chmurzyscie

każdy ruch twoich dłoni na moim ciele

ciepły kolor twoich oczu

łagodność twojego uśmiechu

pamiętam ciebie

tak jakbyś nigdy nie uciekł w świat

wróciło do mnie słońce

myślałam że odeszło na zawsze

razem z tobą

znikając za śnieżnymi zaspami

zostawiając mi tylko mróz przeszywający mnie codziennie

nagle wszystko przez co cierpiałam

zaczęło topnieć

wróciło do mnie słońce

tak bardzo się cieszę

nie chcę żebyśmy zniknęli

nie chcę żebyśmy byli tylko wspomnieniem

które umrze razem z nami

świat zna już zbyt dużo historii

dawnym tobą

byłeś obok ale czułam że dzieli nas wszystko

dotykałam cię ale nie czułeś mojego dotyku

mówiłam do ciebie ale nie słyszałeś mojego głosu

kochałam cię ale nie chciałeś mojej miłości

dawny ty odszedł

nie zamierzał do mnie wrócić

mam spokój w sercu

przyszło mi zrozumieć że to prawdziwa miłość

gdy oprzeć mogę głowę na twym ramieniu

zamknąć oczy

myśleć że świat jest dla nas

czując piasek pod stopami

słysząc szum fal

ujmę to najbanalniej jak mogę

choć zdawało się że będzie łamać mi serce przez wieczność

zapominam o

rysach twojej twarzy

barwie twojego głosu

mam cię za mgłą

choć wiem że kiedyś byliśmy my

lecz trochę mi szkoda

umrzeć w tym podłym mieście

mimo że każdy tu wierzy w Boga

pojechałabym gdzieś daleko

do lepszego miejsca na Ziemi

żyła daleko od ludzi

gdzieś gdzie świat harmonią się mieni

może gdybym tam się znalazła

nie chciałabym już umierać

odszukałabym dobro zaraz

opadają mi też ręce

bo nieważne jak bardzo bym chciała

wiem że nic z tego nie będzie

często myślę o tym jakby to było

gdyby nam się ułożyło

bo czuję że znalazłam w tobie wszystko

nie potrafię patrzeć na niego tak jak patrzyłam na ciebie

nie potrafię myśleć o nim tak jak myślałam o tobie

on nie ma w sobie tego

co widziałam w tobie

ciągle mam cię w głowie

nie chcę byś tam był

chcę żebyś odszedł

żebyś dał mi żyć

zabrałeś już ze mnie tyle dobrego

nie ma cię długo

mimo to ciągle zabierasz więcej

złamałeś mi na pół serce

chyba że akurat patrzę ci w oczy

trzymasz mnie w całości

nie pozwalasz na rozpad

naprawiasz najgorsze dni

polepszasz sny gdy śpisz obok

układasz mi w głowie

ty

pośrodku mojego chaosu

jednym

spojrzeniem

uśmiechem

słowem

pozwalasz mi zapomnieć

o wszystkim tym

nie jestem pewna prawie niczego 

tylko wiem że chcę być twoja

życie to jednak nie błogi sen

życie to zmora

łamie mi serce co wieczór

nie z miłości

tak po prostu

z sentymentu chyba

jeśli można tak powiedzieć

zastanawiam się gdzie jesteś

czy wszystko u ciebie okej

kiedy ostatni raz myślałeś o mnie

ciekawe

czy ten świat kiedyś znów

postawi cię na mojej drodze

może spotkam cię za kilkanaście lat

w małym sklepiku

kupując bułki na śniadanie

dla męża i dzieci

może się poznamy

może nie

może miniemy się bez słowa

może porozmawiamy jak starzy znajomi

rozejdziemy się

każdy w swoją stronę

bo przecież minęły już lata

odkąd byliśmy dla siebie wszystkim

teraz nawet nie wiem

czy ty w ogóle pamiętasz

że mieliśmy być

coraz trudniej im oddychać

oddychać niebezpiecznie

powietrze coraz gorsze

płuca coraz słabsze

to dziwne bo przecież

lat im tylko

kilkanaście

coraz trudniej im marzyć

marzyć niebezpiecznie

przecież lepiej od lat najmłodszych

głowy w chmurach nie nosić

nie śnić o pięknym życiu

tylko cierpieć tutaj

schowanym

w ukryciu

coraz trudniej im kochać

kochać niebezpiecznie

wszyscy z lodu

albo kamienia

zmarznięci

skamieniali

w swej nieczułości

nie pamiętając dotyku

żywiło się utopijną wizją ciebie

zawsze potrafiłam usprawiedliwić

twoje głupie i raniące zachowania

zawsze potrafiłam znaleźć powód

tłumaczący dlaczego potraktowałeś mnie jak gówno

robiąc w mojej głowie zamieszanie

tworzyłam z ciebie człowieka którego kochałam

ze spokojną głową i cichą duszą

naucz mnie zasypiać

bez mokrych policzków i suchych ust

naucz mnie zasypiać

z nadzieją

bez strachu

naucz mnie zasypiać

tak abym rankiem