Walang Iiyak

I am getting used to this kind of feeling. I don’t like it but it seems that I need to deal with it, until “that” day comes.

Me? I am well naman, there are some changes but not that significant.

I had communication ulit sa mga old friends ko sa Metro, we end up talking about sa struggles namin recently that made us realized na, “ay, tao pala tayo”. Kasi minsan, di natin napapansin, dahil sa mga kung anu-anong magagandang bagay ang sunud-sunod na nangyari sa amin, nakalimutan na rin namin yung pakiramdam ng mga bad experiences. Kaya noong naranasan na namin, ang bilis naming bumuwal - nakatayo at nakabangon naman, pero ininda talaga namin yung pakiramdam ng pagsubok na yun. It made us realized as well na ‘di lahat talaga kakayanin nang mag-isa, kailangan talaga ng suporta ng iba.

And now, maayos naman ako. Continuously embracing my flaws and starting to appreciate the present, day by day. Mas fulfilling sa pakiramdam, mas magaan.

Hindi kami hinarap - nanay niya lang ang nakausap namin at sinabing hindi kayang humarap dahil nahihiya, dahil wala pang pambayad. Pero sa pag uusap namin yun, inensure ng parents niya na sinabi raw nitong friend ko na babayaran ako anuman ang mangyari. Sinabihan na lang namin sila na kausapin ito na makipag communicate sa akin dahil hindi pwedeng hindi.

And now, I decided na ako na muna ang mag shoulder ng bayarin niya, I know, nakakagalit dahil ako ang magdurusa sa mga dapat ay siya ang may responsibilidad. Sa akin na siya directly na unti-unting nagkakautang. Sa pananaw ko naman, yung pangalan ko ang nililinis ko, kaya hindi ko hahayaang masira ako sa banko. Sabi nga, focus on the things that you control kaya ito na muna ang gagawin ko. Mas mapapanatag ang isip ko sa ganitong paraan, kaysa sa sumakit ang ulo ko kakasingil sa kanya.

Sinabi ko ang plano sa kanya via email, nag reply na siya the next day at humihingi ng pasensya, ensuring that she’ll pay all of it once nagkaroon na siya. Mas gumaan ang pakiramdam ko, mas gumaan ang dinadala ko.

Sa totoo, gustung gusto ko nang maging maayos yung pakiramdam ko, kasi napapansin na yun ng parents ko, lalo na ng nanay ko, and pati siya, nag aalala na sa akin. Ayaw kong nangangamba ang nanay ko dahil sa mga bagay na kagagawa ng iba, hindi deserved ng nanay ko na mag-worry, kaya ako na ang gumawa ng paraan din para maging ok ako, at mapanatag din siya.

Kinausap namin ng mga kuya ko yung tatay ng friend ko na may utang sa credit card ko. It went smoothly, naiintindihan ako ng tatay niya and at the same time, naiintindihan niya ang anak niya pero inabutan kami ng friend ko na nag-uusap then that’s when everything became such a chaos - iba na ang inuugali niya. Nawitness yun nila kuya. Umiyak siya then nag walkout.

Her father assured me na siya na ang bahalang kumausap sa anak niya and that he’ll handle it as well if di kayanin ng anak nya. Doon na ko nakahinga nang maluwag, dahil somehow, kahit papaano, may assurance na ibinigay sa akin yung parents niya.

Naaawa lang talaga ako sa mga magulang niya, napakababait na tao, pero nararanasan ang ganito nang dahil sa anak nila.

Hays, ipagpe-pray ko na lang talaga na maging maayos sila as a family, na malagpasan nila yung pagsubok na ito, at ako, mapanatag na rin.

My mother even talked to me, and we have a plan now, para hindi ko na rin maranasan ulit yung ganito na kinakabahan palagi nang dahil sa bank. My kuya is a very big help, sobra yung tulong at encouragement nya sa akin. My 2 ate’s are also very supportive and caring, kila ate ako nag stay for the past 2 days para tumambay at mahiga - para marelax ako, mas feeling safe ako kapag may kasama - and my other ate texted me to always pray and assured me na palagi lang silang nandyan. Ang sarap ng suporta ng pamilya, mahal na mahal ako ng Diyos sa pagkakaloob niya sa akin ng maaalalahaning pamilya.

Parang gusto ko na may kasama ako palagi. Hinahanap ko yakap ng nanay ko at ng kausap para malibang ako. I even asked my close friend to message me from time to time to know about my situation kasi hindi ko kilala ang sarili ko nang ganito. I think, this is the very first time na aware ako sa kung ano ang nangyayari sa akin but at the same time, natatakot ako sa kung ano pa ang pwede kong maramdaman. 😭