Çağ

Ve 17 yaşındayım ben.

Dertlerimin yaşını da saydım biliyor musunuz.

3285 yaşında dertlerim.

Her sene muhakkak...

Her sene muhakkak...

8. Sınıftaki Çağ burda olsaydı muhakkak ağlardı ve ağlayarak hemen duygularını yazıya dökerdi. Şimdi ki Çağ çok farklı ve üzerinden zaman geçmiş olmasına rağmen yıllardır sır gibi tutan bu bloga bu nacizane muazzam olayı ihbar edemedi. Cesareti yeni geldi,

Yeryüzü can çekişmekteyken neden kabul edilmedi,

Bunca acıya neden gürültüler bahane edildi?

Ve hesap dönüyor bir leyl vakti...

Kuşlar kırılıyor bir bir

Güllerin yaklaşıyor kabristanı

Ve kabristanın üzerinde solmuş güller mezarlığı

Sadece toprak da ölüler var sandınız

Yanıldınız..

Etrafı göremeyen insanlar;

Bakamaz hangisi ölüler hangisi yaşayanlar

Ey insanoğlu;

Ağladığım zaman kimse durup yol vermedi bana vermeyecekte hiçbir zaman. Kendimi boş yere kandıramam. Kimse sayamaz kaç damla akıttığımı mesela. Ama ben sanki bütün çiçekler bana açıyormuş yada güneş her gün beni selamlayarak doğuyormuş gibi davranıyorum. Ne acı ne acizlik ne kendini bilmezlik bu böyle değil mi?

Annelerin sözünün efsûnlu bir doğruluğu olduğuna inandım ben hep. Her anne için geçerli değildir dedim. Bu sözüm gerçekten anne olanlaradır elbet. Ben bu gece annemi affettim demek için başlamıştım yazmaya.

Her zaman bana altın tepside sunulan anne olunca anlarsın lafı sanki bu gece daha fazla doğruluğunu kanıtladı. Hâlâ anne değilim ve anne olsaydım da şöyle olurdum lafları kuracak da yaşa gelmedim henüz. Fakat yinede anlamak istedim annemi. Bu anlamak kelimesinin kökünde babamda yer alıyordu şüphesiz. Fakat ben en çok annemi anlamayı istedim. Ben en çok annemi anlamayı diledim. Sayısız psikoloji kitabı ve araştırmalarımdan sonra bir sonuç elde edebilirim sandım. Ta ki anne olunca anlarsın lafına kadar. Meğersem benim annemi anlamam için yaptığım onca araştırma ve sayısız kitap boşaymış. Ben annemi anne olunca anlayabilirmişim ancak. Ve affetmeyi ne kadar istemesemde buna hakkı olmadığını düşünsemde affetmek geldi içimden. Yüküm var çünkü biliyorum. Biliyorum ve hafifletmek için ne yapsam diye düşünüyorum her gece. Yaşarım. Ben yine üzerimde ki yükle yaşarım. Kamburum çıkar yorulurum, dinlenmek isterken hayat birden koştur beni belki. Ziyanı yok zaten hayat dediğin bundan ibaret değilmi. Nerde kalmıştım? Evet affetmek için anlamam gerektiğini düşündüm ilk. Çünkü anlarsam ve mantığıma yatırsam annemin davranışlarını işte o zaman affederim dedim hep. Olmadı. Benim mantığım onu almadı. Yine de sanırım insanlar anne baba olunca değil anne ve babalarını anlayınca büyüyorlar.

Halbuki 9 yaşında büyüdüğümü düşünmüş ve yaşlılık evresine geçtiğimin kanaatine varmıştım. Büyümek öyle bir günde olmuyormuş bunu anladım. Evreleri varmış onunda ve her evresi sancılıymış. Büyürken içinden çıkardığın yeni 'sen'ler elbetteki acı verir insana. Affet demişti ablam. Bak ben affettim annemi, sende affet demişti. Bunu derken kendimi buna ne kadar zorladığımı bilmeden kurmuştu bu cümleyi. Acele ediyorum belki de affetmek için. Anne olunca affederim ne var sanki? Tamam belki hiç anne olamama ihtimalim de var evet ama annemin onu affetmeme ihtiyacı yokki. Onu affeden geride üç çocuğu daha var çünkü. Birisi affetmese ne kaybeder sanki. Yeterince zaten kaybetmedi mi?

Cümlenin başına ve sonuna keşke "Ben bu gece annemi affettim" diyebilseydim. Rahatlıkla söyleyebilseydim bunu. Fakat olmuyor. Belki de zaman gerekiyor.

Yada hiç bir zaman gelmeyecek olanı söylüyorum. Olsun.

Ben annemi affetmiyorum değil, affedemiyorum.

Ben annemi affetmek istiyorum da değil affedemiyorum. Anlamayı geçtim çoktan.

Zamanı değilmiş gibi geçicem şimdi ve annem bunu hiç bilemeyecek.

Serzenişim bir tek ona bitmeyecek.

Yavaş yavaş öğreniyorum...

Bir yeri hapishane olarak görürsen oranın mahkumu olurmuşsun ancak.

Sevgili sevgilim hayat;

Senin benden alıcakların varsa benimde kaybolmuş sokaklarım var muhakkak.

'Lâtif ve narin ne vardıysa içimde hoyratça kırdı geçirdi dünya. Memnunum barışığım yinede. Sabırla yeni yapraklar veririm, yüzlerce kez kırılmış dallarımdan...'