Ela Nur

Bir yerde hata yaptığını düşündüğün o an...

“Sonra bir bakmışız, tüm taşlar yerine oturmuş. Kafanda her şey sessizleşmiş, sorularının cevaplarını da almışsın.Oluruna varmış, zaten ne yapsan da oluruna varırmış. Sadece zamanı var.”

" Mis gibi hayatların maskeli balosu. Bulunduğu her ortama göre renk ve fikir değiştiren bukalemun kişilikler. İnsan, çağımızda hep yorgun: Oynamaktan, örtmekten, gizlemekten, kendisi olmaya giden yolu yürüyememekten yorgun. Oyuncu benliklerin sahici benlikleri gizlediği gösteri toplumunda, aldığımız alkış kadar var olduğumuzu sanıyoruz. "

Korktuğum ne varsa bir bir başıma geliyor benim. Mesela özlemekten korktum, içim burkula burkula özledim. Sevmekten korktum, gözlerim dolu dolu sevdim. Beklemekten korktum, onca ayımı bir sokağın başını izleyerek” belki gelir” düşüncesiyle geçirdim. Değişmekten korktum, içinde bana hitap eden zerre bişey kalmadı. Kaybetmekten korktum. En çokta bundan korktum belki de. Ve de kaybetmekten korktuğum kim varsa bir bir sıyrıldılar hayatımdan. Her yaşımda yanımda olanlar geçmişte kaldılar mesela. Hatta öyle bir noktaya geldim ki, benim olmayan şeyleri bile kaybettim. Sende benim değildin, ama ben seni de kaybettim. O yüzden seni kazanabilenlerle mutlu ol. Hayat korktuklarını başına gelmeyen insanlarla daha güzel. Ve sen, korkma sakın..🌾🌘

Hayat insanı her şekilde sınar. Bazen vazgeçmen gerekir, bazen düşmen. Umutla girdiğin yollardan bir sokağa çıkmaman gerekir. Acıya karşı hissizliği öğrenmek için. Olmadığında zorlamamak için. Bazen büyümek gerekir. Yokuşlardan düşmek, tekrar ayağa kalkabilmek için.

Ben her şeyi içimde yaşayıp sonlandırmaya o kadar alışmışım ki her gün yıkılıp yeniden toparlanıyorum ve benden başka kimsenin haberi olmuyor.🥀

Biliyorum sende hiç bir zaman sevmedin beni...

"Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum."

Gülüp eğlenmeliydim, su gibi akmalıydım şu yaşımda, Oysa ağır ağır düşünüyorum geleceği... Kaç gecem daha böyle huzursuz geçecek? Beni felaketler değil düşünmek mahvedecek.

Balkondasın, dizlerini kendine çekmiş, ağrıyan başını da yaslamışsın, öylece gökyüzünü izliyorsun. Kabullenmişsin geçmeyeceğini, farkındasın artık, bu olanların ne kadar can yaktığının. Elinden hiçbir şeyin gelmemesine mi kızıyorsun yoksa canını yakmalarına izin verdiğin için kendine mi? Arabalar, insanlar geçiyor balkonun önünden. Şarkılar değişiyor. Hiç birini fark etmiyorsun. Çok dalgınsın, az önce bir yıldız kaydı fark etmedin. Anlam veremediğin bir yorgunluk ele geçirmiş seni. üşüdüğünü hissetmiyorsun. Bu böyle nereye kadar?

Gitmek çözüm değilde, insan kaçmanın başka türlüsünü bilmiyor...

Biraz zaman geçince her şeyi unutacaksın, biraz daha geçince her şey seni unutacak. Bütün kazanmışlıklar ve mağlubiyetler... Hepsi unutulacak. Her şey, hepsi bitecek. Zaman, yıkıcılığıyla bilinir. Nasıl olur bilirsin; “Adını bilen son kişi de öldüğünde hiç doğmamış olacaksın.”