ruken

“hissizleştiğimi biliyorum. her gün farklı şeyler yaşanıyor ama ben hiçbirine sevinemiyorum, üzülemiyorum, tepki veremiyorum. hislere içimizdeki pervaneler deseydik, duvarlara çarpa çarpa parçalandı derdim aslında.”

ve ben, her gözlerim yaş içinde dolduğunda senin için ağladım.

kaç sigara söndü şu balkon küpeştesinde, her şey hâlâ aynı.

biraz dalgın ve uzak, bir hayli karamsar. biliyorsun. içimde kirli bir balon gibi büyüyen boşluğun tek bir sebebi var, senin yokluğun.

yokluğuna şiir de yazamıyorum, eksik kalıyor.

insan bu dünyada hakkını alamamakla ve umduğunu bulamamakla nam salmıştır zaten.

eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, hiç kimseyi merak etmiyorum, hiçbir hararetli konuşmayı dinleyemiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor. kendimle yalnız kalmak iyi gelecek ama kendimi de bulamıyorum

günde üç kere tekrarlıyorum, seni sevmek için sana ihtiyacım yok.