ruken

çok depresif ya da karamsar bir insan değilim, sadece bazı şeyler yolunda gitmiyor ve kendime kurduğum küçücük dünyam; zaman zaman başıma yıkılıyor. tonlarca yükün altında tek başıma eziliyorum. bu kadar.

Bazı anlar insanı, gece yarısı ekranın soğuk ışığında yarım kalmış cümlelerle baş başa bırakabiliyor.

Kaldırımlar götürmüyor artık beni evime.

yıldızlara sordum seni, yıldızlar kan ağladı.

Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki ışık insanın içinde yanmıyorsa, yüzüne de vurmuyor.

gördüğüm güzel bir şeyi sana gösteremediğimde, bana, o güzellikte bir eksiklik varmış gibi geliyor.

düşmüş yüzüm. gözlerimin altlarına bakıp, sonra gülümsemek zor.

ağırlığıyla göğüs kafesimi sıkıştıran bir kaç his var nasil başa çıkarım bilmiyorum.

kalbini soğut kızım. kalbini soğutmazsan kimsenin yangınından sağ çıkamazsın.

hasretin kırk kurşun yarası.

benden başka kimse hatırlamıyor seni. herkesten geçmişsin. benim şuramda sızısın.