπροστά σου. Γιατί κανείς δεν ξέρει πότε θα σκοτεινιάσει, και μέσα στο σκοτάδι μόνο το δικό σου φως θα δείξει την έξοδο.
Η νέα χρονιά δεν χρειάζεται μεγάλες αποφάσεις.
Χρειάζεται παρουσία.
Χρειάζεται αγάπη.
Χρειάζεται τη θέληση να ζήσεις πιο καθαρά, πιο αληθινά, πιο βαθιά.
Κι αν το κάνεις αυτό, τότε όσα είναι να έρθουν… θα έρθουν με τρόπο που θα μοιάζει σχεδόν θεϊκός.
Καλή χρονιά, με φως, καθαρότητα και αγάπη.
Γιατί όλα όσα αξίζουν, γεννιούνται απ’ αυτά τα τρία.
Κράτα το φως σου αναμμένο — η νέα χρονιά σ’ έχει ανάγκη ολόκληρο/η
Ο έρωτας και οι πιθανότητες
Ο έρωτας δεν είναι μόνο συναίσθημα.
Είναι η πιθανότητα των πραγμάτων.
Η άγνοια. Οι άπειρες δυνατότητες που εμφανίζονται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.
Κάθε γνωριμία, κάθε βλέμμα, κάθε στιγμή που δεν ξέρεις τι θα φέρει.
Σκεφτείτε τον άνθρωπο απέναντί σας: συναρπαστικό, μυστηριώδη, αστείο, άγνωστο κι όμως τόσο οικείο.
Κάθε μικρή του κίνηση, κάθε γέλιο, κάθε λέξη ανοίγει έναν κόσμο που δεν είχατε φανταστεί.
Ο έρωτας είναι η πιθανότητα να γίνετε μαζί όσα ονειρεύεστε, όσα ίσως θα μπορούσατε να γίνετε.
Η πιθανότητα να νιώσετε, να ζήσετε, να αγαπήσετε με τρόπους που δεν έχετε ξαναζήσει.
Κάθε νέα μέρα μαζί του είναι ένα νέο πεδίο πιθανοτήτων.
Και εκεί βρίσκεται η μαγεία.
Ο έρωτας ανθίζει όταν η αβεβαιότητα κυριαρχεί.
Όταν οι λεπτομέρειες δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόμη, όταν το μυαλό δεν μπορεί να προβλέψει κάθε κίνηση, όταν η καρδιά χτυπάει λίγο πιο γρήγορα από το αναμενόμενο.
Υπάρχει κάτι συναρπαστικά άγνωστο σε αυτή την αβεβαιότητα.
Ένα μυστήριο που σε κρατάει ξύπνιο, που σε γεμίζει προσδοκία, που κάνει την καθημερινότητα να μοιάζει με παιχνίδι.
Αλλά οι πιθανότητες θολώνουν όταν αρχίζουν να προστίθενται οι πληροφορίες.
Όταν γνωρίζεις τα πάντα για τον άλλο άνθρωπο, όταν δεν υπάρχει χώρος για το άγνωστο.
Το μυστήριο που έκανε τον έρωτα τόσο ζωντανό εξαφανίζεται σιγά σιγά.
Η χημεία που υπήρχε ανάμεσά σας χάνει την έντασή της.
Η μαγεία που σας κρατούσε ξύπνιους τα βράδια αντικαθίσταται από γνώση, από βεβαιότητες, από προγραμματισμένες κινήσεις.
Τη θέση της παίρνει η αγάπη για την ομοιότητα.
Ή αλλιώς, η απέχθεια για τις διαφορές.
Και τότε, ο έρωτας που κάποτε έμοιαζε ανεξέλεγκτος και άπειρος, περιορίζεται σε έναν λογικό χώρο.
Η ένταση και το πάθος εξασθενούν.
Το μυστήριο που μας έκανε να ρισκάρουμε, να περιμένουμε, να ελπίζουμε, σβήνει αργά αλλά σταθερά.
Κι όμως, ο αρχικός πυρήνας του έρωτα παραμένει μέσα μας.
Μας θυμίζει ότι αυτό που μας γοήτευε δεν ήταν η βεβαιότητα.
Ήταν η απειρότητα, οι πιθανότητες, το άγνωστο που έκανε την καρδιά μας να χτυπά πιο γρήγορα.
Ο έρωτας είναι πιθανότητα.
Είναι η μαγεία του να μην ξέρεις τι θα συμβεί, αλλά να αισθάνεσαι ότι όλα είναι δυνατά.
Οι πιο δυνατοί έρωτες αφήνουν χώρο για αυτό το άγνωστο.
Δεν προσπαθούν να δέσουν τα πάντα με κανόνες ή να εξηγήσουν κάθε συναίσθημα.
Αφήνουν περιθώριο για εκπλήξεις, για γέλια που έρχονται ξαφνικά, για δάκρυα που δεν προλέγονται.
Όσο περισσότερες οι πιθανότητες, όσο μεγαλύτερο το μυστήριο, τόσο πιο ζωντανός και ανεκπλήρωτος παραμένει ο έρωτας.
Και ίσως αυτή είναι η μεγαλύτερη αλήθεια: ο έρωτας δεν ζει στις σιγουριές.
Ζει στις αβεβαιότητες.
Στις στιγμές που η καρδιά χτυπάει πριν το μυαλό προλάβει να σκεφτεί.
Στις στιγμές που οι πιθανότητες ανοίγουν δρόμους που δεν ξέραμε ότι υπήρχαν.
Στις στιγμές που δύο άνθρωποι μπορούν να γίνουν κάτι περισσότερο από αυτό που φαντάζονταν, κάτι που κανείς δεν είχε προβλέψει.
Ο έρωτας είναι πάντα μια υπόσχεση για το άγνωστο.
Μια υπόσχεση ότι μπορεί να γίνουμε μαζί περισσότερα από όσα φανταζόμασταν.
Και όσο πιο ανοιχτοί στις πιθανότητες, όσο πιο δεκτικοί στο μυστήριο, τόσο πιο δυνατός παραμένει.
Ίσως γι’ αυτό οι πιο όμορφοι έρωτες είναι πάντα εκείνοι που αφήνουν χώρο για αβεβαιότητα.
Για την πιθανότητα.
Για την έκπληξη.
Για το άγνωστο που μας θυμίζει πως να αγαπάμε είναι να ζούμε, όχι να προβλέπουμε.
Ένα γράμμα για το Πάρα Πέντε!
Αγαπημένο μου Πάρα Πέντε,
σε σκέφτομαι κάθε φορά που η πραγματικότητα μοιάζει λίγο υπερβολική για να είναι αληθινή…
Δεν ξέρω αν το ξέρεις, αλλά επιστρέφεις όταν η επικαιρότητα σε βαραίνει, όταν νιώθουμε ότι ο κόσμος μιλάει πολύ αλλά ακούει λίγο. Κι εκεί εμφανίζεσαι εσύ, με ένα «τι ομάδα είμαστε;» που δεν είναι ατάκα- είναι υπαρξιακή ερώτηση.
Γιατί και εμείς αυτό παλεύουμε να καταλάβουμε τελευταία. Τι ομάδα είμαστε; Πόσο μαζί είμαστε στα αλήθεια; Πόσο χώρο δίνουμε ο ένας στον άλλον όταν τα πράγματα ζορίζουν; Εσύ μας το έδειξες χωρίς μεγάλα λόγια. Με ανθρώπους αλλιώτικους, που δεν ταίριαζαν τέλεια, αλλά έμαθαν να λειτουργούν μαζί.
Και ναι, πολλές φορές δεν ειμασταν καλά. Το λέμε και το ξανά λέμε. «Δεν είμαστε καλά» όπως θα έλεγες και εσύ, κι θα γελούσαμε να μη βάλουμε τα κλάματα. Αλλά αυτό το γέλιο μας κράτησε. Μας έμαθε ότι να παραδέχεσαι την αδυναμία σου δεν σε κάνει λιγότερο δυνατό - σε κάνει πιο ανθρώπινο.
Ειδικά σήμερα που όλα μας μοιάζουν μπλεγμένα και δεν παίρνει κανένας την ευθύνη πόσες φορές δεν θέλαμε να φωνάξουμε: « Εγώ δεν φταίω, εμένα με μπλέξανε»; Και όμως όπως εσύ μας έμαθες, το θέμα δεν είναι πάντα ποιος φταίει. Είναι ποιος μένει. Ποιος δεν φεύγει όταν η ιστορία δυσκολεύει.
Γιατί κάτι πάντα τρέχει. Στα γύφτικα, στα φανερά, στα κρυφά. Το νιώθουμε όλοι. Και εσύ δεν μας κορόιδεψες ποτέ γι’ αυτό. Μας είπες απλώς: ναι, «κάτι τρέχει στα γύφτικα», αλλά μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε μαζί. Με καφέ, με νεύρα, με γέλια, με μια ατάκα την κατάλληλη στιγμή.
Και κάπου ανάμεσα στα μυστήρια, στις αποκαλύψεις και στα μικρά δράματα, μας ψιθύρισες το πιο σημαντικό: όλα θα πάνε καλά. Όχι γιατί είναι εύκολο. Αλλά γιατί υπάρχει σύνδεση. Γιατί όταν κάποιος σε κοιτάει και σου λέει «είμαι εδώ», ο κόσμος γίνεται λίγο λιγότερο τρομακτικός.
Γι’ αυτό επιστρέφουμε σε εσένα. Όχι για τη νοσταλγία μόνο. Αλλά γιατί μας θυμίζεις πώς είναι να είσαι ομάδα. Να μη χρειάζεται να συμφωνείς σε όλα. Να μη χρειάζεται να είσαι τέλειος. Να αρκεί να είσαι παρών.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα και ξεχνά ακόμα πιο γρήγορα, εσύ μας έμαθες κάτι απλό και πολύτιμο: ότι το χιούμορ σώζει, η αγάπη ενώνει και οι ιστορίες που λέγονται με αλήθεια δεν παλιώνουν ποτέ.
Και κάπου εδώ, λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους, θέλω να σου ευχηθώ κάτι — σε σένα και σε όλους μας.
Αυτά τα Χριστούγεννα, εύχομαι να βρούμε ξανά την ομάδα μας. Να μη φοβηθούμε να πούμε «δεν είμαι καλά», αλλά και να θυμηθούμε ότι μαζί πάντα είμαστε καλύτερα.
Να γελάσουμε έστω και με τα λάθη μας. Να πούμε μια ατάκα την κατάλληλη στιγμή και να σώσουμε τη μέρα. Να πιστέψουμε, έστω για λίγο, ότι όλα θα πάνε καλά.
Γιατί αν μας έμαθες κάτι, Πάρα Πέντε, είναι πως ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν μπερδεμένα, όταν κάτι τρέχει στα γύφτικα και τίποτα δεν βγάζει νόημα, το μόνο που χρειάζεται είναι να κρατηθούμε ο ένας από τον άλλον.
Καλά Χριστούγεννα, λοιπόν.
Με λιγότερο φόβο, περισσότερη αγκαλιά,
και την πιο όμορφη υπενθύμιση:
τι ομάδα είμαστε — και πόσο ωραίο είναι να είμαστε μαζί.
Υ.Γ. Αν τελικά όλα μοιάζουν μπερδεμένα, αν η επικαιρότητα θυμίζει σενάριο που γράφτηκε βιαστικά και οι μέρες τρέχουν χωρίς υπότιτλους, καλό είναι να θυμόμαστε πως κάπου ανάμεσα στο χάος υπάρχει πάντα χώρος για χιούμορ, για τρυφερότητα και για μια ατάκα που θα μας κάνει να χαμογελάσουμε. Όπως τότε. Όπως τώρα. Γιατί όσο υπάρχουν ιστορίες που μας θυμίζουν να γελάμε, να ερωτευόμαστε και να ελπίζουμε, «κάτι θα γίνει» — κι ας μη ξέρουμε ακόμα τι.
Οι παλιές αγάπες δεν είναι ζόμπι
Ξέρω. Τι άλλο θες να ακούσεις; Ότι θα περάσει; Ότι ο χρόνος γιατρεύει; Ότι θα βρεις κάποιον καλύτερο το καλοκαίρι; Τα ξέρεις όλα αυτά. Τα έχεις πει, τα έχεις ακούσει, τα έχεις βαρεθεί.
Η αλήθεια — αυτή η άβολη, ξεροκέφαλη, σκληρή αλήθεια — είναι μία: Οι παλιές αγάπες είναι νεκρές. Και πρέπει να τις αφήσεις να πάνε στον παράδεισο. Κι εσύ το ξέρεις κι εσύ.
Άκου λοιπόν την προπαγάνδα της καρδιάς:
“Μα ίσως να…”,
“Μα θυμάσαι τότε που…”,
“Μα ήταν ο μόνος/η…”
Σταμάτα. Αυτά είναι μόνο σπασμωδικά τινάγματα ενός εγκεφάλου που αρνείται να δεχτεί ότι το αγαπημένο του παραμύθι έληξε — και μάλιστα με τον πιο βαρετό, απλό τρόπο. Δεν ανασταίνονται. Και αυτό είναι το πιο υγιές πράγμα που σου έχει συμβεί.
Κάθε φορά που στέλνεις ένα μήνυμα αργά το βράδυ, κάθε φορά που μπαίνεις στο προφίλ του/της κι αναζητάς μνήμες, κάθε φορά που κρατάς ένα παλιό μπλουζάκι για να μυρίζει ως τότε — αυτό κάνεις: επιχειρείς να ξαναζωντανέψεις κάτι που πέθανε.
Αλλά οι παλιές αγάπες δεν είναι ζόμπι. Πέθαναν από φυσικά αίτια μέσα στη σχέση που τις γέννησε — και αυτό είναι εντάξει. Οι μνήμες είναι αναμνήσεις. Τα τραύματα είναι μαθήματα. Και εσύ μένεις ζωντανός/ή, πιο ελαφρύς/η, έτοιμος/η για το επόμενο κεφάλαιο.
—
Για όσους θέλουν να το διαβάσουν και στην αρχική του μορφή, εδώ είναι το link στο Pillowfights:
👉
Κάνε το restart.

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Και όμως, κάπου ανάμεσα στα δύο αυτά μηνύματα, χάθηκα και εγώ.
Κι όμως, ακόμα και τώρα δεν μπορείς να πεις «φταίμε και οι δύο». Ακόμη και τώρα κάθεσαι και μου φορτώνεις όλες τις ευθύνες. Δεν μπορείς να δεις ούτε για μια στιγμή τη δική σου ευθύνη. Και για λίγο, ίσως, σε πίστεψα. Ίσως και εγώ να μπερδεύτηκα. Ωστόσο, δε σου εύχομαι τα χειρότερα. Σου εύχομαι μόνο να καταλάβεις τα λάθη σου και να τα διορθώσεις με την επόμενη. Κι ευτυχώς, είμαι σε θέση να καταλαβαίνω, πια, ότι το σύμπαν με προστάτεψε, να μη σε έχω πλάι μου σε καμία ορκωμοσία, σε καμία γιορτή, σε καμία χαρά, όπως και σε άλλες τόσες που έλειπες.
Read More:
Κι αυτό γιατί δεν είχες πια έλεγχο επάνω μου. Από τη Νεφέλη Μπάκα.
you deserve someone who is sure about you.
Παιδάκια μου θέλω βοήθειααα
Τι ξέρετε για τον όρο
Berrisexual
Οποία ιδέα ή άποψη θα εκτιμηθεί
Θενκιουυ 🫶🏼
may a man who is not sure of me never find me again
Από σήμερα δεν θα νιώθω ενοχές. Ενοχέστηκα, ολίγον τι.

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
cinnamon rolls for my coworkers
Έναν άνθρωπο να μου παίρνει μπουένο με λευκή και μετά να με πηδάει θέλω, δεν ζητάω πολλά.