კანუ

Are we what we do with time, or are we what time does to us?

"დილაადრიან ასე არქვი საკუთარ თავს: დღეს შევეყრები აბეზარს, უმადურს, მზვაობარს, გულღრძოს, მოშურნეს, მზაკვარს. ყველა ამ ბიწით უმეცრებამ შემოსა ისინი, უმეცრებამ კეთილისა და ბოროტისა. მე კი, მას შემდეგ, რაც შევიცან ბუნება კეთილისა – ის მშვენიერია, ბუნება ბოროტისა – ის სასირცხვოა, და ბუნება თვით მცთომისა – ის ჩემი ნათესავია, მაგრამ არა სისხლით და ხორცით, არამედ სულსა და ღმრთეებასთან თანაზიარების წყალობით, – ჭეშმარიტად აღარ ძალმიძს რაიმე ვივნო რომელიმე მათგანისაგან, რადგან აღარვის ხელეწიფების სირცხვილეულ-მყოს ამიერიდან; აღარ ძალმიძს შევრისხო ან მოვიძულო ჩემი მოყვასი, რადგან ჩვენ თანამშრომლობისა და თანამოღვაწეობისთვის ვართ შექმნილნი, როგორც ხელები, ფეხები, ქუთუთონი, ზედა და ქვედა ყბები. ამიტომ ურთიერთ წინააღდგომა ბუნების წინააღმდეგ აღძვრასა ნიშნავს. მაგრამ ვინც გმობს და გაურბის მოყვასს, წინააღმდგომიც იგია მისი."

რავქნათ?