Kinci biri değilim ama her şey aklımda.

Benden korkuyorsun,değil mi? Korkuyorsun benden. Benden korkmana gerek yok,biliyorum beni kaba buluyorsun ama benim şiddete meyyalim vallahi dertten..

Kırıldın. Aynı yerden daha kaç kez kırılabileceğini düşünürken başka yerden kırıldın. Tutunduğun dallar zaten kırıktı. Düştün.

Bazen bir boşluğa düşüyorum. Güzel günlerin bir daha gelemeyeceğini hissediyorum. Yapılan tüm çabalar neden diye soruyorum kendime. Bu durumdayken her şey anlamını yitiriyor.

…sonra intihar etti. Gazetede intihar diye yazıldı. Ama bu düpedüz cinayetti. Herkes boğazındaki ip izine takılı kalmıştı. Nerden bilebilirlerdi ki küçücük bir cümlenin vücudunda bıraktığı izin kocaman bir bıçak yarasıyla eşit olduğunu. Kimse anlayamadı, ama bu düpedüz cinayetti…

insanı sessiz kalmaya zorlayan acı onu bağırmaya zorlayan acısından çok daha ağırdır.

Ağzınızdan kelimelerin çıkmasına gerek yok. Bakışlarınız bile rahatsız ediyor. Kendimi yargıladığımız yetmezmiş gibi anlamsız yargılarınızla daha çok yükleniyorsunuz. Yıkılana kadar paramparça olana kadar uğraşıyorsunuz.

Oysa seni kaybettiğimi sanırdım, meğersem hiç kazanamamışım.

Kırgınlıklarımı kime nasıl anlatacağımı bilemiyorum ve kendi içimde çürüyüp gidiyorum.

Gözlerime baksan bedeni de ruhu da ölen ama hala ayakta olan bir adamı görürsün.

5 saniyelik gülüşlerimle mutlu olduğumu sanıyorlar…bu kadar mı körler anlamıyorum…

“Acı çekiyorum ama yine de yaşamıyorum. Çözümsüz bir denklemdeki meçhul bir X'im ben. Bütün başlangıcını ve sonunu yitirmiş, bir tür hayaletim ben bu hayatta…“