Burak Deniz

ve sonra öldü kabul ettiklerim gibi ölmek senin dünyanda evlat.

Her günüm başka bir sınav, ki derslere girmeyen ben, hali gerçekten de duman.

Anlatacak çok şey var. Anlaşılmayacak kadar.

Can acır ama bırakmaz asla. Bu can yârdan sevene hatıra. Ahmak akıl bilmedi kıymetini. Çeker şindi gönül bu halini.

Bir bilsen, ne şiirler yazdım aklımda.

Bi ölüm, bir de sana özlem.

Keşke senin kadar egoist olabilsem. Keşke herşeyi yüz üstü bırakıp yoluma baksam. Sonra yolumu sen kessen, bir daha da gitmesen? Kalsan. Son nefesime kadar? En azından güneş doğana kadar?!

Herşeye sahip olabilirim. Çalışırım. Çırpınırım. Yorulurum. Yolunda kahrolurum. Ama vazgeçmem senden, asla.

Merhaba kardeş, bakıyorum ki yine susmuşsun. Bakıyorum ki yine yolunu bulmuşsun. Yine kendini kapısına savurmuşsun. Bakıyorum ki yine isyan edemeyip içine atmışsın. Bir o kadar da çaresiz kalmışsın. Niye böyle yapıyorsun ki? Niye susuyorsun? Niye aklından geçeni içinde tutuyorsun. Neden korkuyorsun? Neden seni gün ve gün bitirmesine izin veriyorsun kardeşim? Düştüğün vakit niye kalkmıyorsun? Cevap versene!? Söyle işte. Niye izin vermiyorsun? Niye hapsediyorsun beni dünyana? Bırak artık kardeş. Bırakta gün yüzü göreyim. Bırakta şu cehennemden kurtulayım. Bak kendine. Bak yine yolun nerede son buldu. Başını kaldır bi cesaret et bakmaya. Evet, işte o senin dünyan. O senin herşeyin. Tüm güzel duyguları emanet ettiğin. İşte o senin tüm hayallerini bağladığın insan. O, senin tüm ümitlerini avuçlarına bıraktığın. İşte o senin başın, o senin sonun. O senin ahirin.

Ağlayamıyorum. Acımın yanında yaşım kayıp. Son yaşım sende tükendi. Son yüzümü sen de kaybettim. Son ümidimi sende tükettim. Sağım yok. Solum yok. Ayaklarımın altında dünyam, üzerimde gök yüzüm yok. Tek sahip olduğum bir enkazım var. Yolu görünmeyen bir yolculuk olur mu? Sonu olmayan bir yol? Her ne zaman derdim sabrımdan büyük olsa, kendimi sen de buluyorum. Her ne zaman ümidim kayıplara karışsa, kendimi sen de buluyorum. Her ne zaman acım çekilmez dereceye ulaşsa, yine sana bir nefes kadar yakın oluyorum. Bir insan tüm umutlarını nasıl bir insana emanet edebilir ki? Susmak o kadar zor ki. Haykıramamak. Feryat edememek. Koşup kavuşamamak. Ağızdan dile kavuşamayan o kadar çok cümle. Ne nefes tüketebiliyorum, ne de sen ile bir fikir.

Ne zaman geri geliyor. Ne de yar dönüyor.