logged out of life

czuję już jesień w powietrzu, kiedy biorę oddech,

by zaciągnąć się marlboro red

w kółko odtwarzam twoją piosenkę,

bo tak bardzo chciałabym z tobą porozmawiać

głupio mi zadzwonić, niby słabo się znamy

niby jesteśmy w sobie zakochani

nienawidzę tych początków, kiedy nic nie wiadomo

zamiast ciebie w moich ustach czerwone marlboro

powinieneś tu teraz być ze mną w tą sierpniową noc

to niesprawiedliwe, że chcę cię tak mocno,

a nie mogę nic z tym zrobić

już za późno, by zadzwonić

och, jest tak wiele rzeczy,

o których powinieneś wiedzieć

na przykład to,

co powiedziałabym ci,

gdybym tylko miała pewność,

że mnie zrozumiesz

albo wszystko to,

co zrobiłabym z tobą,

jeśli tylko dałbyś mi

jeden znak

a może po prostu to,

że jestem w tobie zakochana

już sama nie wiem odkąd

i że jest trzecia nad ranem,

a ja próbuje z całych sił

do ciebie nie zadzwonić

„gdybym tylko znała twój numer”

może kiedyś będę mogła nazwać cię swoim,

nosić twoje zdjęcie w złotym medalionie,

pokazywać je innym chłopcom,

którzy od razu zalewaliby się zazdrością

może kiedyś napiszę o tobie wiersz,

który nie będzie smutny,

obiecasz mi wieczną miłość,

a ja ją wezmę do trumny

przecież Julia nie wiedziała,

że Romeo będzie tym jedynym

w pierwszym momencie

i ja też nie wiem,

ale żyć będę z nadzieją,

że może kiedyś los się do nas uśmiechnie

mam ci tyle do powiedzenia,

że mogłabym słowami zapełnić całe biblioteki,

ale dla ciebie to i tak bez znaczenia,

więc lepiej będzie, jeśli zamilknę na wieki

powinnam była wiedzieć wcześniej,

że ty nigdy nie chciałeś mojego serca,

że tobie wystarczała tylko świadomość,

że o każdej porze dnia i nocy mógłbyś je mieć

powinnam była wiedzieć wcześniej,

że ty nigdy nie dzwoniłeś do mnie,

żeby usłyszeć mój głos,

żeby życzyć mi dobrej nocy

dzwoniłeś tylko po to, by posłuchać o tym,

że dla mnie byłeś wszystkim

powinnam była wiedzieć wcześniej,

że kłamałeś, kiedy mówiłeś,

że mnie kochasz,

bo jedyną osobą, którą kiedykolwiek kochałeś

byłeś ty sam

inne dziewczyny są jak róże

piękne i niesamowicie skomplikowane

(myślę, że jednak warto się dla nich pokaleczyć)

jedne są czerwone, zmysłowe,

drugie szukają swojego Małego Księcia,

a ja jestem narcyzem rosnącym

gdzieś na uboczu w samotności,

udając, że moje własne towarzystwo

w zupełności mi wystarcza

budzę się każdego ranka,

chociaż bardzo nie chcę

a przepraszam!

to „budzę się” jest trochę na wyrost,

bo od dawna już nie sypiam

wiesz, gdy tylko zamknę oczy,

widzę urywki wspólnie spędzonych chwil

mieszam kawę i myślę o tym,

jak bardzo mi namieszałeś,

a potem siadam na balkonie

i zaglądam w okna sąsiadom

widzę zakochanych wtulonych w siebie,

pełne, kochające rodziny,

przyjaciół wracających z imprez,

a ja znowu jestem sama

cóż, wygląda na to, że została mi tylko kawa

za dużo radosnej muzyki się ostatnio nasłuchałam,

by ciągle trwać w smutku

za dużo planów i niepewności związanych z przyszłością,

by wciąż patrzeć wstecz

wiem, że teraz częściej jestem widywana z uśmiechem

przecież mówiłam, że u mnie „lepiej niż kiedykolwiek”,

och ale, ale to wcale nie znaczy, że mi przeszło,

bo dalej jesteś moją ostatnią myślą, zanim zasnę

„po prostu nauczyłam się z tym żyć”

może tak po prostu miało być?

że byliśmy dla siebie jedynie przystankami

w podróży do portów naszego przeznaczenia,

byliśmy dla siebie jedynie chwilami, wspomnieniami,

które wkrótce przestaną się liczyć,

zastąpione przez te nowsze i lepsze

może to tak jeszcze nie wygląda,

ale co jeśli byliśmy dla siebie niczym ważnym

w porównaniu do tego, co czeka nas potem

tak, przyznam, że jestem zraniona,

ale gdy widzę cię z dziewczyną z ulicy obok,

tylko utwierdzam się w przekonaniu,

że byliśmy przeznaczeni jedynie by się skończyć

jeśli zapytałbyś mnie,

jak się czuję,

powiedziałabym,

że jak herbata

ta, którą robisz do śniadania,

zostawiasz na chwilę, by wystygła,

a potem wychodzisz z domu i zapominasz

chciałabym być twoją poranną kawą

dawać ci siłę do działania

i stawiać na nogi

o, albo chciałabym być winem do kolacji

potrafić nieźle zakręcić ci w głowie,

sprawić byś się zapomniał

tymczasem ty zapominasz o mnie,

a ja jestem jak ta herbata,

którą znajdujesz wieczorami,

gdy jesteś już sam

i pijesz mnie tylko dlatego,

że szkoda wylewać

jestem jak ta herbata,

ale ty pewnie powiesz, że to nic złego,

bo przecież i tak ciągle do mnie wracasz

„tylko ja nie chcę być drugą opcją”

nie chcę kochać już nikogo

moje serce rozsypane

na miliony kawałków

wala się gdzieś po kątach mieszkania

i krakowskich barach

nie chcę kochać już nikogo

i moje serce krwawi na samą myśl,

ale moja głowa odwraca się za każdym razem,

gdy przechodzisz obok

i wszystko, czego potrzebuję

to twoj wzrok na sobie

lubię myśleć o twoich ustach,

gdy jadę tramwajem

lubię cię

i nawet moje biedne serce

w najsłabszych momentach

przyznaje, że dla ciebie

mogłoby zapłonąć

jeszcze raz

przyjdź

zdejmij ciężar z moich powiek

jak wiosenny wiatr

napełnij moje płuca

pchnij we mnie życie,

mimo że tak bardzo pragnę śmierci

i mów do mnie, mów bez przerwy,

bo twój głos to dla mnie ukojenie

pogrążmy się we śnie,

który wymaże wszelkie zmęczenie

po prostu przyjdź i bądź tu ze mną

przyjdź i już nie odchodź

przyjdź

deszcz uderza o przednią szybę twojego auta

przepędza przechodniów z chodników i parków,

a głos w radio mówi, że będzie tak już do końca tygodnia

odwracam głowę i liczę mijane drzewa na miejskim skwerku

i pierwszy raz w życiu modlę się o korki i czerwone światło

oglądam twoje ręce na kierownicy i w głębi duszy marzę,

by jedna trzymała moją

rozmawiamy raczej o niczym albo o planach na weekend

w głębi duszy marzę, by być jednym z twoich

nie chcę wysiadać, chcę żeby ta chwila trwała wiecznie

zastanawiam się, czy to skończy się w raju, czy spłoniemy doszczętnie

czy raczej skończy się na parkingu przed moim blokiem

„dziękuję za podwózkę”, ale to nie to, co chcę ci powiedzieć

„proszę nie miej dziewczyny, do której teraz pojedziesz”