My Life... And More Uninteresting Stuff

Κρίμα. Πρώτη φορά φέτος ασχολήθηκα τόσο πολύ με τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές. Ένας λόγος η αγωνία για το αν η θητεία του τωρινού κατόχου του τίτλου θα τερματιστεί στην πρώτη τετραετία. Ο άλλος είναι η υποψηφιότητα της Ελίζαμπεθ Γουόρεν. Ήξερα το όνομά της από την αντιπαλότητά της με τον Τραμπ, άρχισα όμως να την παρακολουθώ όταν τυχαία διάβασα την ιστορία της. Και όσο πιο πολύ την παρακολουθούσα, τόσο πιο πολύ πίστευα (και ακόμα πιστεύω) ότι είναι η καλύτερη υποψήφια για να αντιμετωπίσει επιτυχώς τον Τραμπ. Έτσι βρέθηκα να διαβάζω το τελευταίο βιβλίο της. Μου θύμισε αρκετά το βιβλίο του Μπαράκ Ομπάμα "Τολμώ Να Ελπίζω" (The Audacity Of Hope). Και τα δύο βιβλία είναι ένα μείγμα αυτοβιογραφίας και πολιτικού μανιφέστου. Στο βιβλίο αυτό η Γουόρεν περιγράφει την κατάσταση στις ΗΠΑ μέσα από τρεις ιστορίες: Χρησιμοποιώντας την ιστορία της οικογένειάς της, δείχνει πώς η Αμερική έδινε ευκαιρίες στους λιγότερο τυχερούς να τα καταφέρουν και να ορθοποδήσουν μετά από μια ατυχία. Μέσα από τις ιστορίες τριών ανθρώπων, περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα οι Αμερικανοί, και παρουσιάζει και το πώς η Αμερική έφτασε από αυτό που ήταν σε αυτό που είναι τώρα. Τέλος, περιγράφει τις μάχες που έδωσε από τότε που εκλέχτηκε στη Γερουσία, για να δείξει τα εμπόδια που υπάρχουν για να βελτιωθεί η κατάσταση. Παρόλες τις δυσκολίες, τελειώνει το βιβλίο αισιόδοξα, περιγράφοντας τις επόμενες μάχες που πρέπει να δοθούν. Η εκστρατεία για την προεδρία των ΗΠΑ πήρε τέλος, όχι όμως και η πολιτική καριέρα της Ελίζαμπεθ Γουόρεν. Έχει ακόμα τέσσερα χρόνια στη Γερουσία, και ποιος ξέρει, σε περίπτωση που ο Τραμπ όντως ηττηθεί να τη δούμε σε κάποια κυβερνητική θέση. Ελπίζω πάντως όποιος αντιμετωπίσει τον Τραμπ (που έχω μια ιδέα για το ποιος θα είναι) να καταφέρει να τον νικήσει. https://www.instagram.com/p/B9XFH_QHVKI/?igshid=dp3r0rwxluum

Για μένα η Άλκη Ζέη θα είναι πάντα η συγγραφέας του αγαπημένου μυθιστορήματος της παιδικής μου ηλικίας. Μέσα από τον Μεγάλο Περίπατο Του Πέτρου γνώρισα τον πόλεμο, την Κατοχή, την πείνα, τους διωγμούς των Εβραίων, τους Ναζί και την Αντίσταση. Ξαναδιάβασα το μυθιστόρημα και σαν ενήλικας. Έχοντας επιπλέον γνώσεις, διέκρινα στην ιστορία του Πέτρου λεπτομέρειες που σαν παιδί δεν είχα αντιληφθεί ότι υπήρχαν. Γιατί έτσι είναι οι μεγάλοι παιδικοί συγγραφείς. Γράφουν για τα παιδιά αντιμετωπίζοντάς τους σαν μελλοντικούς ενήλικες. Η Άλκη Ζέη αφήνει πίσω της μια μεγάλη παρακαταθήκη με βιβλία που θα μιλάνε στις επόμενες γενιές. https://www.instagram.com/p/B9H-ddFHqx8/?igshid=qa2w3aqp2cta

Ήταν μια μάλλον ανιαρή τελετή. Από κατηγορία σε κατηγορία απλά επιβεβαιώνονταν οι προβλέψεις και οι παραγωγοί προτίμησαν να δώσουν χρόνο σε ανούσια σκετσάκια από το να αφήσουν τους νικητές (για τους οποίους γίνεται η τελετή) να ολοκληρώσουν τις ομιλίες τους. Όλα αυτά μέχρι λίγο πριν το τέλος. Αν και υπήρχαν κάποιοι που το περίμεναν, η ψήφος των μελών της Ακαδημίας σε μια μια αγγλόφωνη ταινία ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που συμφώνησα με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Τα τελευταία χρόνια είτε έβρισκα την νικήτρια ταινία υπερτιμημένη είτε ναι μεν ήταν καλή αλλά όχι απαραίτητα η καλύτερη της χρονιάς (κατά τη γνώμη μου πάντα). Τα Παράσιτα είναι μια ταινία που άξιζε όλα τα βραβεία που πήρε. Ήταν η ταινία που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση, και που σκεφτόμουν για πολύ καιρό μετά που την είδα. Δεν ξέρω αν η φετινή χρονιά ήταν η αρχή, ή αν θα κάνουμε πολλά χρόνια να ξαναδούμε μη αγγλόφωνη ταινία να φεύγει με το μεγάλο βραβείο. Ο χρόνος θα το δείξει. Θα κλείσω με μια παρατήρηση: κάθε χρόνο όταν ανακοινώνονται οι υποψηφιότητες αρχίζει η γκρίνια για ταινίες ή ηθοποιούς που αδικήθηκαν. Όταν όμως ισχυριζόμαστε κάτι τέτοιο αυτό σημαίνει ότι πιστεύουμε ότι κάποιοι από τους υποψήφιους δεν έχουν θέση. Λίγοι μπαίνουν στον κόπο να αναφέρουν ποιοι ευνοήθηκαν ενώ δεν θα έπρεπε. Οι υπόλοιποι απλά θέλουν να δείξουν ότι νοιάζονται για τις μειονότητες, χωρίς απαραίτητα να το εννοούν. #oscars2020 https://www.instagram.com/p/B8ZZ5ktnUsJ/?igshid=c5lufjc002tl

Η κούρσα για τα Όσκαρ ξεκίνησε. Μεγάλη έκπληξη (ευχάριστη) είναι οι έξι υποψηφιότητες του Parasite, που για μένα ήταν η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Το αν θα το πάρει κιόλας, θα δείξει. Πάντως ανάμεσα στις υποψηφιότητες είναι και για σενάριο και μοντάζ, οι δύο κατηγορίες που στατιστικά καθορίζουν το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Πέρα από τα Παράσιτα, υποψήφιες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Μοντάζ και Σεναρίου είναι και τα The Irishman, και Jojo Rabbit, καθώς και η ταινία που έχει συγκεντρώσει και τις περισσότερες υποψηφιότητες. Εκεί που τα Παράσιτα υστερούν είναι ότι δεν έχει υποψηφιότητες για ερμηνείες. Προσωπικά αν είναι να μην το πάρουν τα Παράσιτα, ας το πάρει ο Ιρλανδός. Βέβαια κάποιες από τις υποψηφιες ταινίες δεν τις έχω δει ακόμη, οπότε μπορεί να αλλάξω γνώμη. Μεγάλη αδικία για μένα ήταν η απουσία της Jennifer Lopez από τον Β Γυναικείο Ρόλο. Όπως έχει διαμορφωθεί η κατηγορία, θα ήθελα να το πάρει η Σκάρλετ Γιόχανσον, η οποία για πρώτη φορά στην καριέρα της είναι υποψήφια και μάλιστα με διπλή υποψηφιότητα. Από τις υπόλοιπες κατηγορίες, θέλω Άνταμ Ντράιβερ ή Αντόνιο Μπαντερας για Α Αντρικό, ενώ για τον Β Αντρικό θα ήθελα τον Αλ Πατσίνο (ο οποίος έδωσε την καλύτερη ερμηνεία στον Ιρλανδό), αν και σαν φαβορί (όχι άδικα, βέβαια) προκρίνεται ο Μπραντ Πιτ. Άραγε θα έχουμε κάποια ανατροπή; Μήπως θα έχουμε πάλι την τριπλέτα σενάριο-ερμηνεία-ταινία που είχαμε αρκετές φορές τα προηγούμενα χρόνια; Θα μάθουμε σε λιγότερο από έναν μήνα. https://www.instagram.com/p/B7RORQznOtb/?igshid=kqj5zugr0k7j

Όνειρα μέσα σε όνειρα. Η κατάληξη δέκα χρόνων αφήγησης. Η πιο φιλόδοξη ιστορία ενηλικίωσης. Οι ίντριγκες στη βασιλική αυλή. Κάνοντας το σωστό περιμένοντας το αναπόφευκτο. Προσπαθώντας να επιβιώσεις μετά από μια απίστευτη τραγωδία. Η επιβίωση σε μια βάρκα, σε ένα θηρίο. Τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό μας. Μια αισιόδοξη ματιά στο μέλλον της ανθρωπότητας. Και το πιο αληθινό παραμύθι που έχουμε δει. Οι αγαπημένες μου ταινίες από τη δεκαετία που μόλις πέρασε είναι: 10. Inception (2010) 9. Avengers: Endgame (2019) 8. Boyhood (2014) 7. The Favourite (2018) 6. The Descendents (2011) 5. Manchester By The Sea (2016) 4. Life Of Pi (2012) 3. Inside Out (2015) 2. The Martian (2015) 1. La La Land (2015) https://www.instagram.com/p/B6ybH_kHr66/?igshid=9dow74r49wp6

Τα τελευταία χρόνια η Κορεατική Ποπ και μέχρι έναν βαθμό οι κορεατικές σειρές έχουν εισβάλλει στην ποπ κουλτούρα, χωρίς καλά καλά να καταλάβουμε πώς αυτό συνέβη. Κάπως έτσι γίνεται η εισβολή μιας οικογένειας της κορεατικής Εργατικής Τάξης στο σπίτι μιας εύπορης οικογένειας στην ταινία που στις Κάννες βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα και δεν μπορώ να τη φανταστώ να χάνει το Όσκαρ. Είχα διαβάσει για την ταινία πως όσο λιγότερα ήξερε κάποιος για αυτήν τόσο περισσότερο θα την απολάμβανε, και όντως έτσι είναι. Πρόκειται για μια ταινία με πολλές εναλλαγές. Το πρώτο μισό της ταινίας με βρήκε να έχω ξεκαρδιστεί στα γέλια. Στο δεύτερο μισό βγήκα από την αίθουσα συντετριμμένος. Η ταινία ξεκινάει σαν μαύρη κωμωδία και στην πορεία, μετά από μια απρόσμενη τροπή του σεναρίου, μετατρέπεται σε ένα αγωνιώδες θρίλερ με πολλές αναφορές στο σινεμά του Χίτσκοκ. Πέρα από την άψογη σκηνοθεσία, η ταινία με εντυπωσίασε με το καλοδουλεμένο σενάριό της. Η πλοκή στήνεται σιγά σιγά, και στο σημείο που ο θεατής νομίζει ότι ξέρει τι θα γίνει στη συνέχεια αρχίζουν οι εκπλήξεις. Εκπλήξεις που εκ των υστέρων βγάζουν νόημα. Αλλά και οι χαρακτήρες είναι όλοι ανθρώπινοι. Δεν υπάρχουν καρικατούρες, και αν στην αρχή γινόμαστε σαν θεατές συνένοχοι με όσα συμβαίνουν, στην πορεία όσα συμβαίνουν δίνονται με τέτοιον τρόπο που ακόμη και όταν δεν εγκρίνουμε όσα συμβαίνουν τουλάχιστον τα κατανοούμε. Η ταινία παίζεται αρκετό καιρό στις αίθουσες, και ελπίζω να συνεχίσει να παίζεται. Πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες του 2019 και μακάρι να τη δουν όσοι γίνεται περισσότεροι. (στην τοποθεσία Cine Βακούρα) https://www.instagram.com/p/B6ItKS9FuoF/?igshid=cnrk0b2lg0p3

Η τελευταία φορά που επισκέφτηκα την Αγγλία ήταν τον Νοέμβριο του 2008. Όπως φαίνεται την επόμενη φορά που θα την επισκεφτώ (όταν αυτό συμβεί) θα βρω μια χώρα εντελώς διαφορετική από αυτήν που άφησα. Το πώς η χώρα που έκανα δεύτερο σπίτι μου έγινε από αυτή που άφησα σε αυτό που είναι σήμερα το περιγράφει με πολύ ωραίο τρόπο ο Τζόναθαν Κόου στο μυθιστόρημά του Μέση Αγγλία. Είναι πολύ ταιριαστό για μένα το ότι το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής διαδραματίζεται γύρω από το Μπέρμιγχαμ, την πόλη που επισκέφτηκα στο τελευταίο μου ταξίδι στο Ηνωμένο Βασίλειο, όσο αυτό ήταν μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μυθιστόρημα καλύπτει την περίοδο από το 2010 μέχρι το 2018, και δείχνει με ειλικρίνεια όλα όσα οδήγησαν στο μοιραίο δημοψήφισμα του 2016. Αυτό που κατάλαβα διαβάζοντας το βιβλίο είναι ότι το αποτέλεσμα θα έπρεπε να το περιμένουμε. Όλα τα στοιχεία ήταν μπροστά μας, αλλά δεν τα βλέπαμε. Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως για μένα είναι το πόσα κοινά είδα με τα δικά μας πράγματα. Άλλωστε κι εμείς μπήκαμε την τελευταία δεκαετία (αν όχι περισσότερο) σε περιπέτειες, και ακόμη δεν έχουμε συμφωνήσει για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Στο βιβλίο είδα τη νοσταλγία κάποιων Βρετανών για μια Μεγάλη Βρετανία που στην πραγματικότητα υπήρξε μόνο στη φαντασία τους. Είδα το πώς κάποιοι επικαλούνται ακροδεξιούς πολιτικούς για να τους δώσουν δίκιο. Από την άλλη πλευρά, είδα και το πώς ένα Πανεπιστήμιο δεν τολμάει να αντιμετωπίσει κάποιους "αγωνιστές" φοιτητές και να τους βάλει στη θέση τους. Τέλος, είδα κάποιους να παίρνουν εκ του ασφαλούς αποφάσεις που βάζουν τη χώρα τους σε περιπέτειες. Αν και είναι το τρίτο μέρος μιας τριλογίας, δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να εξοικειωθώ με τους χαρακτήρες. Το βιβλίο το διάβασα εύκολα στα Αγγλικά, κυκλοφορεί όμως και στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις. Για μένα η Μέση Αγγλία είναι μια πρώτη γνωριμία με τη γραφή του Κόου, σίγουρα όμως δεν θα είναι η τελευταία. #jonathancoe #middleengland #brexit https://www.instagram.com/p/B6Bd_hVFybT/?igshid=1a2gyq2bpv9rh

Λίγοι είναι οι καλλιτέχνες για τους οποίους θα κουβαλιόμουν σε άλλη πόλη για να παρακολουθήσω συναυλία τους, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Ο Bryan Adams είναι στην κορυφή αυτής της λίστας. Όταν η Αθήνα ανακοινώθηκε ως ένας από τους σταθμούς της νέας του περιοδείας, αγόρασα εισιτήριο μέσα στα πρώτα λεπτά που αυτά έγιναν διαθέσιμα, κανόνισα τις λεπτομέρειες της μετάβασης μου και για τους επόμενους μήνες προετοιμαζόμουν. Η συναυλία ήταν όπως την περίμενα και τη λαχταρούσα και ακόμη καλύτερη. Ο αγαπημένος τραγουδιστής τα έδωσε όλα στη σκηνή. Στις δύο ώρες που διήρκησε η συναυλία ακούσαμε (και τραγουδήσαμε μαζί του) σχεδόν όλα τα γνωστά (και κάποια από τα λιγότερο γνωστά) του τραγούδια. Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ήταν όλο ενέργεια, δεν έκανε ούτε ένα διάλειμμα, και δεν πτοήθηκε ούτε από κάποιες μισογεμάτες κερκίδες, ούτε από το ότι η αρένα δεν ήταν γεμάτη. Ευχαρίστησε πολλές φορές το κοινό (κάποιες φορές και στα Ελληνικά), μας θύμισε ότι πέρασαν είκοσι επτά χρόνια από την τελευταία φορά που τελευταία φορά που ήταν στη χώρα μας για συναυλία, συνομίλησε με το κοινό (και πήρε και κάποιες παραγγελιές) και κάποια από τα τραγούδια του τα προσάρμοσε για το ελληνικό κοινό. Το οποίο κοινό ήταν ενθουσιώδες. Είδα κόσμο διαφόρων ηλικιών, από άτομα αρκετά μεγαλύτερα από εμένα μέχρι οικογένειες με παιδιά του δημοτικού. Όλοι συμμετείχαν, όλοι τραγουδούσαν, όλοι φώναζαν. Όσο για μένα; Κατά τη διάρκεια της συναυλίας θυμήθηκα όλες εκείνες τις στιγμές που με έκαναν φαν του Bryan Adams. Έγινα ξανά δεκαεπτά, τότε που το Everything I Do ήταν από τα πρώτα CD single που απέκτησα και το έπαιζα ασταμάτητα. Έγινα είκοσι, που αγόρασα το So Far So Good, την πρώτη συλλογή με τις τότε μεγάλες επιτυχίες του τραγουδιστή. Έγινα είκοσι πέντε, που το άλμπουμ On A Day Like Today με συντρόφευε τις μοναδικές ώρες της στρατιωτικής θητείας. Και έγινα είκοσι επτά, που με τη συλλογή The Best Of Me συνειδητοποίησα ότι ο Bryan Adams είναι ο αγαπημένος μου τραγουδιστής. Γύρισα στη Θεσσαλονίκη γεμάτος αναμνήσεις και σουβενίρ από τη συναυλία. Μια συναυλία που θα αργήσει να βγει από το μυαλό μου, και με την προσδοκία ότι κάποια στιγμή θα τον ξαναδώ live. Snow Patrol, η σειρά σας!!! #BryanAdams (στην τοποθεσία OAKA Basketball Indoor Arena) https://www.instagram.com/p/B5Dgyknh2M_/?igshid=j79msd1qq74q

Η γνώση μου για το σινεμά του Αλμοδόβαρ είναι μάλλον περιορισμένη. Οι ταινίες του που έχω δει μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, και δεν έχω δει καμία πριν από το Όλα Για Τη Μητέρα Μου. Όσες έχω δει όμως τις αγάπησα. Οι ταινίες του είναι γεμάτες αγάπη για το σινεμά, και ακόμη και όταν είναι μέσα στην υπερβολή τους καταφέρνουν να δώσουν χαρακτήρες που μπορεί να μην είναι γνώριμοι, μπορεί να μην επικροτούμε τις πράξεις τους, μπορούμε όμως να τους δούμε με κατανόηση και κάποιες φορές συμπάθεια. Και στις περισσότερες από αυτές τις ταινίες διακρίνουμε ένα κομμάτι από τον ίδιο τον σκηνοθέτη. Η νέα του ταινία δεν αποτελεί εξαίρεση. Όλα όσα αναφέρω πιο πάνω υπάρχουν και εδώ. Ο Αντόνιο Μπαντέρας παίζει μια ιδεατή εκδοχή του ίδιου του σκηνοθέτη. Στην πορεία της ταινίας συναντάει άτομα από το παρελθόν του. Και προσπαθεί να κλείσει τις εκκρεμότητες που είχε μαζί τους. Και εδώ μπορούμε να δούμε τη δύναμη της μυθοπλασίας. Μέσω της ταινίας, ο σκηνοθέτης βλέπει το παρελθόν τον με τρόπο που ίσως δεν μπόρεσε να το κάνει στην πραγματικότητα. Βλέπει το παρελθόν με τα μάτια ενός ώριμου πια ανθρώπου και λέει, μέσω της ταινίας, όλα όσα θα ήθελε να έχει πει. Και στο τέλος της ταινίας βγαίνει σχεδόν λυτρωμένος. Η τελευταία σκηνή είναι ένα κλείσιμο του ματιού στον θεατή: Μας λέει ότι η τέχνη είναι, ή τουλάχιστον πρέπει να είναι, πιο όμορφη από την πραγματικότητα. Και πραγματικά, η ταινία είναι πανέμορφη. Το κόκκινο και το λευκό κυριαρχούν στην ταινία, άλλοτε μαζί και άλλοτε εναλλάσσονται. Και το σπίτι του Σαλβαντόρ, του ήρωα που υποδύεται ο Μπαντέρας, δεν είναι απλά γεμάτο έργα τέχνης - είναι το ίδιο ένα έργο τέχνης. #almodovar #antoniobanderas #penelopecruz #dolorygloria #cinevakoura (στην τοποθεσία Cine Βακούρα) https://www.instagram.com/p/B4fJNn7FM6F/?igshid=19jo8fw9790u5

Το βιβλίο είναι ουσιαστικά η μυθιστορηματική βιογραφία του Κωνσταντίνου Μέρμηγκα. Ο Κωνσταντίνος Μέρμηγκας (ή απλά Κωνσταντίνος Μ, όπως αναφέρεται μέσα στο βιβλίο) ήταν γιατρός και πολιτικός. Και οι δύο αυτές ιδιότητες τον έκαναν παρόντα σε πολλούς σημαντικούς σταθμούς της ιστορίας της Ελλάδας. Ακόμη και ο τίτλος του βιβλίου αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή που κάποιος τον αποκάλεσε έτσι. Δεν είναι όμως μια συνηθισμένη βιογραφία. Είναι ένα βιβλίο ιστορίας για όσους βαριούνται να διαβάσουν βιβλία ιστορίας και προτιμούν τη μυθοπλασία. Ένα βιβλίο για μένα δηλαδή. Παρά το μέγεθός του, το βιβλίο δεν κουράζει καθόλου. Κάποια κομμάτια στην αφήγηση θα μπορούσαν και να απουσιάζουν, κι αυτά όμως τα κομμάτια είναι τόσο ενδιαφέροντα που χαίρομαι που δεν επιχείρησαν να τα αφαιρέσουν στην επιμέλεια του βιβλίου. Η αφήγηση είναι πολύ ζωντανή και περιγραφική. Η εξιστόρηση των γεγονότων συμπληρώνεται με πολλές υποσημειώσεις, καθώς και μια σύνοψη όσων συνέβησαν στην ίδια εποχή και δεν καλύπτονται στα αντίστοιχα κεφάλαια, δίνοντας έτσι μια ολοκληρωμένη εικόνα της εποχής.  https://www.instagram.com/p/B4P83SNFCRL/?igshid=113jiwe21fsva